ιός.

τρέχουμε μαζί.
έχει αρχίσει να μ’ αρέσει αυτός ο ίλιγγος.

η σαύρα έρπει στο σκοτάδι και κάνει το δωμάτιο να μοιάζει ακόμα πιο μικρό.
το φίδι δεν είναι πια ερπετό, έγινε λύκος και έφυγε στη στέπα.
πήρε κάτι από μένα μαζί του.
η φωτιά καίει το πορτρέτο και σβήνουμε κι εμείς μαζί της.
το αμάξι τρακάρει και βγαίνει έξω ο οδηγός.
ποιος χάλασε τα φρένα?
ποιος προδότης υπάρχει εδώ?
η άγριά μου αγάπη χαμογελά πονεμένη.
οι παλιοί οιωνοί.
η όαση με τις μελωδίες της και ο δρόμος που αλλάζει επιστρέφει και πάλι αλλάζει.
περιμένουμε τον βάλτο να ανθίσει και τα πουλιά να ουρλιάξουν.
δεν είναι καιρός αυτός για τιτιβίσματα.
ούτε για σιωπές.
θα περιμένω λίγο ακόμα.
το μπλε λεωφορείο θα έρθει.

πάντως αυτός ο ιός δε λέει να γιατρευτεί.

Advertisements

calme etrange.

Under the lip of land
Underground tongues lie for you
From its arid breath
The fetid air seals the doors behind
The lamp swallowed the dark
The shadows’ mutiny
Now swaying by the signs on the roadside

See through the fibres
The dance of love and fear entwined
On the face of the veil
And the emptiness beyond
Among the proud ruins
Spreading out their limbs
Grass growing from the inbred gardens’ grin

Άλφα-Ωμέγα.

Όσο και αν μένουν ανεκτέλεστα τα έργα, όσο και αν είναι πλήρης η σιγή (η σφύζουσα εν τούτοις) και το μηδέν αν διαγράφεται στρογγύλον, ως άφωνον στόμα ανοικτόν, πάντα, μα πάντα, η σιγή και τα ανεκτέλεστα όλα, θα περιέχουν έν μέγα μυστήριον γιομάτο, ένα μυστήριον υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσίαν, έν μέγα μυστήριον (ως το μυστήριον της ζωής εν τάφω) – το φανερόν, το τηλαυγές, το πλήρες μυστήριον της υπάρξεως της ζωής, Άλφα-Ωμέγα.

madness in a floppy.

Beneath the seas
The roaring core of the will
And the cliffs have gone under

An array of thoughts
A veil of contempt
Vivid and fluent

The inner traveller
Sneaking away on the
Sinking ocean trawler

Erased horizon
The toxic birds fly
All silent and hostile

This is a seething sea
Under an erupting dawn
A dawn of disdain

The mirrors of the will
Dormant as withering trees
That quiver and breathe
My self-loathing overflows
The watercourse

στην άκρη του τόξου.

ένα βέλος διασχίζει τον νορβηγικό αέρα και πέφτει στις καρδιές μας σαν νιφάδα χιονιού.
ένα βράδυ εφηβείας, δυο κεριά και τα φύλλα του φθινοπώρου.
γραμμένο στα ύδατα…..

’94. Carl-Michael Eide drums και φωνητικά, Vicotnik κιθάρες και φωνές απόκοσμες, Skoll μπάσο.
’97. το τέλος μετά από ένα ep και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.

αβαν γκαρντ. ένα μίγμα τζαζ και μαύρου μετάλλου. πρωτόγνωρο.
κάτι σαν τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Ουέλς που έκανε την υπέρβαση στα νιάτα του και δεν την ξεπέρασε ποτέ.
(με μια μικρή προσωπική ένσταση ότι η Δίκη είναι η καλύτερη ταινία του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)
Πολύ γρήγορο τέλος.
Όχι άδοξο αν σκεφτεί κανείς τη συνέχεια των δημιουργών του (DHG,Virus) και τα αριστουργήματα που προέκυψαν από το κάθε συγκρότημα, αλλά πάντα θέλαμε κι άλλο.
Όταν μάθαμε για επανένωση που τελικά δεν ευόδωσε, απογοήτευση.
Βέβαια ίσως και να χάλαγε η μαγεία μετά, ποιος ξέρει.

Τρεις λέξεις και πέντε τελείες.

ved
buens
ende
…..

ο χειμώνας έρχεται χαμογελώντας.