ΙΧΟ.

Agkistri 071 1

κάνοντας το πραγματικό να μιλήσει
κάνοντας το πραγματικό να μιλήσει
κάνοντας το πραγματικό να μιλήσει
κάνοντας το πραγματικό να μιλήσει
κάνοντας το πραγματικό να μιλήσει

απλά του άνοιξες μια συμβολική τρύπα παραπάνω
άχρωμη και απόμακρη

όπως όλες οι λέξεις σου
που απομακρύνουν τα πράγματα αντί να τα φέρνουν πιο κοντά
όπως τα αστεία σου
που σε κάνουν να ξεχνάς να θυμάσαι και πάλι να ξεχνάς
όπως τα όνειρα σου
που ξυπνάς για να συνεχίσεις να κοιμάσαι

κάποτε πρέπει να ξεκινήσουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των λέξεων μας
όχι αυτών που λέμε
αλλά όσων υπάρχουν ανάμεσα
στα μισόλογα
στις σιωπές
όταν εκεί νιώσουμε ευθύνη και αναρωτηθούμε, κάτι θα αρχίσει να αλλάζει

μην στέκεστε στα τρία γράμματα
ΙΧΟ χωρίς ήχο

τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο ούτε και θα είναι ποτέ
δεν υπάρχει εγγύηση για τίποτα
ο Άλλος είναι σε έλλειψη -και για την ακρίβεια- δεν υπάρχει

είμαστε εμείς, η φαντασία μας, οι λέξεις μας, και το πραγματικό που πάντα επιστρέφει

πάντα μόνοι

με τον θάνατο να σε κάνει να σηκώνεσαι κάθε πρωί
με την ζωή να είναι ένα φορτίο απόλαυσης και οδύνης
με τον θάνατο να είναι μια κάποια λύση

εδώ
μαζί

οι δυο μας
εγώ
εσύ

και το ΚΕΝΟ

Advertisements

όλα σπάνε και χορεύουν.

μάτια, μπάλες απορίας, με κοιτούν.
αποζητούν κάτι.
είναι γυναικεία μάτια. ποτέ δεν ξέρεις τι θέλουν.
χαμόγελα και ψίθυροι αγάπης σχίζουν τον ήσυχο και ανυπεράσπιστο αέρα.
καρφώνουν το βλέμμα τους πάνω μου και με σταυρώνουν.
αντικατοπτρίζουν τα δικά μου μάτια.
πράσινοι κήποι και γαλάζιοι καταρράκτες.
φλαμίνγκο πετούν τριγύρω.
νερό, ποθητό κι αμαρτωλό, μας λούζει.
θέλω να σε γνωρίσω.
μια σου λέξη λυτρώνει και αποδεσμεύει.
αμβροσία και νέκταρ.
με πότισες και με μέθυσες.
πρέπει να ξέρεις το μυστικό.
η αγάπη μας περικλείεται σε σταγόνες κρασιού.
η ψυχή μου το ‘σκασε.
κόρες και αγόρια χορεύουν στη φωτιά.

μάτια που παίζουν, αποζητούν φιλί.
δροσιά.
καλοκαιρινή θάλασσα.
ο ήλιος παρελαύνει στην καρδιά μου.
η άγρια αγάπη μου επιτέλους ήρθε.

το χαμόγελο της.

κόκκινα κανόνια πυροβολούν γαρύφαλα πάνω σε φτερωτά άλογα που βγαίνουν από το στόμα σου χαμογελώντας ενώ υποδέχτηκες τον βασιλιά της λίθινης εποχής σου τρέποντας τους στρατιώτες σου σε άτακτο πνιγμό μέσα στην τάφρο του έρωτα μας που τα λευκά σου χέρια μετατρέπουν τον πάγο σε αψέντι αυτό το χειμωνιάτικο απόγευμα καθώς γύρω μας η νύχτα έγινε γιορτή η μέρα έγινε νύχτα και το ηλιοβασίλεμα ηφαίστειο που σκάει σε υπερκαινοφανείς αστέρες που κάνουν το σύμπαν να βουλιάζει στα μάτια σου χορεύοντας.

at the end of my days.

Razor sharp I cut
The bull from my life
Too blunt your knife
To slay this dreamer

We might be dogs astray
No running line will hold us
So rather kick and kill me
I’ll be butchered all the same

No words are spoken
But the world is broken

‘Cause I want something
Something all wrong done
A life instead of mere living
Folding crumbling withering oh hell
What difference when working the way

The crown of my work
Is what I shall gain
At the end of my days

Daylight awake to a puppet world
No strings attach to this body of mine
Folding crumbling withering oh well
The punished pushed along the line
All my actions, all my moves
A life all mine to lose

The crown of my work
A life all mine to lose
A life all mine
Is what I choose
At the end of my days