γι’ αυτό παίρνεις ένα ζευγάρι φτερά και πετάς.

Έλληνες. τσεκάρετέ τους εδώ.

Aνοιξες τα μάτια σου και πέταξες φως στον ήχο της φωνής μου…. ο παράδεισος μπορεί να πάρει μακριά τα ψέμματα σου..και να τα κάνει αγγελόσκονη..σαν βροχή..που απλώνεται σιγά σιγά..και με κάνει να μένω ακίνητη..να φοβάμαι μην τυχόν πατήσω τη σκέψη σου και σπάσω.. γι αυτο παίρνεις ένα ζευγάρι φτερά και πετάς…

δεν έχει να κάνει με σένα και με μένα.. έχει να κάνει μ όλα εκείνα έξω από μένα έχει να κάνει μ εκέινα έξω από σένα.. που μας φωνάζουν έλα.. θα σου δώσω αυτό που λείπει απο τα όνειρά σου και θα σου πάρω σε μια στιγμή όλη τη λύπη για φαντάσου..όμως μωρό μου εμένα δεν μου φτάνει..πέρα από σένα τίποτα δεν μου κάνει.. κι όλο κάτι μου λέιπει.. είναι η ανάγκη μου να βγω να περπατήσω..κι ότι σιχαίνομαι στα μούτρα να το βρίσω.. για να μπορέσω να σηκώσω όλο το βάρος του έρωτά μας .η αγάπη θέλει θάρρος…

info

45 σαββοπουλικές στροφές.

οι πρώτες εκτελέσεις των τραγουδιών «Για την Κύπρο» και του «Σαν τον Καραγκιόζη».

Σ’ αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ
δεν έχεις τίποτ’ ακριβό να παραδώσεις
μόν’ τη φλογίτσα που τσιρίζει στις κλειδώσεις
και κάνα φράγκο στο κουτί που `ναι στην άκρη.

Και γιατί, και γιατί δε μας το λες
μόνο βγαίνεις στον κόσμο
όλο κλάψες και ψευτιές.

Δεν έχεις τίποτ’ ακριβό να παραδώσεις
σ’ αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ.

Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει.

Και γιατί, και γιατί δε μας το λες
μόνο βγαίνεις στον κόσμο
όλο κλάψες και ψευτιές.

Κι αν λέω ψέματα κι αν λέω παραμύθια
κι η ζητιανιά τα δυο χεράκια μου στραβώνει
μην με μαλώνεις, μόνο δώσε μια βοήθεια
το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει.

Και γιατί, και γιατί δε μας το λες
μόνο βγαίνεις στον κόσμο
όλο κλάψες και ψευτιές.

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει
είναι π’ ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη
Φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα, σαν να ‘ταν επιβάτες

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
ποιο φορείο θα μας κουβαλήσει
Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει σώμα να ψηφίσει, να ψηφίσει

Σαν κουκιά μετρώ τα λόγια του καμπούρη
πίσω απ’ το λευκό πανί, μέσα απ’ το κιβούρι
Μα όσο κι αν μετρώ, κάτι περισσεύει
Τρύπια είν’ η αγάπη μας και δε μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
κόκκινο αυγό ή καρναβάλια
Σάμπως μέσ’ από μια κάλπη μαγική
μάς κοιτάει ο Χάρος και τού τρέχουνε τα σάλια

Σαν σκιές γλιστρούν λόγια και εικόνες
κάρα σκουπιδιάρικα φεύγουν οι χειμώνες
Κι αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω
έλα στην παράσταση να σε γιουχαίσω

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε πού να πάει, πού να πάει

081AC3AE1A9B1951E6180830AC93395E

Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί.

Τάκι Τσαν: Γράφει?
Νικήτας Κλιντ: Γράφει, χαχαχα..

Ν.Κ.:Ξανά.
Τ.Τ.:Το κρατάμε.
Ν.Κ.:Χεχε, ξανά.
Τ.Τ.:Ζωντανά. Μ’ αγαπάνε λες και με λένε Αλέξη.

Ν.Κ.:
Και μη και μη και μη
Δεν ει δεν ει είμαι
Γιατί είμαι χάλια κι έχω πιει apple martini
Στην υγειά σου πιπίνι
Μα για gimme gimme
Θέλεις λεφτά ,να, κι ας μην έχω αρκετά
Να το βάλω να πιούμε στην υγειά σου κουκλίτσα
Ικαριά στην αφροί κρασί και θαλασσίτσα
Ωχ αμάν αμάν
Είν’ ο Τάκι Τσαν
Πάμε one, two, three
Δεν είναι κι εύκολο να κάνεις τον MC
Πες προ, δε, τρι
it’s not that easy to be an MC
Why oooo

Τ.Τ.:
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (και μη και μη και μη και μη)
τι πρέπει να συμβεί? (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (και μη και μη και μη και μη)
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (και μη και μη και μη και μη)

Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί (τι?)
Δεν πήγαμε εκδρομή ξανά αυτή την Κυριακή (γιατί?)
εγώ είμ’ εγώ, εγώ είμαι εγώ, εγώ είμαι εγώ κι εσύ ‘σαι εσυ
Κι εσύ ‘σαι συ, μα εγώ είμαι εγώ ρε συ στο εξηγω κι εσύ
αντί να τη διασκέδαση νιώσεις έχεις στο νου σου να φέρεις τσέπη σου καλοπέραση
θέλω μέλλον, μέλλον μάλλον δεν βλέπω, το τέλος έρχεται και όλο έρχεται και όλο έρχεται

(και μη και μη και μη και μη)

Ν.Κ.:
Δεν μπορώ να καταλάβω τι πρέπει να συμβεί
με φωνάζουν αδερφή όσοι ακούνε τη χοντρή
τους γαμάω τη μαμά δεν το κάνω ζωντανά
πάντα μεταφορικά ραπ και τραλαλαλά
να πάνε όλα καλά δεν το βλέπω τελικά
δεν πειράζει μη σε νοιάζει πάρ’ το ρεαλιστικά
τι να τα κάνω τα γκαγκά αφού έχω την υγειά
άμα είχα και παιδιά δε θα τα ‘κανα νταντά
άρα βία και Ευρώπη μαζί (ή Αραβία και Ευρώπη μαζί?)
lowbap και ΖΝ
σουρεάλ στην ΤιΒι
και Ρεάλ στη γαμημένη την παιχνιδομηχανή
δεν έχω άλλο τσαμπουκά άντε γαμήσου Σατανά
δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μας χαιρετάς

γειτονιές Γαλάτσι , εγώ μπάσταρδος
η Nέα Iωνία είναι αιωνία

Τ.Τ.:
Έλα καμιά βόλτα από κει.

N.K.:
Θέ μου, άντε γαμήσου κι εσύ.
Στην υγειά σου Σατανά.

xray-takitsan

Στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνο γνωστούς.

ύμνος.

Στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνογνωστούς
στην Αθήνα μια πόλη 5 εκατομμύριων
στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνογνωστούς,
στην Αθήνα μια πόλη 5 εκατομμύριων
στην Αθήνα έχω τόσους γνωστούς όσο και εχθρούς

Βλέπεις πρεζάκια στην ομόνοια να βαραν στα σκαλιά
Θα δεις αναπήρους ζητιάνους να ζητάνε λεφτά
Θα χαθείς στα στενά αν δεν την ξέρεις καλά
Θα δεις ακρόπολη μπορεί να μην την ειδές ξανά
Αβανταδόρους παπατζήδες μάντεψε τον παπά
Χέρι με χέρι νταλαβέρι πρέζα και τα λεφτά
πουλάνε πανφτηνα τσιγάρα εδω στην Αθηνάς
Παίζουν χιλιάδες φαστφουντάδικα αν θέλεις να φας
Από μπάτσους μέχρι γιάπηδες, ραπάδες, μεταλαδες
Μπορεί να δεις τον τακι…..
πανκια που αραζουνε πρωί ως το βραδύ στο μοναστηράκι.
Πρόσεχε το πορτοφόλι σου λιγάκι παραπάνω όταν με δεις
Συμβαίνουν στην Αθήνα φάσεις που δεν έχεις φανταστεί
Μπορεί να βρεις και πρέζα λίγο άμα ψαχτείς
Υπνοσεντολ, ψυχοφάρμακα αν θες να φτιαχτείς
Διαφόρους αλλοδαπούς παράνομους και διάσημους
αν τύχει να τους δεις μην τους μιλήσεις, άσε τους
Μικρά παιδιά να πουλάμε χαρτομάντιλα
Στα φανάρια πλένουν τζάμια μεροκάματα
Κάνουνε τα στραβά τα μάτια δεν κοιταν κατάματα

Στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνο γνωστούς
στην Αθήνα μια πόλη 5 εκατομμύριων
στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνο γνωστούς,
στην Αθήνα έχω τόσους γνωστούς όσο και εχθρούς

Αν πάρεις μια μέρα τον ηλεκτρικό θα δεις γκράφιτι
υπόγραφες και ελεγκτές
περιέργους ανθρώπους με παράξενες μορφές
φασαρίες και εφορείες για δηλώσεις ιστορίες
τον διοικητή σε ομιλίες, μα και όμορφες κυρίες
μετά απ ’τον αγώνα χάλαρα όλοι στην ομόνοια
νικήσαν το παιχνίδι για αυτό τα σπάνε όλα
πόσο αραπαδες να έχουν πάρει φορά,τι λες
η Αθήνα έχει αρκετά καλά μαγαζιά
γκράφιτι με κουκούλα ή παντελόνια φαρδιά
θα δεις τρελούς μέσα στον δρόμο να σκορπάνε τον τρόμο
ή δέκα μπάτσους να βαράνε ένα άτομο μονό
αν σε συλλάβουν θα στην πέσουν ακριβώς σαν ταινία
με χειροπέδες και πιστόλια εδω δεν κάνουν αστεία
όταν μιλαω για την Αθηνά μίλαω για την μισή Ελλάδα
και χάρηκα που πήραμε και την ολυμπιάδα
η Αθήνα πάντα θα είναι μια πόλη με ιστορία
δημοκρατία και μνημεία από μια κοινωνία
που τώρα ζει στον πάγο μας πλήττει η ανεργία
έτοιμα ναρκωτικά είναι μια άλλη ιστορία

Στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνο γνωστούς
στην Αθήνα μια πόλη 5 εκατομμύριων
στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνο γνωστούς,
στην Αθήνα έχω τόσους γνωστούς όσο και εχθρούς

η Αθήνα την νύχτα είναι όλο ομορφιές αμέτρητα clup’s
με μουσική, τι προτιμάς?
Έχει ότι θες φιλέ, αν δεν βγεις θα είναι κρίμα
Παίζουν γυναίκες που για χρήμα σου προσφέρουν ηδονή

Στην Αθήνα δεν έχω φίλους μόνο γνωστούς
στην Αθήνα έχω τόσους γνωστούς όσο και εχθρούς

σίγουρα από αποφεύγουμε μερικούς τους κακούς τους καλούς
τους κρατάμε στην καβατζα κολλητούς
άπειρα κονε όλοι η αλητεία
σε ένα απ’ τα κάτω στενά εξελίσσετε ληστεία
στην Αθήνα συχνά συμβαίνουν πράγματα αστεία μπορώ να πω
είναι αυτό που μας κρατά σε ρυθμό
και όλοι βιάζονται εδω να βρουνε χρόνο κενό,
σκέψου ένα λεπτό το ζήτημα αυτό, που είναι τόσο λεπτό
Κοιτά…..γουστάρω την Αθήνα αλλά καμία φορά μου έρχετε
να σηκωθώ και να φύγω από δω.

takitsan

Δυο δυο πέρασαν πέρασαν, νά’τα δυο κορίτσια.

Τα «Κορίτσια που πηγαίνουν δύο-δύο» κόπηκαν επίσης απ’ τη λογοκρισία. Ο Πατσιφάς δεν ήξερε τι να μου πει γιατί και εκείνος παραξενεύτηκε και μου έκλεισε ένα ραντεβού με τον λογοκριτή. Ήταν ένας υφυπουργός στην Προεδρία, μπαίνω μέσα του λέω «Τι έγινε;». «Τι βλέπω εδώ, κύριε Σαββόπουλε; Άσμα «Tα κορίτσια που πηγαίνουν δύο-δύο» και στίχος «τη μαμά τους τη ρωτάνε κάθε μήνα μια φορά«». «Ναι, και λοιπόν;». «Τι και λοιπόν; Θίγετε ένα θέμα λεπτό, γυναικολογικής φύσεως». «Ναι, αλλά με τρυφερότητα, λυρισμό και με ταλέντο αν έχετε υπ’ όψιν σας». «Έτσι λέτε εσείς, το άσμα απορρίπτεται, πηγαίνετε». «Να πηγαίνω, αλλά δεν είστε μάνα και δεν μπορείτε να καταλάβετε», λέω. Γι’ αυτό και άλλαξε, για να περάσει. Έχει φύγει το «κάθε μήνα μία φορά» και τη μαμά τους τη ρωτάνε «κάθε τόσο μία φορά».

Δυο δυο πέρασαν πέρασαν, νά’τα δυο κορίτσια
Όλο ντρέπονται ντρέπονται, όλο τα κορίτσια

Τα κορίτσια τα κορίτσια δύο δύο βιαστικά
Στρίβουν από τη γωνία για να μπουν στο σινεμά
Στέκουν πίσω από το τζάμι και ζητάνε παγωτό
Τα κορίτσια που ‘χουν γίνει δεκατέσσερα χρονώ

Σε λευκώματα όμορφα γράφουν τα κορίτσια
Πριν πλαγιάσουνε κλείνουν κλειδώνουν τα κορίτσια

Στον καθρέφτη στον καθρέφτη κάθε βράδυ στα κρυφά
Βλέπουνε να μεγαλώνουν μ’ έναν φόβο στην καρδιά
Τη μαμά τους τη ρωτάνε κάθε τόσο μια φορά
Τα κορίτσια που γυρνάνε δύο δύο βιαστικά

Περιμένουνε στη στάση σαν σχολάνε απ’ τ’ αγγλικά
Το συμμαθητή τους που μοιάζει σε κάποιο γόη του σινεμά

Πόσο όμορφα όμορφα βλέπεις τα κορίτσια
Πόσο άτυχα άτυχα βλέπεις τα κορίτσια

Την ασχήμια των γονιών τους θα πληρώσουνε σκληρά
Κάποια μέρα σα χαμένα θα σταθούν στην εκκλησιά
Η μαμά τους θα δακρύζει συγγενείς πεθερικά
Τα κορίτσια τα καημένα κι ούτε λέξη πια γι’ αυτά

Thumb11912

κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

Για όλους όσους βλέπουν γύρω τους μόνο πράγματα που χωρίζουν, παρά αυτά που ενώνουν.
Για όσους ο Άλλος είναι κατάρα, και όχι καταφύγιο.
Για όσους προτιμούν Θάνατο αντί για Έρωτα.
Έχετε γεια.

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

551570_10150908875994598_231698746_n

μωρό μου έλα να σε γλείψω, έχω το ΑΚ 47.

New York’s finest
μας φωνάζουνε στις Κάννες
σαν την Amy baby Winehouse
στο Νταχάου, έρχομαι και πάω
την αλήθεια εκεί που ζω για να πάω
στην πόλη που ξενυχτάω
είναι το ραπ ντου,
δια μέσω του ηλεκτρομαγνητισμού
διοχετεύω την ενέργεια κάποιου ανύπαρκτου θεού
στον αμφιβληστροειδή κάποιου ανύπαρκτου κοινού
καλού κακού
μη σε νοιάζει κι ας σε πονάει, ποιος κυβερνάει,
σαν το Χριστόδουλο με πάει αφού
κουβαλάω τον Τζου σε tatoo, μου λένε για φου
κι ας μην είμαι ο Φου Μαντσου
Ειμ’ ο Μανιτού, για όποιον φοβάται ν’ ανοιξει λίγο το κεφάλι του
αγάλι αγάλι
είναι παράνομοι οι νόμοι τις πιο πολλές φορές στην Ελλάδα και πάλι
είναι ρητή η συγγνώμη, τραγουδιστή η όποια γνώμη
κι έντυπη κι οπτικοποιημένη από τα μέσα
η απόκρυφη γνώση του Μπερλουσκόνι
Δε μιλάει κανείς απλά και ξύπνια,
παίζει πρόβλημα σε όλα τα επίπεδα
όπως και να το πεις και στα ίσια και ακαδημαϊκά
οι γκόμενες στην απ’ έξω και τα πολιτικά
μόνο στο δρόμο και στα γήπεδα
ή όλα ή τίποτα
αντιπροσωπεύοντας το ότι να ‘ναι στην Ελλάδα
γι’ άλλη μια φορά σερβίρουμε τη γνώση σαν φασολάδα

Είναι κωμικοτραγικά, χωρίς το κωμικό μπροστά,
να γελάει για τα φράγκα και να περνάμε
και ‘μεις καλά με τη σειρά μας
τα αφεντικά μας τη σκαπουλάρουν μ’ ελαφρά
πάντα και μόνο μ’ ελαφρυντικά
ζω κι αναπνέω αγκαλιά μ’ εγκληματίες
και κακά παιδιά που ‘χουν ανάλογη συμπεριφορά
κόντρα στη φυλακή, αφού όσο ακόμα υπάρχει μια,
θα υπάρχει κι η σκλαβιά
η χούντα ήθελε γύψο, το ΚΚ γάζες
μωρό μου έλα να σε γλείψω έχω το ΑΚ 47
για να κοινωνικοποιηθούν οι μάζες θέλει λεφτά
star trek, νέα τάξη εκπαιδευμένη ντεμέκ από ΙΕΚ, ΑΕΙ κι ΑΣΕΠ
φτωχά σχολεία και παπαγαλία
ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και μαλακία
μένει η σοφία χαραγμένη στα θρανία,
ελευθερία και καλύτερα και δωρεάν βιβλία
για τα κακοποιά στοιχεία
γάμα τις διδαχές,
οι δάσκαλοι χέζονται πάνω τους στα παιδαγωγικά τεστ
για να ‘ρθουν μέρες μαγικές
έξω τα θρησκευτικά κι οι παρελάσεις απ ‘τα σχολειά
κλείστε τα αυτιά σας παιδιά
για να γουστάρει κι η πλούσια γκόμενα
που γάμαγα παλιά, μα δε μιλάμε πια
Η ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΦΡΙΚΙΑ.

rodes united