i’ll meet you on a day that never ends.

my heart it skips a beat when i behold
the light that’s shining through your eyes of gold
from heavenly blood you seem to spring
from heavenly waters you can drink
i’ll meet you on a day that never ends
i’ll greet you in a way that heaven meant
you lay me down gently on the leaves
you cover me over in my sleep

i never did say that i wish i could
i never could pray cos it’s just no good
i hope you don’t break my heart of stone
i don’t wanna scream out loud
and wake up on my own

and as i close my eyes
and the sky turns red
i realise just what you are
you’re an idlers dream
and you’re singing shangri la
shangri la
shangri la
shangri la

destroyer, destroyer, destroyer..!

Conversion, software version 7.0
Looking at life through the eyes of a tired hub
Eating seeds as a pastime activity
The toxicity of our city, of our city
Now, what do you own the world?
How do you own disorder, disorder
Now somewhere between the sacred silence
Sacred silence and sleep
Somewhere, between the sacred silence and sleep
Disorder, disorder, disorder
More wood for the fires, loud neighbours
Flishlight riveries caught in the headlights of a truck
Now, what do you own the world?
How do you own disorder, disorder
Now somewhere between the sacred silence
Sacred silence and sleep
Somewhere between the sacred silence and sleep
Disorder, disorder, disorder
Now, what do you own the world?
How do you own disorder, disorder
Now somewhere between the sacred silence
Sacred silence and sleep
Somewhere, between the sacred silence and sleep
Disorder, disorder, disorder
When I became the sun
I shone life into the man’s hearts
When I became the sun
I shone life into the man’s hearts


Συνέχεια

νομίζω ότι επιτέλους βρήκα τον πονοκέφαλο μου.

η μπαλαρίνα αφήνει τις πουέντ στο συρτάρι.

πόσες χορεύτριες? πόσες πια?

μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, για όλους και όλες.
όλοι νομίζουν ότι μιλάς για εκείνους, όχι τους άλλους, και σίγουρα όχι για σένα.
πώς θα τους πείσεις ότι μιλάς για όλους?

αυτά τα ασπρόμαυρα πλήκτρα πάλι πυρακτώνονται.
και εκείνη ήρθε να τα ακούσει.
να τα νιώσει.
να ξαπλώσει πάνω τους.
για να παίξεις επιτέλους αληθινή μουσική.
να την κάνεις να χορέψει μόνο για σένα.
και να κοιτάς αυτά τα μάτια -που τώρα τώρα τώρα- κοιτάζουν μόνο εσένα.

γαμώτο, ποιος χρειάζεται παραπάνω?
ποιος …ανόητος?

η ηρεμία πριν την καταιγίδα και η καταιγίδα πριν την ηρεμία.

χα, νομίζω ότι επιτέλους βρήκα τον πονοκέφαλο μου.
με μια βασίλισσα από τη λίθινη εποχή.

χα.

σκαρφαλώνοντας στους τοίχους.

όλα είναι ήσυχα.
μυστικός γάμος.
χάος.
ξανά και ξανά και ξανά.
είσαι εδώ.
ω ναι.
στο πρώτο ηλιοβασίλεμα.

I am the key to the lock in your house
That keeps your toys in the basement
And if you get too far inside
You’ll only see my reflection

It’s always best when the covers up
I am the pick in the ice
Do not cry out or hit the alarm
You know we’re friends till we die

And either way you turn
I’ll be there
Open up your skull
I’ll be there
Climbing up the walls

It’s always best when the light is off
It’s always better on the outside
Fifteen blows to the back of your head
Fifteen blows to your mind

So lock the kids up safe tonight
Shut the eyes in the cupboard
I’ve got the smell of a local man
Who’s got the loneliest fear

That either way you turn
I’ll be there
Open up your skull
I’ll be there

Climbing up the walls
Climbing up the walls
Climbing up the walls
Συνέχεια

..and everyone.

παλιά βιντεοκασέτα.
Λύκειο.
ζαρατούστρα.
παράνοια.
η γιορτή της σαύρας.
και ο βασιλιάς της.

ακούγοντας τη σονάτα της καταστροφής..

το άσυλο με τους γήινους.
τα δάκρυα.
το τυφλό βλέμμα στον ήλιο.
η φωνή του πατέρα για ύπνο.

το βιβλίο κλείνει.
η λάμπα σβήνει.

και η τελευταία συγχορδία που λυτρώνει.
και……..όλα.

He threw his arms around the horse’s neck
and kissed him everywhere
i love my horse

a crowd gathered
his landlord appeared and took Friedrich back up to his room on the second floor
where he began to play the piano madly and sing madly like

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

«ooooooh…..i’m crucified
and inspected
and resurrected

and if you don’t believe that i’ll give you my latest philanthropic sonata!»

and the landlord’s family was amazed
so they sent for his friend Overbeck and he got there in three days by coach
and they took Friedrich to the asylum
and his mother joined him
and for the next fifteen years
they cried and cried and laughed and looked at the sun
..and everyone.