Παράξενο μεγάλο, να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους. «Νεκρός Αδερφός» (2019)

Ένα φιλμ μικρού μήκους για τον Αλέξη από τον  Μάνο Τσίζεκ για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Δύο αστυνομικοί δολοφονούν εν ψυχρώ ένα νεαρό αγόρι και στη συνέχεια αποχωρούν με το περιπολικό τους και συνομιλούν επί ώρα μέσω ασυρμάτου με το κέντρο άμεσης δράσης λέγοντας ψέματα. Η ταινία είναι βασισμένη στις θέσεις της πολιτικής αγωγής στη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κατά τη διάρκειά της ακούγονται αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καθώς και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού».
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Μάνος Τσίζεκ
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Δημήτρης Σταματελόπουλος
Παραγωγή: Freedom TV, Kypseli Cooperative Film Productions

Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη:

Η αδερφή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η αδερφή του Κωνσταντίνου στην παραλογή «Του Νεκρού Αδερφού», έχουν το ίδιο όνομα: Αρετή. O Αλέξανδρος, για το δημοτικό αυτό τραγούδι είχε γράψει μια από τις τελευταίες του σχολικές εκθέσεις.
Η υπερφυσική ιστορία του νεκρού αδελφού, που τον σηκώνουν από το μνήμα οι κατάρες της μάνας, για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε, είχε ευρύτατη διάδοση όχι μόνο σε όλο τον ελληνικό χώρο, αλλά και στους βαλκανικούς και τους άλλους λαούς της Ευρώπης.
Η ταινία μας αυτή ελπίζω, σαν τραγούδι, να ταξιδέψει από καρδιά σε καρδιά, σε όλες τις αλύτρωτες νεανικές ψυχές που στιγματίστηκαν από το τραύμα της εν ψυχρώ δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – για να καταδικαστούν αμέσως μετά σε χρόνια λιτότητα ή μετανάστευση και να χαρακτηριστούν ως «η χαμένη γενιά της κρίσης».
Ο λαός ξέρει να εκτιμάει και να ξεχωρίζει το έντιμο και το αληθινό στην τέχνη, ξέρει επίσης να δημιουργεί και να είναι πρωτοπόρος. Το μαρτυρούν τα δημοτικά μας τραγούδια, οι τρεις χιλιετίες της ελληνικής ποίησης – που δεν έπαψε ούτε για έναν αιώνα να γράφεται και να μας εμψυχώνει, ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες της τουρκοκρατίας, της κατοχής και της δικτατορίας.
Λαϊκή τέχνη αποτελεί η ταινία «Νεκρός Αδερφός», από την ανάγκη του ελληνικού λαού προέρχεται και σε αυτόν ανήκει. Στους δρόμους των «γκέτο» της Κυψέλης και των Εξαρχείων έχει γυριστεί. Για αυτό και επιλέξαμε η ταινία μας να μην πάει σε κανένα φεστιβάλ, αλλά να βγει απευθείας στο διαδίκτυο, τη μέρα και την ώρα που η σφαίρα ενός ειδικού φρουρού βρήκε στην καρδιά ένα 15χρονο αγόρι, αφαιρώντας του τη ζωή.
Σε μια περίοδο που κάποιοι τολμούν να μιλούν από θέσεις εξουσίας για «νέο Γρηγορόπουλο», εμείς απαντούμε με αυτό το τραγούδι.
Ο «Νεκρός Αδερφός» είναι ένα συνεργατικό εγχείρημα που δεν θα είχε ολοκληρωθεί χωρίς την βοήθεια και τη συνδρομή φίλων και συνεργατών. Επειδή δεν αναφέρονται αναλυτικά όλοι και όλες στους τίτλους, θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω εδώ προσωπικά και εκ μέρους της Kypseli Co-operative Film Productions, το Cine Trianon και τον Μιχάλη Ζέη, τη Natassa Tsoukala, τη Cynthia Mikkelsen, τον Κωνσταντίνο Κοτσώνη, την Aliki Retzou, τον Tasos Sagris, την Sissy Doutsiou, τον Christos Floros, την Liana Sakelliou και το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος.

Η παρακάτω συνέντευξη είναι αναδημοσίευση από το doc.tv:

Σε ποια στοιχεία βασίστηκε το σενάριο του Νεκρού Αδελφού;

Το σενάριο βασίστηκε στα αναγνωστέα έγγραφα που προσκόμισε στο δικαστήριο η πολιτική αγωγή της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το βίντεο της Λητώς Βαλιάτζα (που τράβηξε τη νύχτα της δολοφονίας από το μπαλκόνι της) καθώς και η απομαγνητοφώνηση της ασύρματης επικοινωνίας του κέντρου άμεσης δράσης με το όχημα Εξαρχείων. Το φιλμ περιέχει αποσπάσματα από κείμενα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Πως έφτασαν στα χέρια σου και ποια ήταν η αντίδρασή σου όταν τα διάβασες;

Στην ταινία ακούμε αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, γραμμένες το φθινόπωρο του 2008. Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αυτά τα κείμενα ήταν κατά τη διάρκεια της δίκης, στις αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής. Στη συνέχεια, αντίγραφα των χειρογράφων μου δόθηκαν από την Ζωή Κωνσταντοπούλου, συνηγόρου της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό το γεγονός ότι πρόκειται για κείμενα γεμάτα αθωότητα, γραμμένα από ένα μικρό παιδί, με πολλές ευαισθησίες και όνειρα για το μέλλον.

Παρακολούθησες τη δίκη του Κορκονέα. Ποια ήταν η στιγμή που έχει μείνει μέσα σου;

Είναι πολλές στιγμές. Ξεχωρίζω όμως τις ιστορικής σημασίας αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής, που έφεραν δικαστές και ενόρκους αντιμέτωπους με την τεράστια ευθύνη της απόφασής τους.

Ποιο είναι το στοιχείο ή το μήνυμα που θα ήθελες ιδανικά να επικοινωνήσει αυτό το φιλμ και ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίο το δημιούργησες;

Να αποκατασταθεί στη συνείδηση του κοινού η αλήθεια για το τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων και της ανακριτικής έρευνας και να επικοινωνηθεί σε βάθος και με ουσία μια πτυχή αυτής της ιστορίας που ο κόσμος αγνοεί ακόμη και μετά από 11 χρόνια. Ο υψηλότερος σκοπός: να μην ξαναθρηνήσουμε άλλο παιδί νεκρό από το όπλο κρατικού οργάνου. [Πηγή: www.doctv.gr]

Nevermore.

nevermore

Απόσπασμα από τις 6 διαλέξεις του γλωσσολόγου Roman Jakobson σχετικά με τον Ήχο και το Νόημα.
Η μετάφραση είναι δική μου, συγχωρέστε όποιο σφάλμα στη γλωσσολογική ορολογία.
Σκέψεις γύρω από το ‘Κοράκι’ του Πόε:

«Είμαι σίγουρος ότι ξέρετε το διάσημο ποίημα του Edgar Allan Poe,το Κοράκι, που περιέχει το μελαγχολικό ρεφραίν, ‘Nevermore’.
Αυτή είναι η μόνη λέξη που προφέρει ο δυσοίωνος επισκέπτης, και ο ποιητής δίνει έμφαση στο «ό,τι προφέρει, είναι το μοναδικό του απόθεμα».
Αυτός ο όρος που μετρά σε όχι παραπάνω από λίγους ήχους, είναι παρ’όλ’ αυτά πλούσιος σε σημαντικό (semantic) περιεχόμενο.
Ανακοινώνει άρνηση, άρνηση για το μέλλον, άρνηση για πάντα.
Αυτό το προφητικό ρεφραίν είναι φτιαγμένο από επτά ήχους- επτά, επειδή ο Πόε επιμένει να συμπεριλαμβάνει το τελικό ‘r’, το οποίο θεωρεί ως το πιο «δυνάμενο να παραχθεί σύμφωνο» (producible consonant).
Έχει τη δυνατότητα να μας μεταφέρει στο μέλλον, ή και ακόμα στην αιωνιότητα.
Όμως, παρ’ όλο τον πλούτο που συγκαλύπτει, είναι ακόμα πιο πλούσιο σε αυτό που κρύβει, με τον πλούτο των εικονικών δευτερευούσων σημασιών που περιέχει, που μας παρατίθενται είτε από τα συμφραζόμενα είτε από την καθολική αφηγηματική κατάσταση.
Αποκομμένο από συγκεκριμένα συμφραζόμενα, μπορεί να αποκτήσει αόριστο εύρος από νοήματα.
‘I betook myself to linking/ fancy unto fancy,’ μας λέει ο ποιητής, ‘thinking what this ominous bird of yore -/ What this grim, ungainly, ghastly, gaunt,
and ominous bird of yore/ Meant in croaking «Nevermore»./ This I sat engaged in guessing …This and more I sat divining… .’
Δεδομένου του γενικού πλαισίου του διαλόγου, το ρεφραίν μεταφέρει μια σειρά από πολλά διαφορετικά νοήματα: Δε θα την ξεχάσεις (εννοώντας την Λενόρ), Δε θα ξανααποκτήσεις γαλήνη στο νου, Δε θα την αγκαλιάσεις ποτέ ξανά (την Λενόρ), Δε θα σε αφήσω ποτέ (you will never forget her, you will never regain peace of mind, you will never again embrace her, I will never leave you!)
Επιπλέον, η ίδια λέξη μπορεί να λειτουργήσει και σαν κύριο όνομα, το συμβολικό όνομα που θεσμοθετεί ο ποιητής στον βραδινό του επισκέπτη.

Εν τούτοις, η αξία αυτής της έκφρασης δεν αντιπροσωπεύεται μόνο από τη σημαντική (semantic) του αξία, στενά ορισμένη, π.χ. το γενικό νόημα συν τα ενδεχόμενα συναφή μηνύματα.
Ο ίδιος ο Πόε μας λέει ότι η πιθανή ονοματοποιημένη (onomatopoeic) ποιότητα των ήχων της λέξης nevermore, είναι αυτή που τον ώθησε στη σχέση μεταξύ του Κορακιού, και που του έδωσε την έμπνευση για όλο το ποίημα.
Επίσης, ενώ ο ποιητής δεν έχει καμιά πρόθεση να εξασθενίσει την ομοιότητα, την μονοτονία του ρεφραίν, και ενώ επανειλημμένα το εισάγει με τον ίδιο τρόπο (‘Quoth the raven, «Nevermore» ‘), είναι μολαταύτα σίγουρο ότι οι φωνητικές του ποιότητες (Phonic qualities) -όπως η διαμόρφωση του τόνου, έμφασης και ρυθμού (modulation of tone,stress,cadence), η λεπτομερής άρθρωση των ήχων και των ηχητικών ομάδων- είναι που επιτρέπουν την υποβλητική αξία της λέξης ώστε να ποικίλλει ποσοτικά και ποιοτικά, με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Η άρθρωση του ρεφραίν του Πόε, περιλαμβάνει μόνο ένα μικρό αριθμό από αρθρωτικές κινήσεις- ή για να το θέσουμε από την ακουστική (acoustic) πλευρά του λόγου παρά από την κινητηριακή (motor), μόνο ένας μικρός αριθμός από δονητικές κινήσεις (vibratory motions) είναι απαραίτητος για να γίνει ακουστή η λέξη nevermore.
Εν ολίγοις, μόνο ελάχιστα φωνικά μέσα χρειάζονται για να εκφραστεί και να επικοινωνηθεί ένα πλούσιο εννοιολογικά, συγκινησιακά και αισθητικά περιεχόμενο.
Τώρα, ερχόμαστε άμεσα αντιμέτωποι με το μυστήριο της ιδέας που ενσωματώνεται σε φωνική ύλη (phonic matter), το μυστήριο της λέξης, το γλωσσικό σύμβολο, τον Λόγο – ένα μυστήριο που απαιτεί την αποσαφήνιση.»

Η συνέχεια στο βιβλίο του Roman Jakobson : Six Lectures on Sound and Meaning. (στο link περιλαμβάνεται δωρεάν download του βιβλίου)

Ακολουθεί η εκπληκτική απαγγελία του ποίηματος από τον Vincent Price.
Στο τέλος περιέχεται η ελληνική μετάφραση του ποιήματος, καθώς και η Β-movie ταινία «The Raven», με πρωταγωνιστή τον Vincent Price.

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`’Tis some visitor,’ I muttered, `tapping at my chamber door –
Only this, and nothing more.’

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; – vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow – sorrow for the lost Lenore –
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore –
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me – filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`’Tis some visitor entreating entrance at my chamber door –
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; –
This it is, and nothing more,’

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,’ said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you’ – here I opened wide the door; –
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!’
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!’
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,’ said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore –
Let my heart be still a moment and this mystery explore; –
‘Tis the wind and nothing more!’

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door –
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door –
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,’ I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore –
Tell me what thy lordly name is on the Night’s Plutonian shore!’
Quoth the raven, `Nevermore.’

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning – little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door –
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.’

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered – not a feather then he fluttered –
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before –
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.’
Then the bird said, `Nevermore.’

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,’ said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore –
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of «Never-nevermore.»‘

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore –
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.’

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom’s core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion’s velvet lining that the lamp-light gloated o’er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o’er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,’ I cried, `thy God hath lent thee – by these angels he has sent thee
Respite – respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!’
Quoth the raven, `Nevermore.’

`Prophet!’ said I, `thing of evil! – prophet still, if bird or devil! –
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted –
On this home by horror haunted – tell me truly, I implore –
Is there – is there balm in Gilead? – tell me – tell me, I implore!’
Quoth the raven, `Nevermore.’

`Prophet!’ said I, `thing of evil! – prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us – by that God we both adore –
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore –
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?’
Quoth the raven, `Nevermore.’

`Be that word our sign of parting, bird or fiend!’ I shrieked upstarting –
`Get thee back into the tempest and the Night’s Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! – quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!’
Quoth the raven, `Nevermore.’

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming,
And the lamp-light o’er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted – nevermore!

ελληνική μετάφραση του Ηλία Πολυχρονάκη:
Συνέχεια

«2001: A space odyssey» Review.

http://www.musiccorner.gr/?p=45731

Πρώτη Τρίτη και για το μήνα Απρίλιο και στη στήλη μας φιλοξενούμε τον Διονύση από το συγκρότημα I Saw 43 Sunsets.

Το άρθρο μου για την ταινία 2001: A space odyssey στο Music Corner.

you keep me under your spell.

an acoustic cover from my band, i saw 43 sunsets, to these 2 great songs from DRIVE OST.

«I can come with you.
I could look out for you.»

I’m giving you a night call to tell you how I feel
I want to drive you through the night, down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m gonna show you where it’s dark, but have no fear

There’s something inside you
It’s hard to explain
They’re talking about you girl
But you’re still the same

I’m giving you a night call to tell you how I feel
I want to drive you through the night, down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m gonna show you where it’s dark, but have no fear

There’s something inside you
It’s hard to explain
They’re talking about you girl
But you’re still the same

There’s something inside you (there’s something inside you)
It’s hard to explain (it’s hard to explain)
They’re talking about you girl
But you’re still the same

I don’t eat
i don’t sleep
i do nothing but think of you

you keep me under your spell
you keep me under your spell
you keep me under your spell

listen and download for FREE our first self-released EP.

Find us in the following links :

i saw 43 sunsets on bandcamp / FREE download of our promo EP
i saw 43 sunsets on SoundCloud
i saw 43 sunsets on TUMBLR.
i saw 43 sunsets official YouTube channel
i saw 43 sunsets on MySpace.
official «i saw 43 sunsets» page @ FaceBook
official «i saw 43 sunsets» profile @ FaceBook
official «i saw 43 sunsets» Twitter
i saw 43 sunsets @ Jumping Fish

i am the lizard king, i can do anything..

Η ταινία μικρού μήκους του Morisson!
Περισσότερες πληροφορίες παρακάτω!

http://mildequator.com/filmhistory/hwy.html

http://www.moviesfoundonline.com/hwy_american_pastoral.php

..and i know.

I’m a spy in the house of love
I know the dream, that you’re dreamin’ of
I know the word that you long to hear
I know your deepest, secret fear
I’m a spy in the house of love
I know the dream, that you’re dreamin’ of
I know the word that you long to hear
I know your deepest, secret fear
I know everything
Everything you do
Everywhere you go
Everyone you know

I’m a spy in the house of love
I know the dream, that you’re dreamin’ of
I know the word that you long to hear
I know your deepest, secret fear
I know your deepest, secret fear
I know your deepest, secret fear
I’m a spy, I can see
What you do
And I know


Συνέχεια

patient J.

εκπληκτική ταινία μικρού μήκους με τον joker, εμπνευσμένη από graphic novels.
madness is like gravity. all it takes is a little push.

http://video.google.com/videoplay?docid=4095303199635469669&ei=zlIpS-MN2KL4Bs2_qNwD&q=patient+j#

Συνέχεια