Πόσο απέχω από τον άλλο και από το Εγώ μου;

Processed with VSCO with p5 preset

Το λεξικό μας αναφέρει για την λέξη απόσταση:

1. το μήκος του ευθύγραμμου τμήματος που συνδέει δύο σημεία
2. αυτό που πρέπει να διανύσει κανείς για να πάει από ένα σημείο σε άλλο με δεδομένο το υπάρχον οδικό δίκτυο (εκφρασμένο σε μονάδες μήκους)
3. το διάστημα χρόνου που χωρίζει δύο χρονικά σημεία
4. η διαφορά ανάμεσα σε δύο πράγματα
5. (μεταφορικά) η ψυχική ή / και κοινωνική απομάκρυνση ενός ατόμου από άλλου

Είναι όμως το λεξικό ή η ετυμολογία ο δρόμος προς την «σημασία»; Η γλωσσολογία έδειξε ότι δεν είναι παρά ένας τρόπος (ίσως και εσφαλμένος ή ημιτελής) για να δούμε το νόημα πίσω από μια λέξη. Όσον αφορά τις λέξεις ο Μπαμπινιώτης ακολουθώντας τον δομιστή γλωσσολόγο Saussure αναφέρει: Το γλωσσικό σημείο (η λέξη) είναι αυθαίρετο (arbirtaite), είναι ο συνδυασμός μιας ορισμένης σημασίας και με μια ορισμένη μορφή (διαδοχή φθόγγων). Η σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινόμενου είναι συμβατή. Δεν υπάρχει κανείς εσωτερικός αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ σημασίας και ακουστικής εικόνας«. Οι δομιστές αντιμετωπίζουν την γλώσσα σαν ένα σύνολο από στοιχεία που αποκτούν σημασία όταν έρχονται σε αντίθεση με τα υπόλοιπα. Η γλώσσα δεν είναι το λεξικό, αλλά οι σχέσεις μεταξύ των συστατικών της. Και μόνο αν σκεφτείτε ότι μια λέξη αποκτά διαφορετική σημασία ανάλογα με τα συμφραζόμενα, ήδη αρχίζετε να ψηλαφείτε την έννοια της δομής στην γλωσσολογία.

Και τι μας νοιάζουν όλα αυτά;

Η ερώτηση είναι δεκτή, αλλά μιας και μιλάμε για την έννοια της απόστασης, πρέπει εξαρχής να ξέρουμε για τι μιλάμε και σε τι «παγίδες» μπορούμε να πέσουμε. Από την στιγμή που μιλάμε για κάτι σημαίνει ότι το ερμηνεύουμε, γεγονός που σημαίνει ότι και ο άλλος το ερμηνεύει, και ίσως όχι όμοια με εμάς. Άρα η έννοια της απόστασης εξαρτάται και από τους δύο συνομιλητές και δεν στέκεται από μόνη της. Εδώ θα μιλήσουμε για την απόσταση του άλλου με το Εγώ μου, και του εαυτού σε σχέση με το Εγώ. Άρα θα μιλήσουμε για το πώς εκλαμβάνω στην φαντασία μου εγώ και ο άλλος αυτή την απόσταση και στις δύο περιπτώσεις. Είναι στατική; Είμαστε και οι δύο ακίνητοι; Δύσκολο, πάντα κάποιος κινείται με διαφορετική «ταχύτητα». Άρα ερχόμαστε πιο κοντά; Απομακρύνόμαστε; Απομακρύνεται ο άλλος από εμένα ή εγώ από αυτόν;

Ο «άλλος» είναι άπιαστος. Θεωρούμε ότι μοιάζει με εμάς, μόνο που είναι διαφορετικός. Δεν πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε σαν να βλέπαμε ένα είδωλο του εαυτού μας που απλά συμπεριφέρεται λίγο διαφορετικά. Κάθε φορά που ερμηνεύουμε συμπεριφορές, κάνουμε μια υπέρβαση. Θεωρούμε ότι τα κίνητρα του άλλου, μοιάζουν με τα δικά μας, έτσι κάποια γεγονότα μοιάζουν λογικά ή παράλογα αντίστοιχα. Όμως, πέφτοντας σε αυτή την παγίδα, μπορεί να νιώσουμε ότι ο άλλος απομακρύνεται, ή ότι εμείς αλλάζουμε και απομακρυνόμαστε από εκείνον. Τότε πρέπει να συνομιλήσουμε ανοιχτά μαζί του, γιατί μόνο έτσι μπορεί να καταλάβουμε τι συμβαίνει πραγματικά και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις. Όμως για να καταφέρουμε να δούμε καθαρά αυτή την απόσταση, αρκεί αυτό;

Εκεί που έχω καταλήξει είναι ότι οι γύρω μας έρχονται πιο κοντά ή εν τέλει απομακρύνονται, όταν εμείς ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας. Όταν αρχίσουμε και συνειδητοποιούμε ποιοι είμαστε ανεξάρτητα από τους άλλους, τότε μόνο μπορούμε να τους δούμε πιο «καθαρά». Αρχικά, ως παιδιά ή στην εφηβεία βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια -και την υποτιθέμενη επιθυμία- του άλλου, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να δούμε καταστάσεις και ανθρώπους πιο αντικειμενικά. Δεν ξεχωρίζουμε εύκολα τοξικές περιπτώσεις ανθρώπων, και προβαίνουμε σε πράξεις που μας κάνουν δυστυχείς. Όταν ενηλικιωθούμε -και δεν εννοώ στα 18 μας, αλλά όταν επέλθει η συμβολική ενηλικίωση- και αποδεχτούμε ότι έχουμε την ευθύνη του εαυτού μας και ότι έχουμε μερίδιο σε ό,τι μας συμβαίνει, τότε μόνο ερχόμαστε λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα και στον άλλο.

Παρ’ όλ’ αυτά, και μόνο που μιλάμε όμως για τον εαυτό μας, τον κοιτάμε από απόσταση. Οι λέξεις αυτό καταφέρνουν, να «σκοτώσουν» το πράγμα, το απονεκρώνουν. Τα συναισθήματα πριν περάσουν στον λόγο, είναι άμεσα με αυτή την έννοια, ενώ οι λέξεις μας κρατούν σε μια απόσταση. Γι’ αυτό πάντα κάτι διαφεύγει, και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Μοιάζει απογοητευτικό, μόνο που δεν είναι! Όπως και το θεώρημα μη πληρότητας του Godel, μπορεί να σαστίστει πολλούς, αλλά το μόνο που δηλώνει είναι πως δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τα πάντα μέσα σε ένα σύστημα. Έτσι και στο γλωσσικό σύστημα, πάντα κάτι θα διαφεύγει, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μάθουμε πιο πολλά για τον εαυτό μας.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ότι μέσω των λέξεων μπορεί να λυθούν παρεξηγήσεις, να αντιληφθούμε πιο καλά τον εαυτό μας και τον άλλο, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι πιο «αυθόρμητα» από τις λέξεις που περνάνε από λογοκρισία και εκλογίκευση. Είναι δύσκολο να τα αντιληφθούμε γιατί όταν μιλάμε για αυτά, ήδη προσπαθούμε να τα βάλουμε στο καλούπι του λόγου, γεγονός ήδη ιδιαίτερα δύσκολο! Δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει χρυσή ισορροπία μεταξύ λόγου και συναισθήματος, αλλά η προσπάθεια για αυτή την ισορροπία είναι που μας κάνει ανθρώπους με πάθη, φίλους, έρωτες, αγάπη και χαμόγελο. Η φαντασία μας, οι ερμηνείες μας, οι απόψεις μας είναι μοναδικές, αλλά πρέπει πάντα να συνδιαλεγόμαστε με τον άλλο, για να υπάρχουν λιγότερες παρεξηγήσεις και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της κατάστασης. Η απόσταση είναι κάτι που δεν πρέπει αφήνουμε να αιωρείται, πρέπει να την βάζουμε στην κουβέντα, να προσπαθούμε να καταλάβουμε την διαφορά του άλλου και να την αγκαλιάζουμε, με στόχο να ζούμε πιο αρμονικά και πιο συνειδητοποιημένα με τους αγαπημένους μας.

Advertisements

I SAW 43 SUNSETS Announce Their DEBUT ALBUM entitled NOW WE ARE INFINITE!

We are proud to announce that our Debut Album is officially released with title «NOW WE ARE INFINITE»!

Our album is currently available with Digital Download, accompanied by a digital Artwork, and you can purchase it on Bandcamp in the following link:
https://isaw43sunsets.bandcamp.com/album/now-we-are-infinite

The whole effort behind our Debut LP can only be described by one term: DIY. All musical creation, production, mix, artwork is done by I Saw 43 Sunsets solely. It wasn’t a matter of a current trend in the industry that drove us to carry on with DIY procedure. Everything we’ve done so far was DIY, but especially for this debut album we wanted everything to be strictly personal. To expose ourselves, show the world what we can achieve, and have an album that we can completely identify in every aspect.

We have planned a record release show for in CASA BOSTANI on 24/04/2015 to celebrate our self-released Album! (FB event will be announced pretty soon.)
We will have many special treats for you that night, including a Printed edition with Special Artwork especially designed for Printed Edition. Don’t miss it!

Thank you for all your patience all this time, and a huge thanks to Mike from DStudio Athens for all his efforts and also Nicole for doing a special vocal appearance in the new edition of First Winter.

Thank you for listening.

Cover

https://isaw43sunsets.bandcamp.com/album/now-we-are-infinite_DSC7513

Haiti, never free.

«i saw 43 sunsets» performing Haiti @ Gagarin 205 Athens for the event «10 Covers for a Funeral».
Originally performed by Arcade Fire.

Follow here: https://www.facebook.com/isaw43sunsets

Lyrics:

Haiti, my country
wounded mother I’ll never see.
My family, set me free.
Throw my ashes into the sea.

All my brothers were never born
haunt the nights , we are all torn
you know our hopes are all free
Guns can’t kill what soldiers can’t see.

In the forest we lie hiding,
unmarked graves where flowers grow.
Hear the soldiers angry yelling,
in the river we will go.

We will build an army of (joy)
soon we will reclaim the earth.
All the tears and all the bodies
bring about our second birth.

Haiti, never free
don’t you fear to sound the alarm
all the children are already gone
In those days their blood was still warm

CENTER - thumbnail-02

I Am The Rain.

I AM THE RAIN_thumbnail 1

«Ι Am The Rain» The first video and song from I Saw 43 Sunsets‘ debut studio album is on YouTube.

Man: Fanis Pavlopoulos
Directed by Constantin Pilavios

Edited by Nikos Myrtou
Colour Grading by Nikos Nikolopoulos
Produced by MovieTeller films
Back Stage Photography by Katerina Paspaliarihttp://on.fb.me/1hew09d
Special thanks to «Vintage For Sale» for the typewriter that made it all rain. – http://www.facebook.com/VintageForSale

For more check out:
http://facebook.com/isaw43sunsets
http://youtube.com/isaw43sunsets
http://soundcloud.com/isaw43sunsets
http://twitter.com/isaw43sunsets
http://isaw43sunsets.tumblr.com/

i am the rain
i won’t follow that train
i’ll build myself a cage
and put in my ego and rage

i am the rain
i am the birds’ song
i fall and wash you away
cooling hell three times a day

i am the rain
i make flowers laugh
i make people grow
i am the rain

I AM THE RAIN

‘i saw 43 sunsets’ first clip.

UPDATE:

Video Uploaded. Watch Now.

I-AM-THE-RAIN_facebookcover

tywr2

Έρχεται το πρώτο μας κλιπ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πιλάβιου.
Συμμετέχει ο Φάνης Παυλόπουλος, a.k.a. fanellas.

Φωτογραφίες από τα backstage του κλιπ, από την Κατερίνα Πασπαλιάρη.

IMG_0748

IMG_0794

IMG_0799

IMG_0839

IMG_0878

IMG_1137

IMG_9837

IMG_9844

Περισσότερες φωτογραφίες στη σελίδα μας στο facebook.

Guest editors – Summer edition: Μια καλοκαιρινή επιστολή από τους i saw 43 sunsets.

Πηγή

Ακόμα ένα καλοκαίρι. Το φετινό, όμως, πολύ διαφορετικό από τα άλλα. Έρχεται σαν ανάσα δύτη στα βαθιά, που χαμογελά στη γοργόνα του για μερικά ακόμα δευτερόλεπτα. Γιατί ξέρει ότι σε λίγο πρέπει να ανέβει πάλι στην επιφάνεια. Γιατί ο βυθός είναι δύσκολος. Όπως και όλη η χρονιά που έφυγε. Αλλά χαμογελά. Ο δύτης χαμογελά! Έτσι αναμένουμε κι εμείς το καλοκαίρι. Να έρθει, να λυτρώσει, να δροσίσει, να δώσει ανάσες. Να βάλει στη λήθη τα παλιά, έστω και για λίγο. Ξυπνά αναμνήσεις, μα θέλει να φτιάξει και καινούργιες. Πιο δυνατές και διαφορετικές.

Το καλοκαίρι πάει μαζί με διακοπές, όλα οδηγούν εκεί. Και πάντα στην αρχή του πυκνώνουν οι υποχρεώσεις και η ασχήμια μαζί τους. Σαν να θέλει να κάνει πιο όμορφο το μετά. Αυτή η τάση για ισορροπία και για αδράνεια θα μου κάψει το μυαλό. Μα συμβαίνει πάνω από εμάς και μας προσκαλεί να την ακολουθήσουμε απελευθερωμένοι πια. Δεν το αποζητά. Μόνο ένα νεύμα κάνει.

Πανελλήνιες, εξεταστικές, έρωτες, πρώτα φιλιά, ψίθυροι, ματιές, φωτιές, λάθη, τα καινούργια, μα και τα παλιά.

Ξυπνάς ένα πρωί από τη ζέστη και ξεκινάς τα ασταμάτητα τηλεφωνήματα.. «Πού θα πάμε φέτος;», «πότε θα κλείσουμε εισιτήρια ρε παιδιά;», «όχι ρε σε εκείνο το νησί, έχει ξαναπάει η Θάλεια, θα έρθει η φίλη σου τελικά;», «να πάρω μαζί και τον τζουρά;», ακόμα θυμάμαι τη φωτιά στην άμμο πέρσι, «ρε ψήσου να τραγουδήσουμε αγκαλιά πάλι».

Αλλά βρίσκεις την άκρη. Όπως κάθε χρόνο. Η μαγεία θα ξαναγίνει πραγματικότητα.

Και φτάνεις στο νησί, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ καλοκαίρι μακριά από νησί. Απλά δεν είναι καλοκαίρι. Δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι έρχεται η γλυκιά παράνοια του αδυσώπητου ήλιου. Άγονα μέρη, θάλασσες πίσω από δάση, όλα τα έχει αυτή η χώρα. Και παντού ο ήλιος συντροφιά να εξουθενώνει με τον ιδρώτα του ενώ παράλληλα να δίνει δύναμη.

Rooms to let, ταξί σε διαφορετικά χρώματα από το κλασικό κιτρινόμαυρο, χωριάτικες σαλάτες με εξωτική γεύση, νιώθεις όλα να σε αγκαλιάζουν. Κοινωνός της στιγμής. Συμπονάς αυτούς που μπαίνουν στο πλοίο καθώς βγαίνεις, αμελώντας ότι σε λίγο θα το κάνεις κι εσύ. Αλλά όχι, τώρα είναι η δική σου βδομάδα. Και θα τη ζήσεις, θα την φωτογραφίσεις, θα τη βουτήξεις, θα την πιεις, θα την ερωτευθείς, θα τη φιλήσεις, θα τη νιώσεις. Όσο δεν πάει.

Βιβλίο στην παραλία, ριγέ ομπρέλες, αντηλιακό με δείκτη προστασίας 5, ποτό πάνω στην άμμο, ύπνοι καθώς σηκώνεται ο ήλιος, μεθύσια και μεθυσμένα φιλιά, υποσχέσεις καινούργιες από εφήμερα φλερτ γύρω από κοχύλια και αυτό το πλοίο που όλο φτάνει.

Για την επιστροφή δε μιλάω. Δε χρειάζεται να την μνημονεύουμε ακόμα. Είμαστε στη μέση του καλοκαιριού, το οποίο μοιάζει έτοιμο να εκραγεί φέτος. Και να μας γεμίσει αστέρια γύρω του. Ανυπομονησία μόνο.

Πάντως, για τα 43 ηλιοβασιλέματα, αυτό το καλοκαίρι έρχεται πριν από το πρώτο μεγάλο βήμα της μπάντας. Την ηχογράφηση του πρώτου δίσκου. Ο καθένας θα το περάσει αλλού και αλλιώς. Πολύ κάμπινγκ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η θάλασσα, η άμμος, τα αστέρια και οι εαυτοί μας που κουβαλάμε αδιάκοπα μαζί. Κιθάρες να τρίζουν, χορδές να σπάνε και ούζα να εναλλάσσονται με ρακές. Τέλη Αυγούστου πίσω στο ραντεβού.

Καλό καλοκαίρι σύντροφοι. Τα λέμε στας παραλίας.