άλας.

«αλάτι στις πληγές» , εγώ λέω οινόπνευμα.
οι λέξεις αποκτούν νέα σημασία, καθώς σπάνε τις αντιστάσεις και τα θέλω σου.
Έρως και Θάνατος.
η αιώνια μίξη.

πότε ήξερες τι ήθελες?
πότε νόμιζες ότι ήξερες αλήθεια?
αυτά τα χαχανητά τριγύρω όλο και πληθαίνουν, σαν να μιλούν με κραυγές.
«Χρυσές» κραυγές.

οι λέξεις σου πηγάζουν από την άγνοια της μονοδιάστατης κοινωνικής σου ύπαρξης.
γιατί επιμένεις να αγνοείς τη φύση σου?-
γιατί σε απωθείς βαθιά μέσα σου?
δε θα καταλάβεις αλλιώς.
δε θα μάθεις ποτέ.
αν δεν το κυκλώσεις το κτήνος, πώς θα πνίξεις το κέντρο του?

είναι κι αυτή η δεκτικότητα και η ταύτιση τριγύρω, σαν ιός που εξαπλώνεται με μανία καταστροφής.
(αυτή η θυμωμένη μαζική ερωτοληψία λόγω καταπιεσμένων ορμών.)
με κάνει να νιώθω οτι δεν υπάρχει χρόνος, ότι χάνεται το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.
με κάνει να φοβάμαι.
με κάνει να γράφω αυτές τις λέξεις σαν ημερολόγιο.

άραγε, θα τα θυμόμαστε όλα αυτά κάποτε και θα γελάμε?

Επιστολές των Αϊνστάιν και Φρόυντ για τον πόλεμο.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε δύο αυθεντικές επιστολές, του Αϊνστάιν και του Φρόυντ τις οποίες είχαν ανταλλάξει μεταξύ τους μετά από πρόσκληση της Κοινωνίας των Εθνών τον περασμένο αιώνα. Το θέμα της αλληλογραφίας των δύο είναι η δυνατότητα απελευθέρωσης του ανθρώπου από τον φόβο του πολέμου. Οι επιστολές αυτές που γράφτηκαν το καλοκαίρι του 1932, έχουν τεράστιο ενδιαφέρον γιατί το θέμα του πολέμου δεν είναι ούτε χθεσινό, ούτε σημερινό – είναι αιώνιο.

Δέκα μαθήματα για την ψυχανάλυση: Φρόυντ.

Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Μιμίκας Κρανάκη για την ψυχαναλυτική θεωρία του Σίγκμουντ Φρόυντ, σε 10 μαθήματα.

Δώστε ιδιαίτερη σημασία στην εισαγωγή, όπου η συγγραφέας ορμώμενη από τους κινδύνους της μετάφρασης αυτούσιων χωρίων της θεωρίας του Φρόυντ, καθώς και ψυχαναλυτικής ορολογίας, γράφει ουσιαστικά ένα δοκίμιο για τη δυναμική της γλώσσας, το φόβο της απουσίας σύνδεσης μεταξύ λέξης και περιεχομένου (που σε παθολογικές καταστάσεις οδηγεί στην αφασία), καθώς και η αλήθεια ότι ακόμα και τη γλώσσα την καθορίζουν οι εκάστοτε δυνάμεις εξουσίας, παρά η δημιουργική και ερωτική διάσταση του λόγου, γεγονός που μου έφερε πάλι στο νου το βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ για το 1984.
Καλή ανάγνωση.

Διαβάστε το δωρεάν στο παρακάτω λινκ:

ο αιώνας του εαυτού.

Freud BBC

Ένα μοναδικό ντοκυμαντέρ του BBC (με Ελληνικούς υπότιτλους) που εξηγεί την πρόσφατη οικονομική κρίση (ΗΠΑ-1929) και τη σημερινή κατάσταση στο κόσμο. Πώς οι θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόιντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών, τα δάνεια και την κατανάλωση. Ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ θα σας προβληματίσει, θα σας αποκαλύψει πολλά, πως μας έχουν κοροιδέψει ουκ ολίγες φορές, για τις διαφημίσεις για την (υποτιθέμενη και καλά σκηνοθετημένη) οικονομική κρίση του 2009, θα θυμώσετε, θα απογοητευτείτε!

Δείτε το εδώ:

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Μέρος 4ο

Μέρος Πρώτο – Οι Μηχανές της Ευτυχίας: Η ιστορία για την σχέση μεταξύ του Φρόιντ και του Αμερικάνου ανιψιού του Έντουαρντ Μπέρκινς ο οποίος είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε το επάγγελμα των δημοσίων σχέσεων την δεκαετία του 1920 και ήταν ο πρώτος που υιοθέτησε τις ιδέες του Φρόιντ για την χειραγώγηση των μαζών. Έδειξε στις Αμερικάνικες εταιρίες πως να πείσουν τους ανθρώπους να θέλουν αντικείμενα που δεν χρειάζονται. Ήταν ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης τεχνικής της μαζικής καταναλωτικής πειθούς και ένας από τους κύριους υπεύθυνους για την κυρίαρχη δομή του σημερινού κόσμου που βασίζεται σε ένα καταναλωτικό εγωιστικό εαυτό…

Μέρος Δεύτερο – Η Εφαρμοσμένη Μηχανική της Συγκατάθεσης: Σε αυτό το επεισόδιο πως αυτοί που ήρθαν στην εξουσία μετά τον πόλεμο χρησιμοποίησαν τις ιδέες του Φρόιντ για το ασυνείδητο μυαλό, ώστε να ελέγξουν τις μάζες. Πολιτικοί και σχεδιαστές πίστεψαν τις ιδέες του Φρόιντ ότι βαθιά μέσα τους όλα τα ανθρώπινα όντα ήταν επικίνδυνα χωρίς λογική, γεμάτα επιθυμίες και φόβους. Ήταν πεπεισμένοι ότι αυτό ήταν που οδήγησε στην βαρβαρότητα της ναζιστικής Γερμανίας και ήθελαν να βρουν τρόπους να ελέγξουν αυτόν τον κρυφό εχθρό μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Η κόρη του Φρόιντ, Άννα, μαζί με τον ανιψιό του Έντουαρντ Μπέρκινς παρείχαν την κεντρική φιλοσοφία. Οι ΗΠΑ και η CIA έκαναν πράξη τις ιδέες τους αναπτύσσοντας τεχνικές χειραγώγησης και ελέγχου των μυαλών των αμερικάνων πολιτών. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος, πίστευαν, που θα μπορούσε να εφαρμόσει την δημοκρατία και μια σταθερή κοινωνία καταπιέζοντας την βαρβαρότητα που κρυβόταν κάτω από την επιφάνεια.

Μέρος Τρίτο – Υπάρχει ένας αστυνομικός μέσα στο κεφάλι μας: Πρέπει να καταστραφεί: Την δεκαετία του ’60 ένα ριζοσπαστικό γκρουπ ψυχοθεραπευτών αμφισβήτησε των επιρροή που είχαν οι ιδέες του Φρόιντ στην Αμερική. Αυτοί, ήταν εμπνευσμένοι από τις ιδέες του Γουίλιαμ Ράιχ, ενός μαθητή του Φρόιντ, που στράφηκε εναντίον του και ο οποίος ήταν μισητός από την οικογένεια του Φρόιντ . Ο Ράιχ πίστευε ότι ο εσωτερικός εαυτός δεν έπρεπε να καταπιεστεί και να ελεγχθεί αλλά αντίθετα να ενθαρρύνετε να εκφραστεί. Μέσα από όλο αυτό δημιουργήθηκε ένα νέο πολιτικό ρεύμα που υποστήριζε την δημιουργία ενός νέου ανθρώπινου όντος ελεύθερου από την ψυχολογική καταπίεση η οποία είχε εφαρμοστεί στο ανθρώπινο μυαλό από τις εταιρίες και τους πολιτικούς. Σε αυτό το επεισόδιο θα δούμε πως αυτό το κίνημα αναπτύχθηκε δραστικά και πως σύντομα οι εταιρίες συνειδητοποίησαν ότι τελικά αυτή ήταν μία από τις μεγαλύτερες τους ευκαιρίες, ενθαρρύνοντας τον κόσμο να νοιώσει ότι είναι μοναδικές προσωπικότητες και παράλληλα πουλώντας τους τρόπους για να εκφράσουν αυτή την μοναδικότητα στρεφόμενοι πάλι σε Φροϋδικούς αναλυτές ώστε να αναγνωρίσουν τις βαθιές επιθυμίες του «νέου» εαυτού.

Μέρος Τέταρτο – Οχτώ άνθρωποι πίνουν λίγο κρασί στο Κέτερινγκ: Σε αυτό το επεισόδιο, πως οι «αριστεροί» πολιτικοί τόσο στην Βρετανία όσο και στην Αμερική στράφηκαν στις τεχνικές που ανέπτυξαν οι εταιρίες για την ικανοποίηση του εσωτερικού εαυτού και τις επιθυμίες του. Τόσο οι «Εργατικοί» του Τονι Μπλερ όσο και οι «Δημοκρατικοί» του Μπιλ Κλιντον χρησιμοποίησαν τα ίδια φοκους γκρουπ που ανακαλύφτηκαν από τους ψυχαναλυτές για την ανάληψη εξουσίας. Ξεκίνησαν να προσκολλούν τις πολιτικές στις βαθιές επιθυμίες και συναισθήματα των ανθρώπων με τον τρόπο που ο καπιταλισμός είχε μάθει να τους προσκολλά τα προϊόντα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μία νέα κουλτούρα μάρκετινγκ και πολιτικής αναδύθηκε η οποία επέτρεπε στους πολιτικούς να πιστεύουν ότι δημιουργούν μία νέα και βελτιωμένη μορφή της δημοκρατίας.

Πηγή

Τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στο Λόγο και στην Εμπειρία.

Εκπληκτική εργασία της Πηνελόπης Παπαδημητρίου πάνω στις απόψεις του Freud για τον ψυχισμό, τον πολιτισμό και τα θρησκευτικά δόγματα.

Το 1ο κεφάλαιο για τον ψυχισμό ίσως είναι δύσκολο για τους μη ειδικούς, αλλά τα παρακάτω είναι πιο βατά και συνοψίζουν πολύ σωστά τις απόψεις του Σίγκμουντ Φρόυντ που τις βρίσκουμε στα βιβλία του όπως το «Τοτέμ και Ταμπού» και «Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας».

Αποσπάσματα από την εργασία:

Για τον πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας:

«Όλες αυτές οι μεταφυσικές‘’τρέλες’’ και τα ερωτήματα με την αξία της ύπαρξης μπορούν να θεωρηθούν πρώτα συμπτώματα καθορισμένων σωμάτων. Ο Freud δεν επιζητούσε νέα είδωλα, θεωρούσε πως πρέπει να γκρεμίζονται γιατί εξαιτίας τους παραχαράχθηκε σε μεγάλο βαθμό η αληθοφάνεια της πραγματικότητας, εμφανίζοντας ως πραγματικό έναν φαινομενικό κόσμο.Το ψεύδος του ιδανικού είναι η κατάρα της πραγματικότητας με αποτέλεσμα τα άτομα να προσκυνούν αξίες που είναι αντίθετες απόεκείνες που εξασφαλίζουν την πρόοδο, την ευτυχία και την πραγματική άνθιση.»

Για τις πρωτόγονες φυλές (τοτέμ, ταμπού):

«Η φυσική επιθετικότητα οδηγεί στην έμφυτη ανταγωνιστικότητα. Ακόμα και αν οι οικονομικές ανισότητες εξαλειφθούν υπάρχει μια πτυχή της ανταγωνιστικότητας, η ισχυρότερη όλων. Είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσαστα αρσενικά για την κατάκτηση των γυναικών.
Ο Freud θεωρεί πως η παραπάνω σχέση έχει τις ρίζες της στην τοτεμική εποχή. Οι γιοί σκότωσαν τον αρχηγό πατέρα, καθώς ήθελαν να έχουν όπως και ο πατέρας τους, όλες τις γυναίκες για τον εαυτό τους. Αφού, αρχικά ικανοποίησαν το μίσος και την επιθυμία για ταύτιση, ακολούθησε το συναίσθημα της καταπιεσμένης αγάπης, που στη συνέχεια μετατράπηκε σε ενοχή με τη μορφή της μεταμέλειας. Έτσι εξαιτίας του αισθήματος ενοχής, εκ των υστέρων, αποκήρυξαν την πράξη τους και δημιούργησαν το υποκατάστατο του πατέρα, το τοτέμ. Κανείς δεν μπορούσε να σκοτώσει το τοτέμ και για το λόγο αυτό απαρνήθηκαν τα οφέλη της πράξης τους.Αυτή είναι η κομβική στιγμή όπου δημιουργήθηκαν τα δύο βασικά ταμπούτου τοτεμισμού: η προστασία του ζώου-τοτέμ και η απαγόρευση της αιμομιξίας. Με τα δύο αυτά ταμπού αρχίζει, για τον Freud η εποχή της ηθικότητας.»

Για την ψυχολογία της μάζας:

«Το άτομο σκέφτεται, αισθάνεται και ενεργεί εντελώς διαφορετικά όταν εντάσσεται σε ένα ανθρώπινο πλήθος, καθώς αποκτά τις ιδιότητες μιας ψυχολογικής μάζας. Τι είναι όμως μάζα; Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη μαζών, μάζες φευγαλέες και μάζες ιδιαίτερα ανθεκτικές στο χρόνο,φυσικές μάζες και τεχνητές, πρωτόγονες και υπεροργανωμένες’ μάζες με οδηγό και μάζες χωρίς. Ο Freud επιλέγει για την έρευνά του τις διαρκείς,υπεροργανωμένες, τεχνητές μάζες με χαρακτηριστικότερο παράδειγματέτοιου συνδυασμού την εκκλησία.
Το άτομο μέσα σε μια μάζα, οδηγείται συχνά σε μια ριζική αλλαγή της ψυχικής του δραστηριότητας, ενώ
παρατηρείται αύξηση της συναισθηματικότητας και αναστολή της διανοητικής επίδοσης του. Υπάρχει μια μεταδοτικότητα μέσα στη μάζα και είναι αυτή η επιρροή της, που εξαναγκάζει το άτομο να υπακούει σε μια απομιμητική τάση. Η μάζα διακρίνεται για μια ιδιαίτερη δεκτικότητα στην υποβολή, καθώς η υποβολή είναι δομικό χαρακτηριστικό την ανθρώπινης ψυχικής ζωής. Οι σχέσεις αγάπης αποτελούν την ουσία της μαζικής ψυχής.»

Για την θρησκεία (το μέλλον μιας αυταπάτης):

«Γιατί όμως οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να πιστεύουν στην ψευδαίσθηση της ύπαρξης του θεού; Για το Freud οι άνθρωποι επιχειρούν να διασφαλίσουν την ευτυχία τους με αυτό τον τρόπο και νααποφύγουν τον πόνο με την «ψευδαισθητική αναδιαμόρφωση της πραγματικότητας».Θεωρούν πως η θεία πρόνοια είναι αυτή που τους θωρακίζει έναντι της συντριπτικής υπεροχής της φύσης, από τους κινδύνους της μοίρας και των προβλημάτων μέσα στην κοινωνία. Ο δρόμος προς τον θεό οδηγεί στην τελειοποίηση της ανθρώπινης ουσίας,ενώ ο θάνατος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εξελεγκτικό στάδιο.
Σύμφωνα με τα παραπάνω οι θρησκείες και τα δόγματα για το Freud δεν είναι προϊόντα της εμπειρικής γνώσης, ούτε αποτελούν πορίσματα σκέψης, αλλά είναι αυταπάτες που εκπληρώνουν τις παλαιότερες και ισχυρότερες επίκτητες επιθυμίες των ανθρώπων. Την αυταπάτη αυτή όμως δεν την αναγνωρίζει κανείς καθώς είναι δέσμιος της. Τα θρησκευτικά δόγματα αποτελούν δηλώσεις της εσωτερικής ή της εξωτερικής πραγματικότητας παρουσιάζοντας ένα σύνολο κανόνων και θεϊκών νόμων, οι οποίοι δεν χρήζουν απόδειξης, απαιτούν όμως πίστη.
Για τον Freud, λοιπόν, οι αλήθειες των θρησκευτικών δογμάτων είναι καλυμμένες και παραμορφωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να απομακρύνονται τα άτομα από την πραγματικότητα.»

Για την επιστήμη:

«Όμως, θα μπορούσε ο άνθρωπος να επιζήσει χωρίς τη θρησκεία; Για τον Freud, μπορεί να επιτευχθεί αυτό. Αρκεί ο άνθρωπος να μάθει να στηρίζεται στις δυνάμεις του και να τις χρησιμοποιεί σωστά. Εξάλλου, ο άνθρωπος είχε και έχει τα μέσα για να το πετύχει, αφού η εξέλιξη της επιστήμης τον είχε βοηθήσει να συνειδητοποιήσει τη δύναμη του και να την αυξήσει.«Γιατί η επιστήμη δεν είναι αυταπάτη. Θα ήταν όμως αυταπάτη να πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε από αλλού (π.χ. από τη θρησκεία) ότι δεν μπορεί να μας δώσει».»

Για την επικράτηση της επιστήμης μέσω παιδείας:

«Πως μπορεί να γίνει η μετάβαση σε μια κοινωνία της επιστήμης; Για το Freud η λύση βρίσκεται στην αλλαγή του τρόπου εκπαίδευσης των παιδιών.Καθώς τα θρησκευτικά δόγματα επιβραδύνουν τη σεξουαλική ανάπτυξη και οδηγούν σε διανοητική αδυναμία όσους αποδέχονται χωρίς κριτική τους παραλογισμούς της. Ελπίζει πως οι γενιές που θα ακολουθήσουν δεν θα έχουν δεχτεί στην παιδική ηλικία την επίδραση της θρησκείας και θα καταφέρουν να θέσουν τα πρωτεία της λογικής πάνω από την ορμική ζωή. Παράλληλα οι αλλαγές στην επιστήμη θα σημαίνουν, συνεχείς ανακαλύψεις, αναθεωρήσεις, θα οδηγήσουν στην πρόοδο και στην εξέλιξη.»

pink freud.

τα ταμπού σου άρχισαν να με κουράζουν καθώς επέμενα ότι το τοτέμ έπρεπε να φαγωθεί για το καλό όλων του πριν και του μετά του αύριο και του τώρα χωρίς να μπορώ να εξηγήσω τη δίνη των πράξεών σου ή την υστερία της φυσικής σου ροπής για τέλος δίχως να ξεχωρίζω τις επενδύσεις σου ούτε να καθορίζω την πηγή δυστυχίας του πολιτισμού τους που με τόσες αναστολές οικοδόμησαν μια αυταπάτη στο βωμό της ψεύτικης ευτυχίας που ποτέ δεν χαρίζεται αλλά δανείζει στιγμές ευτυχίας φευγαλέες σαν δροσοσταλίδες που χαϊδεύουν το μάγουλο παιδιών μια ανοιξιάτικη βροχή είδαν τα κλειστά μάτια του ψυχισμού μας φωνάζοντας βοήθεια τρέχοντας μακριά πέφτοντας στο χώμα και ενώνοντας με τον καταρράκτη των αισθήσεων της παρανοϊκής λογικής του εγώ του αυτού και του άπειρου.