‘Cause it’s all too much for me to take.

You gotta roll with it
You gotta take your time
You gotta say what you say
Don’t let anybody get in your way
‘Cause it’s all too much for me to take

Don’t ever stand aside
Don’t ever be denied
You wanna be who you’d be
If you’re coming with me

I think I’ve got a feeling I’ve lost inside
I think I’m gonna take me away and hide
I’m thinking of things that I just can’t abide

I know the roads down which your life will drive
I find the key that lets you slip inside
Kiss the girl, she’s not behind the door
But you know I think I recognize your face
But I’ve never seen you before

You gotta roll with it
You gotta take your time
You gotta say what you say
Don’t let anybody get in your way
‘Cause it’s all too much for me to take

I know the roads down which your life will drive
I find the key that lets you slip inside
Kiss the girl, she’s not behind the door
But you know I think I recognize your face
But I’ve never seen you before

You gotta roll with it
You gotta take your time
You gotta say what you say
Don’t let anybody get in your way
‘Cause it’s all too much for me to take

Don’t ever stand aside
Don’t ever be denied
You wanna be who you’d be
If you’re coming with me

I think I’ve got a feeling I’ve lost inside
I think I’ve got a feeling I’ve lost inside

oasis 1995

Gun shot, I’ll never get you back.

I am longing for your poison
Like a cancer for its prey
Shot an arrow, in your harbor
Where you waited in the rain
I am sire, I am ivy
I am no one, I’m nobody
I am longing for your honey
I am longing for your love

And the shot goes through my head and back
Gun shot, I can’t take it back

Lay me down in your ocean
Carry me and my burden
I was dreaming about your honey
I was hoping you’d save me

And the shot goes through my head and back
Gun shot, I can’t take it back
My heart cracked, really loved you bad
Gun shot, I’ll never get you back, never get you back

And I ache, while you’re not here
I can feel you aching
Wide awake, why you’re not here
I can feel you firing straight into my heart

Goes through my head and back
Gun shot, I can’t take it back
My heart cracked, really loved you bad
Gun shot, I’ll never get you back, never get you back,
never get you back, never get you back, never get you back

Lykke+Li+PNG

bonus.

Ομνύει.

Ομνύει κάθε τόσο ν’ αρχίσει πιο καλή ζωή.
Αλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα με τες δικές της συμβουλές,
με τους συμβιβασμούς της, και με τες υποσχέσεις της·
αλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα με την δική της δύναμι
του σώματος που θέλει και ζητεί, στην ίδια
μοιραία χαρά, χαμένος, ξαναπηαίνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1915)

Το συγκεκριμένο ποίημα δεν το ήξερα.
Αλλά χτες έζησα ένα από τα ωραιότερα live της ζωής μου, αυτό των Violent Femmes, και έγινε ευκαιρία να το μάθω.
Τόσο ιστορικό για μένα που ακόμα θυμάμαι να είμαι 7-8 χρονών και μην ξέροντας ακόμα αγγλικά, να κουτσοτραγουδάω τα τραγούδια τους, ένας θεός ξέρει πώς.

Και έρχεται χτες η στιγμή του encore που ο τραγουδιστής Gordon Gano, ξεκινάει και λέει ένα τραγούδι στα ελληνικά.
Από τη μουσική δεν καταλαβαίνω αν είναι γνωστό, ή τι τραγουδάει.
Αλλά σιγά σιγά αφουγκράζομαι στίχους. Χωρίς να τους πιάνω όλους με την πρώτη. Μα νιώθω ότι είναι κάτι μεγάλο, χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί. Η μουσική μετά από τη βοήθεια της φίλης μου Άννας, είναι του Πλιάτσικα, και περιλαμβάνεται στον τελευταίο δίσκο του «the other side of blue«.

Ευτυχώς το είχα σε βίντεο ολόκληρο στο κινητό και ξαναέζησα τη χτεσινή εμπειρία, βλέποντας και τους στίχους αυτή τη φορά.
Και τότε συνειδητοποίησα πόσο τέλεια το ερμήνευσε.
Επανέλαβε κάποιες λέξεις ή στίχους, στο ενδιάμεσο έκανε crescendo στο «χαρά» με μια εκπληκτική μουσική κορώνα και στο τέλος ξαναείπε 2 φορές τη φράση: «Ομνύει κάθε τόσο ν’ αρχίσει πιο καλή ζωή.»
Σαν να λέει με παράπονο πως κάθε τόσο ορκίζεται να αρχίσει πιο καλή ζωή. Χωρίς πάθη, χωρίς τα ίδια προβλήματα, χωρίς τους ίδιους πειρασμούς.
Μα έρχεται η νύχτα που το σώμα ξυπνά και ξεχνά ό,τι υποσχέθηκε το πρωί, και ξαναζει την ίδια, μοιραία χαρά.

Έχω δει το βίντεο πάρα πολλές φορές σήμερα, και σκεφτόμουν να το ανεβάσω αλλά λόγω ποιότητας ήχου, και φωνών άσχετων από τον κόσμο, νιώθω ότι μειώνει την ερμηνεία του Gano.

Είναι από τις στιγμές που με άγγιξαν τόσο πολύ, και δε θα ξεχάσω ποτέ. Και θα τους ευγνωμονώ μια ζωή για αυτό.

tumblr_m074ozBPtp1r71ttbo1_1280

I Am The Rain.

I AM THE RAIN_thumbnail 1

«Ι Am The Rain» The first video and song from I Saw 43 Sunsets‘ debut studio album is on YouTube.

Man: Fanis Pavlopoulos
Directed by Constantin Pilavios

Edited by Nikos Myrtou
Colour Grading by Nikos Nikolopoulos
Produced by MovieTeller films
Back Stage Photography by Katerina Paspaliarihttp://on.fb.me/1hew09d
Special thanks to «Vintage For Sale» for the typewriter that made it all rain. – http://www.facebook.com/VintageForSale

For more check out:
http://facebook.com/isaw43sunsets
http://youtube.com/isaw43sunsets
http://soundcloud.com/isaw43sunsets
http://twitter.com/isaw43sunsets
http://isaw43sunsets.tumblr.com/

i am the rain
i won’t follow that train
i’ll build myself a cage
and put in my ego and rage

i am the rain
i am the birds’ song
i fall and wash you away
cooling hell three times a day

i am the rain
i make flowers laugh
i make people grow
i am the rain

I AM THE RAIN

Κουραφέλκυθρα (προσοχή: περιέχει Κολυμπηθρόξυλα) !

kourafelk1

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση του 1ου τόμου των Κουραφέλκυθρων/Κολυμπηθρόξυλων του Αντώνη Βαβαγιάννη a.k.a. Antonis Kourafelkythros.
Κλαίω ακόμα από τα γέλια. Αξίζει όσο δεν πάει, μέχρι και ο ΑΡΚΑΣ τον τίμησε με strip στο παρελθόν!

kourafelkithra100_Arkas_special_2

Δείτε εδώ ένα top 10 του κόμικ!
Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει όλα τα «Κουραφέλκυθρα» (γύρω στα 260) που δημοσιεύτηκαν στο comicdom-press.gr καθώς και τα 40 πρώτα στριπ της σειράς «Κολυμπηθρόξυλα» τα οποία δημοσιεύτηκαν στο socomic.gr. Επιπλέον περιλαμβάνει 17 σελίδες αδημοσίευτου υλικού και σχολιασμό από τον δημιουργό τους. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑΑΑ!
Βρείτε τα στο facebook εδώ.
Μπορείτε να το προμηθευτείτε πατώντας εδώ.

(Και όπως λέει και ο δημιουργός: «Δε θα σας βοηθήσει να βρείτε γκόμενα, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχατε ελπίδα«)

ARMADALE.

armadale

Armadale.

Ένα Κύριο Όνομα που τριγυρνά όλη την παράσταση σαν σκιά. Το βάρος του ονόματος του πατέρα και του εγκλήματός του, σημαίνει συμφορά στις ζωές των γιων που γεννιούνται με το ίδιο όνομα.
Τι σημαίνει να είσαι ο Άλαν Αρμαντέιλ? Τι σημαίνει να είσαι γιος του Αρμαντέιλ? Τι σημαίνει να υπάρχουν δύο αδέλφια που όνομαζονται Άλαν Αρμαντέιλ? Η αναρώτηση της γυναίκας είναι καθοριστική: Είτε παντρευτώ τον πρώτο ή τον δεύτερο, θα είμαι πάντα η Κυρία Άλαν Αρμαντέιλ. Και τότε έρχεται σε απόγνωση. Το ανοικείο ξεπροβάλλει ίσως με το ενικό χαρακτηριστικό των αδελφών που φέρουν το ίδιο όνομα. Το Κύριο όνομα σημαίνει, καθορίζει, οροθετεί όλους τους χαρακτήρες που περιλαμβάνονται σε αυτή την εκπληκτική παράσταση στο Σύγχρονο Θέατρο.

Δε θα επεκταθώ παραπάνω για να μην δώσω πολλά στοιχεία για την ιστορία, αλλά θα σταθώ στην παράσταση πιο συγκεκριμένα.

Αρχικά, πρέπει να ομολογήσω ότι η 4ωρη διάρκεια της παράστασης με φόβισε. Έχω παρευρεθεί στο παρελθόν σε παρόμοια κατάσταση, και ανεξαρτήτως παράστασης είχα κουραστεί. Και όμως, η συγκεκριμένη παράσταση με αιφνιδίασε. 4 ώρες καθηλωμένοι στην ιστορία, στους χαρακτήρες, και στις ζωές τους. Αλλά μετά το πέρας της παράστασης μπορώ να πω ότι είναι απαραίτητη η μεγάλη διάρκεια.

Από τις πιο γεμάτες παραστάσεις, απόλυτα ηθογραφική χωρίς κανένα κενό, ξετύλιξε τις ιστορίες όλων των χαρακτήρων αφήνοντας χώρο όχι μόνο σε έναν κεντρικό πρωταγωνιστή αλλά μοιράζοντας τον χρόνο σε όλους -όπως και στην πραγματική ζωή- και με ένα φινάλε που περνά διάφορες ανατροπές μέχρι να τελειώσει όπως πραγματικά πρέπει. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν εκπληκτικές, και δύσκολες μιας και μεταμορφώνονται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και παίζουν όλοι πολλαπλούς ρόλους. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη μοναδική, με το δύσκολο έργο της: σε ένα χώρο χωρίς σκηνικά, κατάφερε να αποδώσει όλη την αύρα της ιστορίας και του χώρου με παράλληλη ένταση τις κατάλληλες στιγμές, χωρίς υπερβολή στο παίξιμο αλλά ούτε και στην απόδοση της ιστορίας. Με ξάφνιασε ευχάριστα η αφήγηση των γεγονότων από τους ηθοποιούς, και η σκηνοθετική έμπνευση να συμπεριλάβει την αποστασιοποίηση των ηθοποιών καθώς ‘ζουν’ ένα γεγονός, αφηγώντας το. Εκρηκτικός ρυθμός καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, δεν άφησε ούτε λεπτό χαλάρωσης, με ταυτόγχρονα ρεαλιστικό τόνο και γεγονότα που δεν ξεπερνούν το μέτρο.

Κλείνοντας, δικαίως η παράσταση ονομάζεται Armadale. Σαν το Nevermore, που κάθε φορά που αρθρώνεται στο ποίημα του Πόε αποκτά και άλλη σημασία (μέχρι και ως Κύριο όνομα του κορακιού), έτσι και το Armadale μας οδηγεί σε δαιδαλώδεις λαβύρινθους μέσα από τον φαντασιακό αλλά και τον συμβολικό χαρακτήρα του.

Απολαύστε το στο Σύγχρονο Θέατρο στο Γκάζι.

Armadale @ facebook