Athens photo inspiration ψηφοφορία 2013!

Η ψηφοφορία για το Athens photo inspiration 2013 ξεκίνησε !

Εδώ ψηφίζετε τις καλύτερες ! http://photoinspiration.gr/online-voting/

Η Kada Irish Blue πέρασε με 2 φωτογραφίες της στον διαγωνισμό!

Close to you.

DSC_0791 1

http://photoinspiration.gr/images/058_f.jpg

Ελεύθερο θέμα : «Feed you head.»

DSC_0705 1

http://photoinspiration.gr/images/149_f.jpg

Μέχρι 3 μπορείτε να ψηφίστε, αλλά προσοχή!
Δίνετε το mail σας μετά την ψήφο, αλλά μην ξεχάσετε να μπείτε μετά στο inbox σας για να κάνετε click στο link για επιβεβαίωση της ψήφου!
Ας νικήσει ο καλύτερος!

Μερικές φωτό της που δεν πέρασαν :

DSC_0616 1

DSC_0654 2

DSC_0659 1

..Και μερικές δικές μου, που δεν κατάφεραν να μπουν στις υποψήφιες, ακολουθούν παρακάτω 🙂

athens34

DSC_1029

DSC_0944

DSC_1255

DSC_0880 1

athens88

L, for all that love in your eyes.

4 Δεκέμβρη.

L, for all that love in your eye
O, for all those sighs in the night
V, it’s very hard to deny
E, for everything you left behind
me, every time you made me cry
see, I told you doll I would not lie
yeah, love me forever
love me forever
love me forever
love me forever

why? cause your heart beats with mine
can you hear them move? they are in time
see, it’s very hard to deny
yeah, love me forever
love me forever
love me forever
love me forever

always for always
always and all day
love me forever
love me forever
love me forever
love me forever

L, for all that love in your eyes
me, for all those times you’ve made me cry
yeah love me forever
love me forever
love me forever
love me forever

love me or never
love me you’ll never
love me or never
love me you’ll never
love

theblackangels_img02_hires

η ανάγκη μου να σου τραγουδώ δεν αρκεί για να λυτρωθώ.

aksiako

Ο Σείριος Σαββαϊδης των μωβάστρο, κυκλοφόρησε τον 2ο του ελληνόφωνο δίσκο.

Εδώ όλος ο δίσκος του «Το Αξιακό Σύστημα των Άστρων«, όπου μπορείτε να τον αγοράσετε.

Ήρθα απόψε μ’ένα σκοπό
το πηγάδι είναι κλειστό
πνίγει σκέψεις μου τις ορέξεις μου
και όλα αυτά που θέλω να πω
προδομένες στράτες σκυφτοί
φανοστάτες στέκουν φρουροί
και δεν ξέρω πια αν είναι ανώφελο
μα ήρθα κι απόψε μ’ένα σκοπό

Κι όλο λέω πως θα σ’ανεβώ
σκοτεινό πανούργο βουνό
δύο βήματα πίσω κι ένα εμπρός
κι αναβάλω λιγοψυχώ

Στο μπαλκόνι σου καρτερώ
με τον ήλιο χασομερώ
τη χλωμή αυγή ως το δειλινό
και τον πρώτο αστερισμό
και σαν έρθει η νύχτα θρηνώ
με τον φρύνο τον ποταμό
και δεν ξέρω πια αν είναι ανώφελο
μα ήρθα κι απόψε μ’ένα σκοπό

Κι όλο λέω πως θα σ’ανεβώ
σκοτεινό πανούργο βουνό
η ανάγκη μου να σου τραγουδώ
δεν αρκεί για να λυτρωθώ

ph_0626

Citrus Ties…juice it up!

η citrus είναι ένα νέο brand που επαναπροσδιορίζει ζουμερά το ύφος της γραβάτας.

ribbon

Ο Στράτος και η Μαρίνα άρχισαν το 2013 να δημιουργούν, και ήρθε η ώρα της αποκάλυψης των citrus γραβατών!
Το οριζόντιο φινίρισμα, και το μεταλλικό citrus τις κάνει ακόμα πιο μοναδικές.
Τα πολλά λόγια είναι περιττά, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους!
Πάρτε μια γεύση παρακάτω και …juice it up!

Shop @ etsy.com –> https://www.etsy.com/shop/citrusties
FREE shipping!

X-MAS UPDATE:

new X-MAS edition, only 5 in stock!

1497831_623959764308322_1737017604_o

1498756_623966650974300_1711723994_o

2

2 2

2 2

1

8

5

1

4

Μπ2

Citrus is here to stay.

Contact: citrusties@gmail.com

see more on their facebook page.

basket

μας φτάνει μόνο η θερμή μας η αγκάλη.

Μας φτάνει μόνο
μας φτάνει μόνο ένα κύμα στ’ ακρογιάλι
κι ένα σπιτάκι
κι ένα σπιτάκι φτωχικό στην αμμουδιά

Μας φτάνει μόνο
μας φτάνει μόνο η θερμή μας η αγκάλη
κι η αγάπη μας
π’ ανθίζει στην καρδιά

21805234

Ποτέ δεν ονειρεύτηκα να ζήσω
μακρυά απ’ του νησιού μας τα νερά
τρεχαντηράκια να μην αντικρίζω
και γλάρων τα κατάλευκα φτερά

Ποτέ μου δεν επόθησα να πάω
σε μέρη μακρινά κι εξωτικά
Μου φτάνει μόνο εσένα ν’ αγαπάω
να σ’ έχω στην καρδιά μου στοργικά

Μας φτάνει μόνο
μας φτάνει μόνο ένα κύμα στ’ ακρογιάλι
κι ένα σπιτάκι
κι ένα σπιτάκι μοναχό στην αμμουδιά

Μας φτάνει μόνο
μας φτάνει μόνο η θερμή μας η αγκάλη
κι η αγάπη μας
π’ ανθίζει στην καρδιά

bonus:

Το τραγούδι ‘Μας φτάνει μόνο’, ακούστηκε στην Έξοδο του Πλούτου του Αριστοφάνη που ανέβηκε στην Ελλάδα το 2013.
Παρακάτω υπάρχει η Παράβαση που έγραψε ο Νιόνιος, για τον Πλούτο -την μόνη Παράβαση που ο Αριστοφάνης δεν συμπεριέλαβε στις κωμωδίες του.

Η ΠΑΡΑΒΑΣΗ από τον Πλούτο του Σαββόπουλου 2013.

«Ποιος θέλει μες στο πάρτι να ακούει τα δυσάρεστα;»

«Αγαπημένοι, νανουρισμένοι εσείς, ασπάζομαι τα μαγουλάκια σας, γιατί ευχάριστα τα νέα που κομίζω θα χαϊδέψουνε τα αυτάκια σας όπως το παραμύθι. Μα είναι όλα αλήθεια; Ο πλούτος θα ξεστραβωθεί, θα γίνουμε όλοι πλούσιοι, σαν τον Μίδα πάμπλουτοι και με αυτιά γαϊδάρου. Ολυμπιάδα στην Αθήνα θα οργανώσουμε και η Ελλάδα πρωταθλήτρια το κύπελλο θα υψώσει. Θα θριαμβεύσουμε εμείς ως και στη Γιουροβίζιον. Ξεχείλισε το κέρας της Αμάλθειας. Τα σούσι θα βαφτίζουμε μέσα σε μολτ ουίσκι. Σουσίτια και παφ και πουφ τα πούρα στον οίκο των μικροαστών. Ο γείτονας με διακοποδάνειο στην άδειά του στο Μπαλί θα πάει… λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος στην Παράβασή του και συνεχίζει: Ηταν σκληρός σκληρότατος ο δρόμος μέχρι τώρα. Πόλεμοι κι εμφύλιοι, χούντα και ματζιριά, με τραγούδια για τη φτώχεια και τη λευτεριά. Μα τώρα δικαιώνεσαι, ανοίγονται προοπτικές και μεζονέτες χτίζονται, δυο τζάκια η καθεμία και όλοι με τζιπ αγέρωχα, το πώς φιλούσε υπέροχα εκείνος ο Ιούδας, στις πλαζ τις μυκονιάτικες από τα ναρκωτικά του ήλιου σωριασμένοι στην άμμο, μπεστ σέλερ θα διαβάζουμε γυμνοί κι ηλιοκαμένοι.
Ο κόσμος εξαϋλώνεται, το μέλλον έχει φύγει, τους τεύκτονες αφήστε τους να φτιάχνουνε μπουλόνια. Εμείς αυτό που είμαστε θα είμαστε για πάντα. Με το δημόσιο πλάι μας κι άλλοι θα μας πληρώνουν. Αυτό είναι το δίλημμα. Το φλας της νέας Ελλάδας σε όλο τον κόσμο ας απλωθεί κι Αγγελος Εξάγγελος εγώ το μεταφέρω. Πλουτοκράτες όλων των χωρών ενωθείτε. Ζήστε τον μύθο, Ελληνες. Θα γίνουμε όλοι πλούσιοι.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Κι εσείς γιατί με πιστεύετε; Δεν βλέπετε τριγύρω; Μα δεν κοιτάτε μέσα σας;

Τα νέα που σας έφερα και χάιδεψαν τ’ αυτιά απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια. Εγώ για την αγάπη σας και για την εύνοιά σας, τα προσπερνούσα μερικά. Σας έλεγα τα ωραία. Μα κι όταν πήγα να σας πω τα πράγματα όπως είναι, να γράψω στίχους για όλα αυτά που μέσα μου φοβάμαι ότι θα έρθουν, κανένας δε με πίστεψε. Μου ρίξαν πέτρες. Ποιος θέλει μες στο πάρτι να ακούει τα δυσάρεστα;

Κανείς δεν θέλησε να δει ότι με χρήμα δανεικό από τον Πέρση βασιλιά θα καταντούσαν οι Ελληνες ικέτες μες στα Σούσα με υποπόδια των βαρβάρων. Οϊμέ γλυκοφαγώματα, πικροχεσίματα. Αυτός ο πλούτος θα μας καταστρέψει. Ετσι και ξαναβρεί το φως του θα χάσουμε εμείς το δικό μας.

Τα δόντια μας θα αλέθουν την τροφή και πάλι θα πεινάμε. Θα πίνουμε και δεν θα ξεδιψάμε. Και την υπέρτατη χαρά, αυτήν της δημιουργίας που σαν κι αυτήν πιο συναρπαστική στον κόσμο δεν θα βρούμε, εμείς δεν θα τη ζούμε; Αν η ζωή είναι αυτοσκοπός, αν είναι ο βίος φιλοτομάρι, πώς να μη γίνουμε αρκούδες εμείς κι ο πλούτος αρκουδιάρης…»

ploutos

Ας βρούμε τον ‘κακό Άλλο σε αυτόν που έχουμε πάνω από το κεφάλι μας και ας τον πολεμήσουμε, παρά σε αυτόν που φωνάζει συνθήματα δίπλα μας.

DSC_0293

Αυτό που υπάρχουν πολλοί που ‘ξαφνικά γίνανε επαναστάτες, και πολλοί τους κράζουνε επειδή δεν είναι γνήσιοι επαναστάτες, με ξεπερνά. Με ξεπερνά διπλά – και από τις δύο μεριές.

Ξέρουμε ότι κανείς δεν είναι τέλειος, ότι η φύση του ανθρώπου είναι η αδράνεια και μόνο όταν τον ξεβολεύεις αντιδρά, που σημαίνει: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΝΟΣ ΗΡΩΙΣΜΟΣ και ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΣΜΟΣ. Και στη Ρωσία, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι μπολσεβίκοι δεν ήταν άγιοι/ήρωες, αλλά δεν είχαν να φάνε και σφάξανε την εξουσία πάνω από τα κεφάλια τους. Αλλά η ωραιοποίηση και η ηρωοποίηση που γίνεται σε πρόσωπα και γεγονότα καθώς περνούν τα χρόνια, μας έχει φάει σαν ανθρωπότητα.

Οι πρώτοι νιώθουν επαναστάτες και το προβάλλουν έντονα κάθε στιγμή με τον τρόπο τους -κάτι που δίνει ένα ψίγμα δικαιολόγησης στην επίθεση που δέχονται από τους δεύτερους. Θέλουν να νιώσουν ότι κάτι αλλάζουν, ότι ζουν και αυτοί μια νέα επανάσταση όπως οι πρόγονοί τους (όπως ίσως και οι γονείς τους -μην ξεχνάμε ότι το Πολυτεχνείο είναι μόνο μια γενιά πριν), και να νιώσουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα με ιδανικά, γίνοντας και οι ίδιοι ιδανικοί.

Οι δεύτεροι τι λένε: ‘Τώρα σου ήρθε να αντισταθείς, ενώ τόσο καιρό καθόσουν στην πολυθρόνα σου? Δεν είσαι αληθινός ήρωας, κάτσε σπίτι σου και άσε τη δουλειά για τους αυθεντικούς επαναστάτες.’
Εγώ κοντοστέκομαι και ρωτάω: Ποιοι είναι αυτοί? Ποιοι ειναι τελικά οι ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΙ επαναστάτες? Πότε δηλαδή πρέπει να φωνάξουμε και να αντισταθούμε? Μήπως ποτέ? Αυτό προτιμάτε? Είναι καλύτερο?

ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.

Καθήκον σε όσους βλέπουν τα βαθύτερα -μη ιδανικά- κίνητρα του συνανθρώπου τους, είναι να προσπαθήσουν να τους πείσουν να αντιστέκονται κάθε στιγμή, χωρίς να χρειάζεται να βιώσουν προσωπικό ξεβόλεμα ή υλική χασούρα. Μόνο που κάτι τέτοιο χρειάζεται χρόνο, αξίες, και παιδεία, που σημαίνει: ΥΠΟΜΟΝΗ. Μέχρι τότε κάντε τους ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ σας όχι εχθρούς σας.

Δεν υπάρχουν 2 μέτωπα μεταξύ σας, μόνο λόγοι που ενώνουν.

Πάντα ο διαφορετικός Άλλος θα είναι πρόβλημα.

Ας βρούμε καλύτερα τον ‘κακό Άλλο σε αυτόν που έχουμε πάνω από το κεφάλι μας και ας τον πολεμήσουμε, παρά σε αυτόν που φωνάζει συνθήματα δίπλα μας.

ΕΡΤ: Ώρα μηδέν .

1511_10151659152178330_1741944475_n

Ένα μίνι ντοκιμαντέρ για τις στιγμές που ακολούθησαν μετά την ανακοίνωση της αναστολής λειτουργίας της ΕΡΤ από την ελληνική κυβέρνηση, στις 11 Ιουνίου 2013.
Δημοσιογραφική επιμέλεια & παραγωγή: Σωτήρης Μπέκας – Σταύρος Συμεωνίδης

A mini documentary about the moments following the decision of Greek government for closing up the ERT (Public Radio Television), at 11th June of 2013. Research and production: Sotiris Bekas – Stavros Symeonidis.

MAIN CHARACTERS

Alexis Tsipras: President of Syriza
Nikos Bogiopoulos: Journalist
Tasos Kourakis: Congressman of Syriza
Christos Thivaios: Singer
Notis Mavroudis: Musician
Panos Kammenos: President of Anexartitoi Ellines
Zoi Konstantopoulou: Congresswoman of Syriza
Vasilis Katsaros: Sound engineer
Areti Bita: Journalist
Mariza Koch: Singer

996725_374143126020467_456766230_n
Συνέχεια

1939 – 2013 .

Ο Ray Manzarek, το ιδρυτικό μέλος και κιμπορντίστας των Doors, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών χθες, Δευτέρα 20 Μαΐου, μετά από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Ο γεννημένος στο Chicago Manzarek συνάντησε τον Jim Morrison όταν οι δυο τους σπούδαζαν Κινηματογράφο στο UCLA το 1965. Και οι δυο τους είχαν πάθος για blues, rock ‘n’ roll, ποίηση και μυστικισμό. Αυτά τα στοιχεία, φιλτραρισμένα μέσα από χαρισματικά ξόρκια του Morrison και τη διερευνητική δουλειά του Manzarek στα πλήκτρα, έδωσαν στους Doors -μαζί με την κιθάρα του Robbie Krieger και τα ντραμς του John Densmore- ένα μοναδικά διαστημικό ήχο, αποτελούμενο εξίσου από δυνατό ροκ και συνεχούς ροής αυτοσχεδιασμών. Ένα τρανό παράδειγμα αποτελεί το νούμερο ένα hit «Light My Fire».

Παρόλο που η μπάντα χρησιμοποιούσε μπασίστες στις studio ηχογραφήσεις, ο Manzarek χρησιμοποίησε ένα keyboard χαμηλών τόνων για να αναπληρώσει τον ήχο στα live.

Ακόμα και σήμερα, όταν σκέφτεσαι τους Doors, σκέφτεσαι τον Jim Morrison. Όταν όμως σκέφτεσαι πως ακούγονταν, σκέφτεσαι τα μυστηριώδη πλήκτρα του Manzarek.

Πηγή

tumblr_mn546mJPTo1qhyqqno1_500

Σκέψεις του Φοίβου Δεληβοριά γύρω από το τελευταίο live του Σαββόπουλου στο Gagarin.

537561_10151190787597113_1726170086_n

Τα παρακάτω προέρχονται από τη επίσημη σελίδα του facebook του Φοίβου Δεληβοριά σχετικά με το 2ημερο live του Διονύση Σαββόπουλου στο gagarin (8-9 Μαρτίου 2013):

«Ακούω πως ο Σαββόπουλος έκανε δύο σπουδαίες συναυλίες στο Gagarin. Δεν μπόρεσα να πάω δυστυχώς, λόγω της περιοδείας. Φίλοι που ήταν εκεί, μου λένε πως δεν υπήρχε ίχνος της ανασφάλειας, της γλυκερότητας, ή του γνωστού φιλοσοφικού μανιχαϊσμού, που έχει απλωθεί για πολλά χρόνια τώρα πάνω στη δημόσια παρουσία και σκέψη του μεγάλου καλλιτέχνη-και τον έχει φυλακίσει και στη γνωστή, πικρά ομολογημένη απ’τον ίδιο, δημιουργική αδράνεια. Στενοχωρήθηκα που το έχασα. Ακόμα, όμως, περισσότερο, στενοχωρήθηκα που το επίπεδο της αρνητικής κριτικής προς τη συναυλία έγινε με όρους κατηχητικού και ιδεολογικής καθαρότητας.

Δεν είμαι υπέρ του απυρόβλητου, φυσικά. Η κριτική ενός έργου πρέπει να είναι αυστηρότατη, να γίνεται όμως μόνο με καλλιτεχνικά κριτήρια, ποτέ με ιδεολογικά. Έχουμε απόλυτη ελευθερία –και υποχρέωση, όσοι σκεφτόμαστε- να κρίνουμε ιδεολογικά τις πολιτικές που διαφημίζει αυτοκλήτως κάθε τόσο ο Σαββόπουλος , την υπουργοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη ή του Θάνου Μικρούτσικου, τον συναγελασμό των περισσοτέρων –φευ- επιφανών καλλιτεχνών μας (είτε δηλώνουν «αντισυστημικοί» είτε όχι) με φαιδρά και ασήμαντα μεγέθη της πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας. Το να μας επηρεάσουν, όμως, τα παραπάνω τις στιγμές της ακρόασης ενός τραγουδιού ή της ανάγνωσης ενός ποιήματος, είναι καθαρός βιασμός του πώς λειτουργεί το πνεύμα.

Γινόμαστε ίδιοι μ’αυτούς που εμπόδισαν την παράσταση στο Χυτήριο γιατί ενόχλησε την πίστη τους και μ’αυτούς που έκοβαν τα πέη από τ’αγάλματα γιατί δεν το άντεχε η άμεμπτη ηθική τους. Η Τέχνη –και τα καλά που κουβαλάει μαζί της- ανήκει σε όλους, όχι μόνο στους ομοϊδεάτες των καλλιτεχνών. Αλλιώς κανένας αριστερός δεν θα έπρεπε να βλέπει ποτέ Χίτσκοκ ή να ακούει Βαμβακάρη και κανένας δεξιός ν’ακούει Clash ή Θεοδωράκη. Όλοι θα ήμασταν καλά παιδάκια μέσα στο κοπάδι μας, χωρίς κανένα περιθώριο να σηκωθούμε από την κοινή μας φτώχεια.

Η εποχή είναι τραγική, η εγκληματική επιπολαιότητα –και η κατευθυνόμενη ανηθικότητα- των πολιτικών μας εξουσιών, διέλυσαν τους πιο αδύναμους από μας, εξουθένωσαν υλικά και πνευματικά την κοινωνία μας (κι αυτό πολύ πριν από την κρίση). Τα όσα δημιούργησε ο ελληνικός πολιτισμός απ’το ’45 και μετά είναι τα μόνα δώρα που μπορούν ακόμα να μας βοηθήσουν να σκεφτούμε καθαρά και να υψώσουμε ένα ανάστημα απέναντι στο απειλητικό αύριο.

Το Σαββοπουλικό έργο είναι σημαντικότατος –και αναπόσπαστος- καθρέφτης του τι καταφέραμε όλοι μας να κρατήσουμε ζωντανό όλα αυτά τα χρόνια. Ας το δεχτούμε με ευγνωμοσύνη και ελεύθερο κριτήριο, όσο έχει τη δύναμη να μας χαρίζεται ζωντανό- κι ας διαφωνούμε όσο θέλουμε με τον ίδιο το δημιουργό του. Αύριο-μεθαύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Το αν θα γίνει μέρα μισαλλόδοξων χριστιανοσταλινοφασιστών που θα λογοκρίνουν ο ένας τον άλλoν ή μέρα ελεύθερα σκεπτόμενων και –υγειώς αυτή τη φορά- δημοκρατικών ανθρώπων είναι στο δικό μας χέρι και μόνο. «

Συμφωνώ απόλυτα με τον Φοίβο, ειδικά στο σημείο που αναφέρει ότι «το να μας επηρεάσουν, όμως, τα παραπάνω [μιλώντας για πολιτικές απόψεις, πράξεις των δημιουργών] τις στιγμές της ακρόασης ενός τραγουδιού ή της ανάγνωσης ενός ποιήματος, είναι καθαρός βιασμός του πώς λειτουργεί το πνεύμα».
Ο άνθρωπος σίγουρα είναι πολύπλευρος και πολλές φορές δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε τις στιγμές και τα πλαίσια μιας κατάστασης, αλλά το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε το έργο ενός καλλιτέχνη, αλλά ταυτόγχρονα να καταδικάζουμε τις πολιτικές επιλογές του.
Νιώθω ότι στην περίπτωση Σαββόπουλου, πολλοί ένιωσαν ότι «προδόθηκαν» όταν περνώντας τα χρόνια, είδαν πολιτικές αλλαγές στις απόψεις του δημιουργού -ειδικά στην περίπτωση Μητσοτάκη-, και ένιωσαν σαν να τους κορόιδευε τόσα χρόνια και άρχισαν τον πόλεμο εναντίον του.

Αλλά ας σκεφτούν πρώτα πού πηγάζει αυτό το αίσθημα τις προδοσίας. Μήπως ψάχνουν σε ένα πρόσωπο όλα τα αγαθά του κόσμου και δεν τους αρκεί αυτό που βλέπουν και τους προσφέρεται? Μήπως φτιάχνουν φαντασιακούς ήρωες και τροβαδούρους του λαού με αποτέλεσμα στο τέλος να απογοητεύονται και να απορρίπτουν όλο τον άνθρωπο πίσω από τη μουσική? Μήπως έχουν επενδύσει υπέρ του δέοντος στα πολιτικά φαινόμενα -με όρους φανατικούς και σχεδόν γηπεδικούς- ώστε να φτάνουν σε σημείο να φορτίζονται σε τέτοιο βαθμό συναισθηματικά ώστε να μην μπορούν να διαχωρίσουν το έργο από τον καλλιτέχνη?
Μήπως ψάχνουν οδηγητές και αρχηγούς παρά ανθρώπους που κάνουν αυτό που μπορούν και πολλές φορές αυτό είναι υπεραρκετό?
Σαν τελευταία σκέψη, ας μην ξεχνάμε ότι η απογοήτευση προέρχεται πολλές φορές από μια λανθασμένη εκτίμηση καταστάσεων, και όχι τόσο από το μη επιθυμητό τελικό αποτέλεσμα.

Τέτοιοι δημιουργοί όπως ο Σαββόπουλος, που βάζουν τα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα στα τραγούδια τους, ‘πρέπει’ να μιλάνε και εκτός τραγουδιών. Είναι η ‘κατάρα‘ που τους έλαχε, το τίμημα της προσφοράς τους. Γεγονός που μπορεί να τους οδηγήσει αρκετές φορές σε λάθη, όπως και τον κάθε άνθρωπο.
Γενικά μιλώντας, ας σκεφτούμε ποιος είναι τελικά ο ‘ανάξιος’ της υπόθεσης.
Αυτός που δεν δέχεται το δώρο γιατί του βρωμά το χέρι που του το προσφέρει ή ο δωρητής που δεν πλύθηκε πριν κάνει το δώρο του? (με μία επιπλέον βασική επιφύλαξη στην προηγούμενη ερώτηση, στο αν πραγματικά υπάρχει η βρώμα ή απλά εμείς νομίζουμε ότι τη μυρίζουμε).

Το τελευταίο που έχω να πω, είναι ότι εκτός της γενικότερα πανέμορφης βραδιάς του live στο Gagarin, νιώθω τυχερός που παρακολούθησα ζωντανά ολόκληρο τον Μπάλλο του Διονύση Σαββόπουλου, μιας και δεν περιορίστηκε σε απόσπασμά του -σαν να το ζητά η τωρινή μας εποχή.

Μήπως το γεγονός ότι στο live παρουσιάστηκε ολιγομίλητος, δείχνει ότι είχε όλα τα παραπάνω στο μυαλό του?
Ίσως.
Η μόνη κουβέντα που είπε είναι ότι το μόνο που άλλαξε τόσα χρόνια, αναφερόμενος στην ‘Παράγκα‘ του, είναι μόνο ότι η εφημερίδα πια δεν κάνει μιάμιση δραχμή, αλλά ενάμιση ευρώ.

Τροφή για σκέψη και διαλεκτική.

Django. The D is silent.

ost

Listen to the whole OST here.

Felt like the weight of the world was on my shoulders
But should I break or retreat and then return
Facing the fear that the truth, I discover
No telling how, all these will work out
But I’ve come to far to go back now

I am looking for freedom
looking for freedom
And to find it cost me everything I have
Well I am looking for freedom
looking for freedom
And to find it, may take everything I have

I know all too well it don’t come easy
the chains of the world they seem to moving tight
I try to walk around if I’m stumbling so come here
tryin to get up but the doubt is so strong
there’s gotta be a winning in my bones

I’m looking for freedom,
looking for freedom
and to find it, cost me everything I have
Well I’m looking for freedom,
I’m looking for freedom
And to find it, may take everything I have

Oh not giving up there’s always been hard, so hard
but if I do the thanks lase the way I won’t get far

Mhm, life hasn’t been very kind to me lately (well)
but I suppose it’s a push from moving on (oh yeah)
in time the sun’s gonna shine on me nicely (on me yeah)
sudden tells me ’cause things are coming
and I ain’t gonna not believe

I’m looking for freedom,
looking for freedom
and to find it, cost me everything I have
Well I’m looking for freedom,
I’m looking for freedom
And to find it, may take everything I have

tumblr_mihyovriWj1r6t86xo1_500