Jacques Lacan parle.


Death belongs to the realm of faith.
You are right to believe that you will die.
It sustains you.
If you didn’t believe it, could you bear the life you have?

If we couldn’t totally rely on the certainty that It will end, how could you bear all this?

Nevertheless, it’s only an act of faith
and the worst thing about it is that you’re not sure.
«Why can’t one of us live 150 years old?»
But even so, that’s where the act of faith becomes so strong.

So, there you are, Life.
That’s the solid base on which we live.
As soon as we start talking about life as such – the life we live and we’re aware of it all of the time-
it’s really a question of thought.
Of seeing Life as a concept.


«Ενας κόσμος σιωπηλός, ένας τοίχος φωτεινός τη σκιά σου εκεί παγώνει».

Σε τι στέκεστε σιωπηλός σήμερα; Κι αλήθεια, η σιωπή είναι ένωση ή εξορία;

Συνήθως προτιμώ να στέκομαι σιωπηλός απέναντι στα πράγματα, τα αφήνω να ωριμάζουν μέσα μου και μετά τα φιλτράρω, καθαρίζω τις σκέψεις μου για να διακρίνω καθαρά, είναι μια διαδικασία που εμπεριέχει τη σιωπή. Οι συνθήκες της ζωής δεν έχουν σχέση με την ποίηση. Η ποίηση είναι μια σιωπηλή παράλληλη ζωή στην καθημερινή ζωή ενός ανθρώπου που δημιουργεί ή φτιάχνει κάτι τέλος πάντων. Η καθημερινότητα είναι πολύ σκληρή. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Πιστεύω πως η σιωπή είναι και ένωση και εξορία, κάθε τι έχει μια διπλή όψη. Τα πάντα έχουν μία διπλή όψη. Η σιωπή είναι ένας τρόπος κατανόησης, εμβάθυνσης. Πολλές φορές μου αρέσει να σιωπώ, γιατί η σιωπή δημιουργεί προεκτάσεις, ανοίγει δρόμους για να βγείς στις ακτές της αλήθειας και η αλήθεια είναι κάτι που μέσα στην ιστορία του κόσμου έχει στρέψει κάποιους ανθρώπους σε μια εσωτερική εξορία. Στην εξορία της αλήθειας που πολλοί άνθρωποι φοβούνται να αντικρύσουν.