Πόσο εύκολα ξεχνάνε..

Τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι των αθώων
με τα κάτασπρα πανιά
και με τα μάτια που γελάνε.
Πότε άραγε να κλαίγαν;
Τι ωραία που κοιτάνε τα ερείπια στο νότο.
Πόσο εύκολα ξεχνάνε…

Τι ωραίο το λιγνό καλοκαιράκι
που όπως παίζει γράφει δίχως να το ξέρει
στον αέρα τ’ όνομά σου.
Τώρα πού να ταξιδεύεις;
Τώρα ποιος αστερισμός να σημαδεύει την καρδιά σου;
Ποιόν ξυπνάς με τα φιλιά σου;

κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα.

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία…

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ’ το χάρτη
και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει
Κάποιον να πάρει αγκαλιά, να του μιλάει
τον πιο μικρό, τον πιο αθώο ναύτη…

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος
Μόχα, αυτός που όσο και αν πιεί πια δε μεθάει
Μες το λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα, αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει…

Μόχα ο τρελός, ο σοφός, ο τελειωμένος
Μόχα, αυτός που τον ξεχώρισε η Μοίρα
Τρέχει απ’ τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα
Μόχα, αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος…

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
θα τα διαλύσουν, θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα ‘ρχεται ‘κείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα…

Ότι θα έρθω από μακριά και ‘γώ σε λίγο,
ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα,
θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω…

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος,
κοιτάει τις άγκυρες και όλο φωνάζει «βίρα!»
Μέσ’ στο λιμάνι τριγυρνάνει μαγεμένος
Μόχα, η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα…

Συνέχεια

Πρελούδιον, Δοκίμιον, Θεώρησις εν είδει παλαιάς επιθεώρησης.

του Παύλου Παυλίδη.

Στην κρίση η Τέχνη κρίνεται,
συγκρίνεται τώρα η γνώμη ενός κάποιου
ποιητή με τις βλακείες που θα κάτσει
να σου πει ο πάσα εις καλλιτεχνίσκος
ακαμάτης και όλων των κρίσεων
ο άξιος της εσχάτης…
Όχι. Δε γίνεται.

Στην κρίση η Τέχνη κρύβεται, αμείβεται
πολύ καλά όποιος τα σύννεφα σκορπίσει,
όποιος ελπίδες και χαμόγελα χαρίσει
και αφού λεπτομερώς την αναλύσει
πάλι λαμπρό μπροστά το μέλλον θα ανοίγεται.
Στην κρίση ο καλλιτέχνης αναφλέγεται,
αυτό να λέγεται…

ΙDΙΟΤ ΙDΙΟΤ ELIOT, έρημη χώρα
μια έρημος ατέλειοτ…

Απ’ τον πολίτη Κέιν ως την πολίτη Ρουθ
χόρτο βοσκάει του καναπέ μας το μαμούθ
ανασηκώνεται στα πισινά του πόδια
παραταγμένα τα μοντέλα σαν τα βόδια
τηλεοπτική ζωοπανήγυρις
αρκεί να κονομάει η ομήγυρις
σε έκσταση από κάτω τα κορόιδα.

Τηλεμαγκέ ντε Βοτανίκ κύριε φράγκα
τρίζει συθέμελα του κράτους η παράγκα
κι αναρωτιέσαι ποιος να έχει το κλειδί
ο άλλος λέει πως τα φάγατε μαζί.

Τηλεμαγκέ ντε Βοτανίκ και δικαστήρια
τηλεαπών εγώ τηλεβασανιστήρια
τηλεφακός που κάνει zoom
κι ύστερα boom
δεν έχεις κάτι να μας πεις
κι εσύ γι’ αυτό το αλαλούμ;
Τι να σας πω κι εγώ…
Βοήθεια να ’ούμ…

Στην κρίση ο καλλιτέχνης αντιστέκεται
στιγμή δε στέκεται.

IDIOT PATRIOT ELIOT
κλαίω ο βλαξ
και είναι η θλίψη μου
ατέλειοτ…

Στην κρίση ο καλλιτέχνης ανακρίνεται
και κατακρίνεται αν δε γνωρίζει με ακρίβεια
όλα τα μικρομεσαία μακροοικονομικά
πε μου πώς γίνεται (αφού έχεις φύγει
αφού έχεις φύγει τόσο καιρό μόνη να
βρίσκομαι στο άδειο σπίτι να μ’ αγκαλιάζεις
και να σε φιλώ).

Στην περίοδο της κρίσης το μελάνι δεν αρκεί
προσθέστε οπωσδήποτε χολή
και προς συνάδελφον εκ συναδέλφου
να εκσφενδονίζεται ο πέλεκυς με ορμή
έτσι ν’ αρχίσουν λίγο – λίγο να τρομάζουν
όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν.

Δυο πόρτες έχει η ζωή
μα από καμιά δεν μπήκες
ηλίθιε δεν το ’ξερες ότι υπάρχουν κλίκες;
Ένα κλικ αριστερά, όπα εκεί είσαι καλά
αλλιώς από την άλλη πάλι βγήκες.

Εγώ καλά σου τα ’λεγα και τ’ άκουγες παράλογα
αντίνομα ομόλογα
χορτάρι για τα άλογα.
Στην κρίση ο καλλιτέχνης επιτίθεται
έτσι υποτίθεται
αναρωτήθηκα για μια στιγμή κι εγώ
τι κάνει όλο τον υπόλοιπο καιρό.

IDIOT κύριε ELIOT
λέτε να ’χει έρθει
του κόσμου η συτέλειοτ;

Πηγή

Λένε ότι άμα το πιστέψεις κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί.

σβήνεις.
ξεθωριάζεις.
πεθαίνεις.
και ξαναζείς.

απόψε.

Λένε ότι άμα το πιστέψεις
κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί,
κάτι νύχτες σαν αυτή
με το βλέμμα καρφωμένο.

Βλέπω πάλι αεροπλάνα σαν σκιές
στου γαλαξία τη γραμμή,
δεν πειράζει μου αρκεί
και μπορώ να περιμένω.

Οι παλιές φωτογραφίες σαν νησιά
στου χρόνου τον ωκεανό,
τις κοιτάζω και απορώ
πάλι δεν καταλαβαίνω.

Πώς χωράει τόση αγάπη σε μια εικόνα
και με βρίσκει πάλι εδώ,
να κοιτάω το κενό
να χορεύει ασημένιο.

Οι παλιές φωτογραφίες σαν σκυλιά
σε ένα τούνελ σκοτεινό,
περιμένουν να φανώ
με ακούνε που ανασαίνω.

Προχωράω μέσα στο σκοτάδι
και με ορμάνε και ξεσκίζουν το κενό,
τον παλιό μου εαυτό
ήρθε η ώρα να πηγαίνω.

Λένε ότι εάν το πιστέψεις
κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί,
κάτι νύχτες σαν αυτή
με το βλέμμα καρφωμένο.

Βλέπω πάλι αεροπλάνα και σκιές
στου γαλαξία τη γραμμή,
δεν πειράζει μου αρκεί
και μπορώ να περιμένω.

Ark Festival 2010.

Στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου, η Τεχνόπολις φιλοξενεί ένα πολύ ενδιαφέρον μουσικό φεστιβάλ, με την συμμετοχή σπουδαίων ονομάτων της ελληνικής ροκ σκηνής, αλλά και νεότερους καλλιτέχνες της εναλλακτικής σκηνής.

Στο «The Ark Festival», που διοργανώνει η δισκογραφική Archangel, πρόκειται να εμφανιστούν ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Παύλος Παυλίδης ο Γιάννης Νάστας (Xaxakes), ο Γιάννης Χαρούλης, η Monika, ο Κωστής Μαραβέγιας και άλλοι.

Στα πλαίσια του μουσικού διήμερου, θα στηθεί παζάρι βινυλίων, θα πωλούνται CD σε προνομιακές τιμές, ενώ και η ευρύτερη περιοχή του Γκαζιού θα συμμετάσχει στη γιορτή, με 4 μπαρ και 4 εστιατόρια της περιοχής να προσφέρουν έκπτωση στους θαμώνες του φεστιβάλ με την επίδειξη του εισιτηρίου τους.

Αναλυτικό πρόγραμμα 2ημέρου:

Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου

Αγγελάκας

Παύλος Παυλίδης & The B-Movies

Γιάννης Χαρούλης

Rous

The Voyage Limpid Sound

Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου

Xaxakes

Monika

Maraveyas Ilegal

The Burger Project

Leόn

Συνέχεια

..

Οι δαίμονες που στέλνεις τελικά
Τα μπλέξανε τα μαύρα κέρατά τους
Χτυπάνε κάτω με μανία την ουρά τους
τι συμφορά..

Του ενός η φλόγα καίει του άλλου τα φτερά
Μυρίζω γύρω μου καμμένα πλαστικά
Δε θα πετάξουμε μαζί ποτέ ξανά..

Το σπίτι που μου χάρισες να ζω
Το έχτισες με πάγο και με χιόνι
Σε ποια ανηφόρα το ‘χεις κρύψει να παγώνει;
Σε ποια οδό;

Κάθε χειμώνα με περιμένει να φανώ
Μόλις ανάψω τη φωτιά, μόλις ζεσταθώ
Γίνεται διάφανο θυμάται το νερό
ύστερα λιώνει..

Τον άνθρωπο που μ’ έβαλες να βρω
Τον βάζεις να μιλά με τη φωνή μου
Να λέει ψέμματα πως θέλεις την ψυχή μου
τι να του πω;

Περπάτησα στους δρόμους σου καιρό
Απόψε λέω να μη βγω
Θα ονειρευτώ πως ταξιδεύω ένα πρωί
Κι είσαι μαζί μου..

εδώ είναι ωραία μίστερ.

Όλα τα νέα κορίτσια τώρα ξέρουν το σωστό
όταν οι μάγκες στο δρόμο λένε πόσο σ’ αγαπώ
γιατί είμαι μόνος σε θέλω, έλα λίγο πιο κοντά
κι αυτές συχνά απαντάνε: άει χάσου ρε βλάκα.
Χιπ-χοπ χάνομαι μεσ’ τα δίχτυα πιάνομαι
απόψε πέθανα με βρήκανε στην αμμουδιά
δίπλα στα κύματα.

Εδώ είν’ ωραία MISTER…

Ξεσσαλονίκη στο Βαρδάρι όλα είν’ ανοιχτά
μετά τις μία το βράδυ τσάρκα παραραρά
η μηχανή του χρόνου ξέρεις έχει ήδη καεί
σου ζητάνε τσιγάρο μα θέλει προσοχή.
Χιπ-χοπ χάνομαι μεσ’ τα δίχτυα πιάνομαι
απόψε πέθανα με βρήκανε στην αμμουδιά
δίπλα στα κύματα.

Εδώ είν’ ωραία MISTER…

ακολουθεί πανικός από video/live του Παυλίδη στον Σταυρό του νότου φέτος.
περισσότερα εδώ.
Συνέχεια