Οι «αφορισμοί» του Νίτσε.

«Πώς? Είναι ο άνθρωπος απλός ένα λάθος του Θεού?
Ή μήπως ο Θεός είναι ένα λάθος του Ανθρώπου?»

«Τι? Ένας μεγάλος άνθρωπος?
Εγώ βλέπω μόνο τον ηθοποιό του ίδιου του εαυτού του.»

«Η ανθρωπιά μου δε συνίσταται στο να νιώθω πως είναι οι άνθρωποι, αλλά στο να αντέχω αυτο που νιώθω όταν είμαι μαζί τους.»

«H πιο αγνή φράση που άκουσα ποτέ : < Στον αγνό έρωτα, είναι η ψυχή που περιβάλλει το σώμα>.»

«Ποια είναι η σφραγίδα της απελευθέρωσης?
Να μην ντρέπεσαι πια ενώπιον του εαυτού σου.»

«Επικίνδυνες αρετές.
-Σ’αυτή την περίπτωση γίνεται διπλά μισητός γιατί προκαλεί διπλά ντροπή:πρώτα με την μνήμη του και μετα με την μεγαλοψυχία του.»

«Βοήθησε εσύ τον εαυτό σου, τότε θα σε βοηθήσουν όλοι. Αρχή της αγάπης προς τον πλησίον

«Τι είναι ευτυχία?
Το αίσθημα ότι η δύναμη μεγαλώνει – ότι μια αντίσταση εξουδετερώνεται.»

«Ωριμότητα του ανθρώπου: είναι να ξαναβρίσκει τη σοβαρότητα που είχε παιδι, όταν έπαιζε.»

«Και ο χρόνος μετριάτει από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε αυτή η συμφορά -από την πρώτη μέρα του Χριστιανισμού! Γιατί να μην τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του χριστιανισμού? Γιατί όχι από σήμερα? Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!»

Μια «γρήγορη» ματιά στις ιδέες του Νίτσε.

Διαβάστε και άλλα στο λινκ παρακάτω:

..and everyone.

παλιά βιντεοκασέτα.
Λύκειο.
ζαρατούστρα.
παράνοια.
η γιορτή της σαύρας.
και ο βασιλιάς της.

ακούγοντας τη σονάτα της καταστροφής..

το άσυλο με τους γήινους.
τα δάκρυα.
το τυφλό βλέμμα στον ήλιο.
η φωνή του πατέρα για ύπνο.

το βιβλίο κλείνει.
η λάμπα σβήνει.

και η τελευταία συγχορδία που λυτρώνει.
και……..όλα.

He threw his arms around the horse’s neck
and kissed him everywhere
i love my horse

a crowd gathered
his landlord appeared and took Friedrich back up to his room on the second floor
where he began to play the piano madly and sing madly like

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

«ooooooh…..i’m crucified
and inspected
and resurrected

and if you don’t believe that i’ll give you my latest philanthropic sonata!»

and the landlord’s family was amazed
so they sent for his friend Overbeck and he got there in three days by coach
and they took Friedrich to the asylum
and his mother joined him
and for the next fifteen years
they cried and cried and laughed and looked at the sun
..and everyone.