η αθωότητα μας χαιρετά από το απέναντι πεζοδρόμιο.

2.
καταδικασμένοι να κυνηγάμε τη δυϊκότητα μέχρι το τέλος.
έχει πιο πολύ πλάκα έτσι, δε συμφωνείς?

και πώς αλλιώς να το καταφέρουμε αυτό?
τρέχουμε.
σε διαφορετικές, παράλληλες, εφαπτόμενες, και -με λίγη παραπάνω συγκρατημένη αισιοδοξία- τεμνόμενες πορείες.
ο ουρανός μάς θυμίζει την ξεχασμένη μας παιδικότητα. όχι χαμένη όμως.
λέξεις, υποσχέσεις, όνειρα και ματαιοδοξία.
χτυπάμε και πονάμε τους γύρω μας για να απαλύνουμε τη μοναξιά μας.
πρέπει να αποδράσουμε. θέλουμε να αποδράσουμε. το ονειρευόμαστε.
λόγια λόγια λόγια.

η ευτυχία πρέπει να φωνάξει πιο δυνατά.

και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο από αγάπη.

Στη ζωή δε θα χαθώ ξανά
πάντοτε θα σ’ έχω συντροφιά
όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ
και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο
από αγάπη από αγάπη

Ήσουνα ένα όμορφο παιδί
μες στο δρόμο είχες πουληθεί
απ’ τη σκάλα σου ανεβήκαμε ψηλά
κι απ’ το τίποτα βρεθήκαμε ξανά
μες στο δρόμο μες στο δρόμο

Είδα ένα πουλί στον ουρανό
ήταν όλα όσα ήθελα να πω
σαν μια πέτρα που πετάς μοιάζει η ζωή
η αδικία και μια έρημη αδελφή
η αγάπη η αγάπη

Όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ
και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο
από αγάπη από αγάπη…

..και μην χάσει κανείς το live Κ ΒΗΤΑ Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011, Gagarin 205, Αθήνα.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

..και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά.

Ξαπλωμένος στην πλαγιά στα χορτάρια τα ξανθιά
μία θλιβερή χαρά στην καρδιά μου έχει η ζωή
και στον ουρανό ψηλά χίλια ερωτηματικά σαν στρατιώτες νεκροί
όλοι οι πόλεμοι αυτοί όλοι οι ρόδινοι ανθοί θα χαθούν σαν πουλιά
σε μια πέτρινη ερημιά και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Θα γυρίσω στο νου όταν θα ‘χουν γκρεμιστεί όσα φτιάξαμε μαζί
μία κόκκινη αυγή
πόσο αδύναμη είναι η γη πότε θα ελευθερωθεί η πικρή ομορφιά
μες σε πέλαγα βαθιά
ναι θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Ξεθωριάζει η γραφή
κι οι ασφόδελοι εκεί τα ονόματα φιλούν και οι άγγελοι ξυπνούν
στη χρονιά που θα ρθει μία νιότη άγουρη σημαδεύει μπροστά
είχα τόσα ιδανικά
και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Σαν φωτογραφία ζωής… αναμνηστική.

Πηγή

ΑΚΡΟ / Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ
Ποια είναι η διαφορά της πισίνας/ από έναν άδειο χώρο, είπε/ και μετά είπε/ ποια είναι η διαφορά ενός ουρανοξύστη/ από μια άδεια έκταση γης/ μετά τη διάλεξη και οι δύο/ έπεσαν από το παράθυρο στο ανοιχτό Σύμπαν/ κοιτάζοντας τη σιωπηλή γη/ ο ήλιος έδυε από τη μια πλευρά της γης/ ο αρχιτέκτονας είπε/ ο μαθητής δεν απάντησε/ μετά ο μαθητής ρώτησε/ κι ο αρχιτέκτονας σκέφτηκε/ και για πολύ λίγο η σιωπή τους/ καθρεφτίστηκε σ’ ένα γυάλινο κτίριο τραπέζης/ την ώρα που δύο μεγάλα μαύρα αυτοκίνητα/ βγαίναν από το γκαράζ του κτιρίου…

Σκέψεις του Κωνσταντίνου Βήτα, μαζί με στίχους, ανέκδοτα σχέδια και εικόνες, αλλά και στιγμές από τη συνεργασία του με τους «Στέρεο Νόβα» και τη μέχρι σήμερα πορεία του, περιλαμβάνει η έκδοση με τίτλο «Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Οξύ» στις 18 Οκτωβρίου. Από τους λίγους που άνοιξαν το παράθυρο στο τοπίο της electronica και τόλμησε να ελευθερώσει ποίηση και συναίσθημα από τις… μουσικές μηχανές, μιλάει στον «ΑτΚ» για την έκδοση αυτήν, που είναι γι’ αυτόν κάτι σαν φωτογραφία ζωής, μια «έκθεση» χρωμάτων. Μιλάει για την ομορφιά των ανθρώπων και αποκαλύπτει σε ποια εικόνα μεταφράζεται καλύτερα η μουσική του, αλλά και τι κάνει ένας καλλιτέχνης μεσούσης της κρίσης. Προγραμματίζει «μικρές συναυλίες» το χειμώνα σε πόλεις που έχει πολλά χρόνια να παίξει, γράφει το soundtrack της ταινίας του Μενέλαου Καραμαγγιώλη «J.A.C.E.» και ετοιμάζει νέο άλμπουμ.

Τι ήταν αυτό που έσπρωξε τις λέξεις να ζητήσουν την έκδοσή τους?

Κατά καιρούς οι εκδοτικοί οίκοι μού ζητούσαν να εκδώσω τα τραγούδια σε βιβλίο, αλλά πάντα υπήρχαν άλλες προτεραιότητες και όλο δίναμε αναβολή. Πιστεύω πως όλα γίνονται την κατάλληλη ώρα. Υπάρχουν σκόρπια εδώ κι εκεί πολλά χρόνια, και αρκετοί φίλοι και ακροατές της μουσικής μου με παρότρυναν να το κάνω. Δε γράφτηκαν για να γίνουν βιβλίο, είναι τραγούδια που έρχονται από ένα μουσικό κόσμο, όμως όλα μαζί μέσα στο χρόνο σχηματίζουν ένα κάδρο από χιλιάδες πράγματα. Μοιάζει σαν μια μεγάλη φωτογραφία ανθρώπων, ένα βιβλίο που στεγάζει μια έκθεση χρωμάτων και στιγμών. Το τώρα μετά από λίγα λεπτά γίνεται πάντα παρελθόν. Δεν ξέρω τι είναι χρόνος. Μάλλον μπορεί να είναι μία αλλοίωση που κατά έναν περίεργο τρόπο οδηγεί στην ανασύσταση της ιστορίας, ίσως σε ένα βαθύτερο επαναπροσδιορισμό.

Πώς διαφοροποιείται αυτή η μορφή επικοινωνίας από τη μουσική και τα τραγούδια?

Είναι δύσκολο να το προσδιορίσω, μπορεί να είναι αυτό που λένε όλοι ότι είναι: δύο σε ένα. Από τότε που ορίστηκε η ποπ σαν σύγχρονη τέχνη, δηλαδή η ανακύκλωση των πάντων να γίνεται μία μονοχρωμία, όπου ένα πρόσωπο συναντά ένα σλόγκαν και μία φωτογραφία, η τέχνη απέκτησε περισσότερα πρόσωπα. Ολα όσα γράφω είναι ένα ημερολόγιο που εκθέτει όνειρα, αλήθεια, μισοτελειωμένες υποθέσεις και φράσεις που έμειναν μετέωρες, νοήματα που γεννήθηκαν μέσα από σκιές, από αντιθέσεις, από ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να φιλοξενήσουν την αγάπη αλλά και το αντίθετο. Νομίζω ότι στην τέχνη έχουν γίνει τα πάντα, αλλά δεν ξέρω τι από όλα αυτά είναι απαραίτητο. Είναι μεγάλη απόσταση να διανύσω ανάμεσα στη μουσική και τα τραγούδια και κάποιες φορές πολύ κοντινή. Δεν προσπαθήσαμε να φτιάξουμε κάτι που να χωράει τα πάντα. Είναι ωραίο στην τέχνη να μένουν πράγματα απέξω, γιατί αρχίζεις και σκέφτεσαι αλλιώς για αυτά. Και μέσα από την έλλειψη προσθέτεις και εσύ κάτι δικό σου. Οταν είσαι νέος, έχεις τη φυσική τάση να στοιβάζεις τα πάντα μέσα σου, να γίνεσαι κάτι σαν αποθήκη πληροφοριών και πραγμάτων, όταν μεγαλώνεις η φυσική τάση είναι να πετάς και να κρατάς αυτό που είναι απαραίτητο. Αν φυσικά επιζητάς να μεγαλώσεις. Αν μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που δεν μπόρεσες στη ζωή αυτή να χωρέσεις.

Τι βλέπατε τότε και τι τώρα από το παράθυρο της electronica?

Στην ηλεκτρονική μουσική από έφηβος μπορούσα να αντιληφθώ την αντιστοιχία της με την κλασική μουσική. Ενιωθα τα συστατικά του ηλεκτρισμού, τη μουσική να έρχεται μέσα από καλώδια και να παλμοδονεί το σύστημα. Στα τέλη του ’70 αυτή η μουσική έδινε μια άλλη προοπτική, μια διαφορετική υπόσχεση μέσα στο χρόνο. Σήμερα, αν κοιτάξω πίσω σε σχέση με αυτά που έχουν συμβεί, βλέπω περισσότερη άνεση, ευκολία, τη μυρωδιά του στερεότυπου, την ανάγκη του κλισέ, την ανάγκη να νιώθουμε ασφαλείς μέσα σε ένα στερεότυπο. Πάντα θα υπάρχουν πράγματα που θα καλύπτουν τις ανάγκες των καιρών, των ανθρώπων και σήμερα υπάρχει άφθονος πλούτος, όπως και άφθονη λύπη. Οσο για την εποχή των «Στέρεο Νόβα», εντάξει κοιμόμουν με το συνθεσάιζερ, σήμερα προσπαθώ να είμαι λιγότερο απόλυτος, αγαπώ περισσότερο τις κιθάρες μου και νιώθω ότι είναι μια εποχή που μπορεί να ενώσει πολλά πραγματα. Οι άνθρωποι αλλάζουν μέσα στο χρόνο, προσπαθούν για κάτι καλύτερο και αυτό τους κάνει όμορφους. Ξέρω πως υπάρχουν δυσκολίες, όμως αυτό δεν μπορεί να κρατήσει μακριά μας τον πυρήνα της ουσίας.

Αν οπτικοποιούσατε τη μουσική σας, ποια εικόνα θα διαλέγατε?

Μια γούβα στο χώμα με νερό.
Σε καιρό κρίσης, ένας καλλιτέχνης…
Πάει στη δουλειά του, όπως όλοι… Στο επάγγελμα των ηλεκτρονικών μουσικών (είμαστε μια ιδιαίτερη κάστα) είμαστε συνηθισμένοι να ζούμε σε καιρούς κρίσης, συμβαίνει συχνά εδώ και δεκαετίες.

and his ghost may be heard as you pass by the billabong.

νέο άλμπουμ κωνσταντίνου βήτα αναμένεται τέλη νοεμβρίου!
δείτε και εδώ για περισσότερες πληροφορίες και δωράκι ένα remix από το «δως μου αυτή τη γεύση».

UPDATE:

24 νοεμβρίου.