άλας.

«αλάτι στις πληγές» , εγώ λέω οινόπνευμα.
οι λέξεις αποκτούν νέα σημασία, καθώς σπάνε τις αντιστάσεις και τα θέλω σου.
Έρως και Θάνατος.
η αιώνια μίξη.

πότε ήξερες τι ήθελες?
πότε νόμιζες ότι ήξερες αλήθεια?
αυτά τα χαχανητά τριγύρω όλο και πληθαίνουν, σαν να μιλούν με κραυγές.
«Χρυσές» κραυγές.

οι λέξεις σου πηγάζουν από την άγνοια της μονοδιάστατης κοινωνικής σου ύπαρξης.
γιατί επιμένεις να αγνοείς τη φύση σου?-
γιατί σε απωθείς βαθιά μέσα σου?
δε θα καταλάβεις αλλιώς.
δε θα μάθεις ποτέ.
αν δεν το κυκλώσεις το κτήνος, πώς θα πνίξεις το κέντρο του?

είναι κι αυτή η δεκτικότητα και η ταύτιση τριγύρω, σαν ιός που εξαπλώνεται με μανία καταστροφής.
(αυτή η θυμωμένη μαζική ερωτοληψία λόγω καταπιεσμένων ορμών.)
με κάνει να νιώθω οτι δεν υπάρχει χρόνος, ότι χάνεται το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.
με κάνει να φοβάμαι.
με κάνει να γράφω αυτές τις λέξεις σαν ημερολόγιο.

άραγε, θα τα θυμόμαστε όλα αυτά κάποτε και θα γελάμε?

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν.

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω

Catastroika.

Δείτε όλη την ταινία εδώ –> CATASTROIKA

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

«Το NEWS 247 φιλοξένησε τον συνδημιουργό του Catastroika, Άρη Χατζηστεφάνου. Δείτε τι μας είπε για το σχέδιο εκποίησης του δημόσιου πλούτου, τις εκλογές και τον ρόλο των ΜΜΕ την εποχή του μνημονίου»

Ο Άρης Χατζηστεφάνου στο NEWS 247

Το τραγούδι του Tichu!

640 εκατομμύρια Κινέζοι δεν αξιώθηκαν να γράψουν ένα τόσο δα τραγουδάκι, ένα ποιηματάκι έστω για το tichu! Ιδού η ελληνική εκτέλεση!

Δεν ξέρω τι να δώσω αδερφέ μου, σφύριξέ μου, πες μου
Δως μου μια ντάμα μπόμπα για να κάνω, να μην χάνω, θεέ μου

Τίτσου θε να κάνω και την μπόμπα μου πετάς, δεν μ’ αγαπάς, δεν μ΄αγαπάς
Τίτσου θε να κάνω και τον δράκο μου χτυπάς, δεν μας γαμάς, δεν μας γαμάς.

Κέντα θε να κάνω, μα όμως δεν την πιάνω, έχω και τον σκύλο, αχ τι θα τον κάνω
Τίτσου θε να κάνω, μα στον δράκο επάνω, μου πετάς την μπόμπα και θέλω να πεθάνω

Είμαστε 400 πόντους πίσω, θα δακρύσω, πες μου
Τι φύλλο έχεις πρέπει grand να πούμε, θα τον πιούμε, θεέ μου

Τίτσου θε να κάνω και την μπόμπα μου πετάς, δεν μ’ αγαπάς, δεν μ΄αγαπάς
Τίτσου θε να κάνω και τον δράκο μου χτυπάς, δεν μας γαμάς, δεν μας γαμάς.

Κέντα θε να κάνω, μα όμως δεν την πιάνω, έχω και τον σκύλο, αχ τι θα τον κάνω
Τίτσου θε να κάνω, μα στον δράκο επάνω, μου πετάς την μπόμπα και θέλω να πεθάνω

kill.

πονάει και μόνο που μας περνάνε από το μυαλό τέτοιες εικόνες, πού να πιστέψουμε (επιτέλους) και ότι επαναλαμβάνονται, με άλλα προσωπεία..

KILL.

kill the father, fuck the mother.

Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά γαμώ τη Γερμανία!

Από τα μπλουζ του αγρότη του φίλτατου Ευθύμη Κούρτη.

Είναι μια χώρα εδώ κοντά που έχει μια μανία
από παληά και κυνηγά παγκόσμια κυριαρχία…
Πάντα κουμάντο θέλανε στον κόσμο μας να κάνουν,
κάποτε με όπλα και φωτιά, τώρα τα φράγκα φτάνουν.
Μια-δυο φορές προσπάθησαν κι ο κόσμος διχασμένος
σκοτώθηκε και σκότωσε, τι τράβηξε ο καημένος…
Χρόνια πολλά περάσανε και στέγνωσε το χώμα,
μα ρούχα κι αν αλλάξανε, οι ίδιοι είν’ ακόμα.
Κι όμως δε βάζουνε μυαλό, σου λέω δεν είν’ αθρώποι.
Τότε το χρέωσαν στους Ναζί και αύριο στην Ευρώπη.
Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά γαμώ τη Γερμανία!
Εξήντα χρόνια πέρασαν και να, η ίδια ιστορία…
Σεργιάνι βγήκανε ξανά, μου φέρνουν αηδία.
Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά γαμώ τη Γερμανία!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, να μην περάσει κι η ώρα,
ας πούμε και γι’αυτούς που φταίν’ στην ίδια μας τη χώρα.
Για να είμαι ειλικρινής κάποια φορά μοιραία
και οι δικοί μου οι γονείς θα ψήφισαν Αντρέα,
που με τους λαϊκισμούς του πούλαγε μια ψευτοελπίδα,
μα μόνο που τον ένοιαζε η πρώτη του πατρίδα.
Και ΚΚΕ, δε σε ξεχνώ κι εσένα·
αντίσταση ακόμα πουλάς, μα είν’ όλα μιλημένα.
Και κάτι ακόμα άσχετο,μα που όλους μάς ενώνει
-και όχι, δε θα τραγουδήσω το «Μικρό μου πόνι»…
Μπορεί να είμαι ένας μπεκρής κι ίσως και λίγο φάλτσος,
αλλά δεν είμαι ρατσιστής, απλά εσύ είσαι μπάτσος!

Δυο λόγια μόνο ακόμα να σου πω και για εμένα
που μ’ έφτασαν να σκέφτομαι να φύγω για τα ξένα.
Δεν είμαι επικίνδυνος, σου λέω, μη με φοβάσαι.
Μάλλον αξιοθρήνητος, είμαι να με λυπάσαι…
Ζω μόνος στην κοσμάρα μου, δεν ενοχλώ κανέναν,
αλλά αν είχα τα λεφτά, -αχ!- και να είχα τα λεφτά…
Θ’ αγόραζα, θα μοίραζα όπλα στον καθένα!
Θα βγαίναμε στους δρόμους, θα φωνάζαμε κι εσένα!
Αλλά δεν έχω αρκετά για ν’ αγοράσω βία,
γι’ αυτό μόνο στους στίχους μου γαμώ τη Γερμανία!

Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…