Το ξεγύμνωμα.

Πηγή φωτογραφίας:

https://www.mixanitouxronou.gr/antidraseis-gia-to-xegymnoma-nearon-apo-andres-ton-mat-sta-exarcheia/

Αναδημοσίευση από Dimitris Tsirkas:


Το ξεγύμνωμα είναι μια πάγια πρακτική βασανισμού που στοχεύει στον εξευτελισμό του και το τσάκισμα του κρατουμένου. Την εφάρμοζαν συστηματικά οι Γάλλοι αποικιοκράτες εναντίον των ανταρτών στον Πόλεμο της Αλγερίας, την είδαμε και πιο πρόσφατα στη διαβόητη φυλακή του Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ.

Έχει δε μια συμβολική διάσταση: ο αιχμάλωτος στο έλεος της πανίσχυρης εξουσίας, δίχως την παραμικρή προστασία. Αλλά και μια πολύ υλική, αφού η απειλή του βιασμού είναι διαρκώς παρούσα.

Ταυτόχρονα, από τη μεριά των ανθρωποφυλάκων είναι μια ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένη πρακτική. Η ίδια άλλωστε, η άσκηση της εξουσίας προκαλεί σεξουαλική ηδονή, τόση ώστε η σεξουαλική πράξη να γίνεται αντιληπτή από τον εξουσιαστή ως προέκταση και απαραίτητο συμπλήρωμα της εξουσίας του. Ο εξουσιαστής ηδονίζεται όταν εξουσιάζει και για να ηδονιστεί, πρέπει να εξουσιάζει (ή να εξουσιάζεται).

Όταν ο μπάτσος φωνάζει στον διαδηλωτή «θα σε γαμήσω» και τον ξεγυμνώνει μόλις πέσει στα χέρια του, ασκεί την εξουσία του και την ίδια στιγμή, την απολαμβάνει δίχως κρατήματα. Αυτό ήταν το δώρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς: τους «έλυσε τα χέρια» και τα… παντελόνια, για να «γαμούν και να δέρνουν» ελεύθερα.

Ούτε είναι τυχαίο που η άσκηση – απόλαυση της εξουσίας γίνεται δημόσια και καταγράφεται από τις κάμερες. Η δημοσιότητα αποσκοπεί ακριβώς στην ενίσχυση της εξουσίας και του φόβου που προκαλεί. Είναι μια τεχνική ψυχολογικού πολέμου: οι βιασμοί και οι σεξουαλικές ταπεινώσεις που ο στρατός κατοχής υποβάλλει τον κατακτημένο πληθυσμό δεν είναι μόνο «λάφυρο» πολέμου, αλλά στοχεύει και να τσακίσει το ηθικό του, να τον τρομοκρατήσει μέχρι να υποταχθεί πλήρως στη βούλησή του. Για αυτό και καταγράφονται και μεταδίδονται πλατιά.

Στα Εξάρχεια η αστυνομία λειτουργεί εδώ και μήνες, ως στρατός κατοχής. Εξ ου και τα δεκάδες περιστατικά ξυλοδαρμών, ύβρεων και σεξιστικών επιθέσεων σε βάρος ανθρώπων που απλά έτυχε να βρεθούν στον δρόμο της. Η αυθαίρετη δράση της δεν είναι κατάχρηση εξουσίας αλλά πολιτική επιλογή. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι κανένας δεν την περιορίζει, τίποτα δεν τη συγκρατεί, μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα.

Τα Εξάρχεια αντιμετωπίζονται από το κράτος ως μια προβληματική ζώνη που αρνείται την κυριαρχία του. Αυτή η ζώνη δεν περιορίζεται στα στενά όρια της ομώνυμης γειτονιάς, αλλά εκτείνεται σε κάθε έναν που δεν υποτάσσεται τυφλά στην εξουσία του, όπως διαπίστωσε η κοπέλα στο κλαμπ Γκάζι, που φώναζε «δημοκρατία έχουμε», για να πάρει την απάντηση από τον μπάτσο «λάθος κάνεις».

Για να απαλλαγεί από αυτό το σκάνδαλο, το κράτος καταφεύγει στην χομπσιανή εκδοχή του: επιβάλλει καθεστώς εξαίρεσης, ασκεί την κυριαρχία του δίχως να δεσμεύεται από κανόνες και υπό την απειλή της εκμηδένισης του αντιπάλου. Όποιος βρίσκεται στα Εξάρχεια δεν θεωρείται υποκείμενο του νόμου που έχει δικαιώματα, αλλά ένας επικίνδυνος εχθρός.

Μπορεί λοιπόν, να τον μεταχειριστεί ως «γυμνή ζωή», να τον ταπεινώσει, να τον κακοποιήσει ή και να τον θανατώσει, όπως τον Γρηγορόπουλο. Τα Εξάρχεια είναι για το ελληνικό κράτος το δικό του φαρ ουέστ, ένας μυθικός τόπος όπου η εξουσία του αμφισβητείται και ταυτόχρονα, είναι απόλυτη.

Παράξενο μεγάλο, να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους. «Νεκρός Αδερφός» (2019)

Ένα φιλμ μικρού μήκους για τον Αλέξη από τον  Μάνο Τσίζεκ για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Δύο αστυνομικοί δολοφονούν εν ψυχρώ ένα νεαρό αγόρι και στη συνέχεια αποχωρούν με το περιπολικό τους και συνομιλούν επί ώρα μέσω ασυρμάτου με το κέντρο άμεσης δράσης λέγοντας ψέματα. Η ταινία είναι βασισμένη στις θέσεις της πολιτικής αγωγής στη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κατά τη διάρκειά της ακούγονται αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καθώς και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού».
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Μάνος Τσίζεκ
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Δημήτρης Σταματελόπουλος
Παραγωγή: Freedom TV, Kypseli Cooperative Film Productions

Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη:

Η αδερφή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η αδερφή του Κωνσταντίνου στην παραλογή «Του Νεκρού Αδερφού», έχουν το ίδιο όνομα: Αρετή. O Αλέξανδρος, για το δημοτικό αυτό τραγούδι είχε γράψει μια από τις τελευταίες του σχολικές εκθέσεις.
Η υπερφυσική ιστορία του νεκρού αδελφού, που τον σηκώνουν από το μνήμα οι κατάρες της μάνας, για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε, είχε ευρύτατη διάδοση όχι μόνο σε όλο τον ελληνικό χώρο, αλλά και στους βαλκανικούς και τους άλλους λαούς της Ευρώπης.
Η ταινία μας αυτή ελπίζω, σαν τραγούδι, να ταξιδέψει από καρδιά σε καρδιά, σε όλες τις αλύτρωτες νεανικές ψυχές που στιγματίστηκαν από το τραύμα της εν ψυχρώ δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – για να καταδικαστούν αμέσως μετά σε χρόνια λιτότητα ή μετανάστευση και να χαρακτηριστούν ως «η χαμένη γενιά της κρίσης».
Ο λαός ξέρει να εκτιμάει και να ξεχωρίζει το έντιμο και το αληθινό στην τέχνη, ξέρει επίσης να δημιουργεί και να είναι πρωτοπόρος. Το μαρτυρούν τα δημοτικά μας τραγούδια, οι τρεις χιλιετίες της ελληνικής ποίησης – που δεν έπαψε ούτε για έναν αιώνα να γράφεται και να μας εμψυχώνει, ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες της τουρκοκρατίας, της κατοχής και της δικτατορίας.
Λαϊκή τέχνη αποτελεί η ταινία «Νεκρός Αδερφός», από την ανάγκη του ελληνικού λαού προέρχεται και σε αυτόν ανήκει. Στους δρόμους των «γκέτο» της Κυψέλης και των Εξαρχείων έχει γυριστεί. Για αυτό και επιλέξαμε η ταινία μας να μην πάει σε κανένα φεστιβάλ, αλλά να βγει απευθείας στο διαδίκτυο, τη μέρα και την ώρα που η σφαίρα ενός ειδικού φρουρού βρήκε στην καρδιά ένα 15χρονο αγόρι, αφαιρώντας του τη ζωή.
Σε μια περίοδο που κάποιοι τολμούν να μιλούν από θέσεις εξουσίας για «νέο Γρηγορόπουλο», εμείς απαντούμε με αυτό το τραγούδι.
Ο «Νεκρός Αδερφός» είναι ένα συνεργατικό εγχείρημα που δεν θα είχε ολοκληρωθεί χωρίς την βοήθεια και τη συνδρομή φίλων και συνεργατών. Επειδή δεν αναφέρονται αναλυτικά όλοι και όλες στους τίτλους, θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω εδώ προσωπικά και εκ μέρους της Kypseli Co-operative Film Productions, το Cine Trianon και τον Μιχάλη Ζέη, τη Natassa Tsoukala, τη Cynthia Mikkelsen, τον Κωνσταντίνο Κοτσώνη, την Aliki Retzou, τον Tasos Sagris, την Sissy Doutsiou, τον Christos Floros, την Liana Sakelliou και το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος.

Η παρακάτω συνέντευξη είναι αναδημοσίευση από το doc.tv:

Σε ποια στοιχεία βασίστηκε το σενάριο του Νεκρού Αδελφού;

Το σενάριο βασίστηκε στα αναγνωστέα έγγραφα που προσκόμισε στο δικαστήριο η πολιτική αγωγή της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το βίντεο της Λητώς Βαλιάτζα (που τράβηξε τη νύχτα της δολοφονίας από το μπαλκόνι της) καθώς και η απομαγνητοφώνηση της ασύρματης επικοινωνίας του κέντρου άμεσης δράσης με το όχημα Εξαρχείων. Το φιλμ περιέχει αποσπάσματα από κείμενα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Πως έφτασαν στα χέρια σου και ποια ήταν η αντίδρασή σου όταν τα διάβασες;

Στην ταινία ακούμε αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, γραμμένες το φθινόπωρο του 2008. Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αυτά τα κείμενα ήταν κατά τη διάρκεια της δίκης, στις αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής. Στη συνέχεια, αντίγραφα των χειρογράφων μου δόθηκαν από την Ζωή Κωνσταντοπούλου, συνηγόρου της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό το γεγονός ότι πρόκειται για κείμενα γεμάτα αθωότητα, γραμμένα από ένα μικρό παιδί, με πολλές ευαισθησίες και όνειρα για το μέλλον.

Παρακολούθησες τη δίκη του Κορκονέα. Ποια ήταν η στιγμή που έχει μείνει μέσα σου;

Είναι πολλές στιγμές. Ξεχωρίζω όμως τις ιστορικής σημασίας αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής, που έφεραν δικαστές και ενόρκους αντιμέτωπους με την τεράστια ευθύνη της απόφασής τους.

Ποιο είναι το στοιχείο ή το μήνυμα που θα ήθελες ιδανικά να επικοινωνήσει αυτό το φιλμ και ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίο το δημιούργησες;

Να αποκατασταθεί στη συνείδηση του κοινού η αλήθεια για το τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων και της ανακριτικής έρευνας και να επικοινωνηθεί σε βάθος και με ουσία μια πτυχή αυτής της ιστορίας που ο κόσμος αγνοεί ακόμη και μετά από 11 χρόνια. Ο υψηλότερος σκοπός: να μην ξαναθρηνήσουμε άλλο παιδί νεκρό από το όπλο κρατικού οργάνου. [Πηγή: www.doctv.gr]

Come as you are – CobaLus (Nirvana cover)

Here it is! My new «happy» version of Nirvana’s anthem «Come as you are».

Come as you are, as you were
As I want you to be
As a friend, as a friend
As a known enemy

Take your time, hurry up
Choice is yours, don’t be late
Take a rest as a friend
As an old

Memoria, memoria
Memoria, memoria

Come doused in mud, soaked in bleach
As I want you to be
As a trend, as a friend
As an old

Memoria, memoria
Memoria, memoria

When I swear that I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun

Memoria, memoria
Memoria, memoria
(And I don’t have a gun)

When I swear that I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun

Memoria, memoria

Για σένα ξεσπάνε οι θρήνοι μου.

Τα δεκαπέντε δεν τα ‘κλεισες
κι όμως εμένα ζεμάτισες
και μ’ έμπλεξες βρε ανήλικο,
βρε ανήλικο, βρε ανήλικο.

Μέσα σε μήνες ξεπέταξες
κάλτσες φοράς ολομέταξες
και είσαι νιάτα κι όνειρο
βρε παμπόνηρο, βρε παμπόνηρο.

Για σένα θα πω το τραγούδι μου
τρυφερούδι μου, τρυφερούδι μου.
Στην άκρη του δρόμου ταίρι μου
περιστέρι μου, περιστέρι μου.

Για σένα ξεσπάνε οι θρήνοι μου
βρε λιθρίνι μου, βρε λιθρίνι μου.
Και πάνε χαμένα τα νιάτα μου
σοκολάτα μου, σοκολάτα μου.

Το λαστιχένιο σου κορμί
είναι όλο νιάτα και ορμή
λες και δεν έχει κόκαλα
και είναι πάντα αφράτο.

Εσύ κοιμάσαι πανάθεμα σε
από τις δέκα ως τις οχτώ
κι εγώ γυρίζω σε νανουρίζω
και στο στενό σου ξαγρυπνώ.

Είσαι τόσο ψηλομύτισσα
γιατί είμαι επίμονο αγόρι
και το φιλάκι που σου ζήτησα
θα σου το πάρω με το ζόρι.

Μ’ έκαψες, μ’ έκαψες, μ’ έκαψες
μόνο με μια σου ματιά.
Μ’ άναψες, μ’ άναψες, μ’ άναψες
μες στην καρδιά μου φωτιά.

Μ’ έκαψες, μ’ έκαψες, μ’ έκαψες
μ’ άναψες φλόγα τρελή.
Φίλα με, φίλα με, φίλα με
όσο μπορείς πιο πολύ
για να μου σβήσεις τη φλόγα μου
μ’ ένα γλυκό σου φιλί.

Αφού με αγαπάς – CobaLus

Αφού με αγαπάς – CobaLus

Η επιθυμία να ντύσω με ένα ελληνικό τραγούδι μου το αγαπημένο μου σημείο στην Αθήνα, βρήκε την καλύτερη φωλιά στο κανάλι του Κασετόφωνου.

Λόφος Τουρκοβούνια
24.10.2019

Video : CobaLus
CobaLus: Φωνή, κιθάρα, πιανίκα.

Links:

YouTube: https://www.youtube.com/user/cobalus
Facebook: https://www.facebook.com/CobaLusOfficial/
Instagram: @cobalus
SoundCloud: https://soundcloud.com/cobalus
Poems (in greek): https://bit.ly/2MaT3NV

Στίχοι :

Είσαι τ’ αστέρι που χορεύει στο κενό
Κι εγώ ο ναύτης που παντού τ’ ακολουθώ

Ένα σου νεύμα, μια σου λέξη μια ματιά
Είναι η ανάσα που μου χαρίζεις στα βαθιά

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς

Η φωνή σου σαν καράβι που σαλπάρει μακριά
Κι εγώ ο ναυαγός σου, περιμένω στη στεριά

Κλείνουμε τα μάτια, μας χαϊδεύει ο βοριάς
Πέφτουνε τα αστέρια, λες πως πέφτουνε για μας

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς
Ω, κι εσύ δακρύζεις, το χέρι μου κρατάς
Και ο κόσμος λαμπυρίζει, αφού με αγαπάς

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς
Ω, κι εσύ δακρύζεις, στα μάτια με φιλάς
Και ο κόσμος λαμπυρίζει, αφού με αγαπάς

https://youtu.be/WuEuI-vHA0Y