some empty thoughts.

Τρίτο τραγούδι.

Μερικές σκόρπιες σκέψεις που σε χτυπάνε ένα βράδυ.
Ένας πίνακας που λούζεται στις φλόγες.
Και το πιάνο με την μπαλαρίνα.

http://www.myspace.com/isaw43sunsets

Advertisements

daylight..

το πρώτο τραγούδι, με όνομα Daylight, από το πρώτο ομότιτλο EP της μπάντας «i saw 43 sunsets«, ανέβηκε στο myspace..

μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

harvest festival.

electronica.
ηλεκτρονικά.
νέο άλμπουμ από μέλος (joe goddard) των βρετανών hot chip!
ηλεκτρονικοί ήχοι που ήταν ξεχασμένοι στο συρτάρι, βρήκαν το φως και ξύπνησαν.
μπορείτε να ακούσετε τραγούδια από το νέο άλμπουμ εδώ και τους hot chip εδώ.

 

Συνέχεια

στην άκρη του τόξου.

ένα βέλος διασχίζει τον νορβηγικό αέρα και πέφτει στις καρδιές μας σαν νιφάδα χιονιού.
ένα βράδυ εφηβείας, δυο κεριά και τα φύλλα του φθινοπώρου.
γραμμένο στα ύδατα…..

’94. Carl-Michael Eide drums και φωνητικά, Vicotnik κιθάρες και φωνές απόκοσμες, Skoll μπάσο.
’97. το τέλος μετά από ένα ep και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.

αβαν γκαρντ. ένα μίγμα τζαζ και μαύρου μετάλλου. πρωτόγνωρο.
κάτι σαν τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Ουέλς που έκανε την υπέρβαση στα νιάτα του και δεν την ξεπέρασε ποτέ.
(με μια μικρή προσωπική ένσταση ότι η Δίκη είναι η καλύτερη ταινία του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)
Πολύ γρήγορο τέλος.
Όχι άδοξο αν σκεφτεί κανείς τη συνέχεια των δημιουργών του (DHG,Virus) και τα αριστουργήματα που προέκυψαν από το κάθε συγκρότημα, αλλά πάντα θέλαμε κι άλλο.
Όταν μάθαμε για επανένωση που τελικά δεν ευόδωσε, απογοήτευση.
Βέβαια ίσως και να χάλαγε η μαγεία μετά, ποιος ξέρει.

Τρεις λέξεις και πέντε τελείες.

ved
buens
ende
…..

ο χειμώνας έρχεται χαμογελώντας.

we’ll find our own way home somehow.

1.2.3.
πρώτο στα UK charts, δεύτερη συνεχόμενη πρωτιά στην Αγγλία, τρίτο άλμπουμ.
In This Light and On This Evening λοιπόν, και μια ακουστική γεύση από το πρώτο single των editors.

σαραντατρία ηλιοβασιλέματα.

9 μήνες μετά. Απολογισμός.
Νέα μέλη, νέες ιδέες, νέα τραγούδια.
Και συνεχίζουμε.
Ηχογραφήσεις. Μένουν στο συρτάρι και ακούγοντάς τες, θυμάσαι..
Και τώρα?
Ζωντανοί σε ξύλινα θέατρα με κοινό γνωστούς αγνώστους. Μέχρι το επόμενο.
Into the fire..
Άνθρωποι που τρέχουν, σε μια τενεκεδένια τσιμεντούπολη, με νότες και εικόνες να χορεύουν πλάι τους.
Βιασύνη.
Άγχος.
Μασκαρεμένη δυστυχία και αποπροσανατολισμός συναισθημάτων.
Λόγια που ψιθυρίζουν οτι η αγάπη θα’ρθει, θα’ρθει..
Ένα πιάνο, μαύρα και άσπρα πλήκτρα, η ντο ματζόρε να σου γνέφει από μακριά.
Και ένας λόφος να σε περιμένει να αγναντέψεις..

Τέλος.

Ένα λινκ για όσους θέλουν να σταματήσουν για λίγο το τρέξιμο.