1939 – 2013 .

Ο Ray Manzarek, το ιδρυτικό μέλος και κιμπορντίστας των Doors, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών χθες, Δευτέρα 20 Μαΐου, μετά από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Ο γεννημένος στο Chicago Manzarek συνάντησε τον Jim Morrison όταν οι δυο τους σπούδαζαν Κινηματογράφο στο UCLA το 1965. Και οι δυο τους είχαν πάθος για blues, rock ‘n’ roll, ποίηση και μυστικισμό. Αυτά τα στοιχεία, φιλτραρισμένα μέσα από χαρισματικά ξόρκια του Morrison και τη διερευνητική δουλειά του Manzarek στα πλήκτρα, έδωσαν στους Doors -μαζί με την κιθάρα του Robbie Krieger και τα ντραμς του John Densmore- ένα μοναδικά διαστημικό ήχο, αποτελούμενο εξίσου από δυνατό ροκ και συνεχούς ροής αυτοσχεδιασμών. Ένα τρανό παράδειγμα αποτελεί το νούμερο ένα hit «Light My Fire».

Παρόλο που η μπάντα χρησιμοποιούσε μπασίστες στις studio ηχογραφήσεις, ο Manzarek χρησιμοποίησε ένα keyboard χαμηλών τόνων για να αναπληρώσει τον ήχο στα live.

Ακόμα και σήμερα, όταν σκέφτεσαι τους Doors, σκέφτεσαι τον Jim Morrison. Όταν όμως σκέφτεσαι πως ακούγονταν, σκέφτεσαι τα μυστηριώδη πλήκτρα του Manzarek.

Πηγή

tumblr_mn546mJPTo1qhyqqno1_500

Σκέψεις του Φοίβου Δεληβοριά γύρω από το τελευταίο live του Σαββόπουλου στο Gagarin.

537561_10151190787597113_1726170086_n

Τα παρακάτω προέρχονται από τη επίσημη σελίδα του facebook του Φοίβου Δεληβοριά σχετικά με το 2ημερο live του Διονύση Σαββόπουλου στο gagarin (8-9 Μαρτίου 2013):

«Ακούω πως ο Σαββόπουλος έκανε δύο σπουδαίες συναυλίες στο Gagarin. Δεν μπόρεσα να πάω δυστυχώς, λόγω της περιοδείας. Φίλοι που ήταν εκεί, μου λένε πως δεν υπήρχε ίχνος της ανασφάλειας, της γλυκερότητας, ή του γνωστού φιλοσοφικού μανιχαϊσμού, που έχει απλωθεί για πολλά χρόνια τώρα πάνω στη δημόσια παρουσία και σκέψη του μεγάλου καλλιτέχνη-και τον έχει φυλακίσει και στη γνωστή, πικρά ομολογημένη απ’τον ίδιο, δημιουργική αδράνεια. Στενοχωρήθηκα που το έχασα. Ακόμα, όμως, περισσότερο, στενοχωρήθηκα που το επίπεδο της αρνητικής κριτικής προς τη συναυλία έγινε με όρους κατηχητικού και ιδεολογικής καθαρότητας.

Δεν είμαι υπέρ του απυρόβλητου, φυσικά. Η κριτική ενός έργου πρέπει να είναι αυστηρότατη, να γίνεται όμως μόνο με καλλιτεχνικά κριτήρια, ποτέ με ιδεολογικά. Έχουμε απόλυτη ελευθερία –και υποχρέωση, όσοι σκεφτόμαστε- να κρίνουμε ιδεολογικά τις πολιτικές που διαφημίζει αυτοκλήτως κάθε τόσο ο Σαββόπουλος , την υπουργοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη ή του Θάνου Μικρούτσικου, τον συναγελασμό των περισσοτέρων –φευ- επιφανών καλλιτεχνών μας (είτε δηλώνουν «αντισυστημικοί» είτε όχι) με φαιδρά και ασήμαντα μεγέθη της πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας. Το να μας επηρεάσουν, όμως, τα παραπάνω τις στιγμές της ακρόασης ενός τραγουδιού ή της ανάγνωσης ενός ποιήματος, είναι καθαρός βιασμός του πώς λειτουργεί το πνεύμα.

Γινόμαστε ίδιοι μ’αυτούς που εμπόδισαν την παράσταση στο Χυτήριο γιατί ενόχλησε την πίστη τους και μ’αυτούς που έκοβαν τα πέη από τ’αγάλματα γιατί δεν το άντεχε η άμεμπτη ηθική τους. Η Τέχνη –και τα καλά που κουβαλάει μαζί της- ανήκει σε όλους, όχι μόνο στους ομοϊδεάτες των καλλιτεχνών. Αλλιώς κανένας αριστερός δεν θα έπρεπε να βλέπει ποτέ Χίτσκοκ ή να ακούει Βαμβακάρη και κανένας δεξιός ν’ακούει Clash ή Θεοδωράκη. Όλοι θα ήμασταν καλά παιδάκια μέσα στο κοπάδι μας, χωρίς κανένα περιθώριο να σηκωθούμε από την κοινή μας φτώχεια.

Η εποχή είναι τραγική, η εγκληματική επιπολαιότητα –και η κατευθυνόμενη ανηθικότητα- των πολιτικών μας εξουσιών, διέλυσαν τους πιο αδύναμους από μας, εξουθένωσαν υλικά και πνευματικά την κοινωνία μας (κι αυτό πολύ πριν από την κρίση). Τα όσα δημιούργησε ο ελληνικός πολιτισμός απ’το ’45 και μετά είναι τα μόνα δώρα που μπορούν ακόμα να μας βοηθήσουν να σκεφτούμε καθαρά και να υψώσουμε ένα ανάστημα απέναντι στο απειλητικό αύριο.

Το Σαββοπουλικό έργο είναι σημαντικότατος –και αναπόσπαστος- καθρέφτης του τι καταφέραμε όλοι μας να κρατήσουμε ζωντανό όλα αυτά τα χρόνια. Ας το δεχτούμε με ευγνωμοσύνη και ελεύθερο κριτήριο, όσο έχει τη δύναμη να μας χαρίζεται ζωντανό- κι ας διαφωνούμε όσο θέλουμε με τον ίδιο το δημιουργό του. Αύριο-μεθαύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Το αν θα γίνει μέρα μισαλλόδοξων χριστιανοσταλινοφασιστών που θα λογοκρίνουν ο ένας τον άλλoν ή μέρα ελεύθερα σκεπτόμενων και –υγειώς αυτή τη φορά- δημοκρατικών ανθρώπων είναι στο δικό μας χέρι και μόνο. «

Συμφωνώ απόλυτα με τον Φοίβο, ειδικά στο σημείο που αναφέρει ότι «το να μας επηρεάσουν, όμως, τα παραπάνω [μιλώντας για πολιτικές απόψεις, πράξεις των δημιουργών] τις στιγμές της ακρόασης ενός τραγουδιού ή της ανάγνωσης ενός ποιήματος, είναι καθαρός βιασμός του πώς λειτουργεί το πνεύμα».
Ο άνθρωπος σίγουρα είναι πολύπλευρος και πολλές φορές δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε τις στιγμές και τα πλαίσια μιας κατάστασης, αλλά το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε το έργο ενός καλλιτέχνη, αλλά ταυτόγχρονα να καταδικάζουμε τις πολιτικές επιλογές του.
Νιώθω ότι στην περίπτωση Σαββόπουλου, πολλοί ένιωσαν ότι «προδόθηκαν» όταν περνώντας τα χρόνια, είδαν πολιτικές αλλαγές στις απόψεις του δημιουργού -ειδικά στην περίπτωση Μητσοτάκη-, και ένιωσαν σαν να τους κορόιδευε τόσα χρόνια και άρχισαν τον πόλεμο εναντίον του.

Αλλά ας σκεφτούν πρώτα πού πηγάζει αυτό το αίσθημα τις προδοσίας. Μήπως ψάχνουν σε ένα πρόσωπο όλα τα αγαθά του κόσμου και δεν τους αρκεί αυτό που βλέπουν και τους προσφέρεται? Μήπως φτιάχνουν φαντασιακούς ήρωες και τροβαδούρους του λαού με αποτέλεσμα στο τέλος να απογοητεύονται και να απορρίπτουν όλο τον άνθρωπο πίσω από τη μουσική? Μήπως έχουν επενδύσει υπέρ του δέοντος στα πολιτικά φαινόμενα -με όρους φανατικούς και σχεδόν γηπεδικούς- ώστε να φτάνουν σε σημείο να φορτίζονται σε τέτοιο βαθμό συναισθηματικά ώστε να μην μπορούν να διαχωρίσουν το έργο από τον καλλιτέχνη?
Μήπως ψάχνουν οδηγητές και αρχηγούς παρά ανθρώπους που κάνουν αυτό που μπορούν και πολλές φορές αυτό είναι υπεραρκετό?
Σαν τελευταία σκέψη, ας μην ξεχνάμε ότι η απογοήτευση προέρχεται πολλές φορές από μια λανθασμένη εκτίμηση καταστάσεων, και όχι τόσο από το μη επιθυμητό τελικό αποτέλεσμα.

Τέτοιοι δημιουργοί όπως ο Σαββόπουλος, που βάζουν τα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα στα τραγούδια τους, ‘πρέπει’ να μιλάνε και εκτός τραγουδιών. Είναι η ‘κατάρα‘ που τους έλαχε, το τίμημα της προσφοράς τους. Γεγονός που μπορεί να τους οδηγήσει αρκετές φορές σε λάθη, όπως και τον κάθε άνθρωπο.
Γενικά μιλώντας, ας σκεφτούμε ποιος είναι τελικά ο ‘ανάξιος’ της υπόθεσης.
Αυτός που δεν δέχεται το δώρο γιατί του βρωμά το χέρι που του το προσφέρει ή ο δωρητής που δεν πλύθηκε πριν κάνει το δώρο του? (με μία επιπλέον βασική επιφύλαξη στην προηγούμενη ερώτηση, στο αν πραγματικά υπάρχει η βρώμα ή απλά εμείς νομίζουμε ότι τη μυρίζουμε).

Το τελευταίο που έχω να πω, είναι ότι εκτός της γενικότερα πανέμορφης βραδιάς του live στο Gagarin, νιώθω τυχερός που παρακολούθησα ζωντανά ολόκληρο τον Μπάλλο του Διονύση Σαββόπουλου, μιας και δεν περιορίστηκε σε απόσπασμά του -σαν να το ζητά η τωρινή μας εποχή.

Μήπως το γεγονός ότι στο live παρουσιάστηκε ολιγομίλητος, δείχνει ότι είχε όλα τα παραπάνω στο μυαλό του?
Ίσως.
Η μόνη κουβέντα που είπε είναι ότι το μόνο που άλλαξε τόσα χρόνια, αναφερόμενος στην ‘Παράγκα‘ του, είναι μόνο ότι η εφημερίδα πια δεν κάνει μιάμιση δραχμή, αλλά ενάμιση ευρώ.

Τροφή για σκέψη και διαλεκτική.

ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ.

κασετοφωνο_header

BONUS: Συνέντευξη μ’ ένα Κασετόφωνο στο OUGH.

Πάντα μου άρεσαν οι playlists. Από εποχή κασέτας μέχρι και τώρα.
Να πατάς PLAY και να ακούγονται οι επιλογές που έκανες τότε. Παλιά που πρωτοέφτιαξες αυτή την κασέτα.
Πώς συνέδεες τα τραγούδια μεταξύ τους.
Ακόμα θυμάμαι τις παλιές επιλογές.
Το blister in the sun ήταν στην 1η κασέτα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Let me go AAAAAAAAA:)
Αυτό άκουγα τότε, το OUT ήρθε πιο μετά με τη βοήθεια του google.

Και πάνω που φτιάχνω -κατά κάποιον τρόπο- την playlist της κάθε μέρας μου εδώ, έρχεται το ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ, να μας δώσει μυρωδιές από το παρελθόν.
Η αναβίωση της κασέτας και των mixtape ήρθε και θα μείνει.
Εκπληκτικό site με playlists για όλες τις διαθέσεις και τα μουσικά γούστα.

Ναι, το ΚΑΣΕΤΌΦΩΝΟ είναι εδώ.

Τελευταία μόνο από εκεί ακούω μουσική.
Εσύ?

akous_n

Και λίγα λόγια από το site :

PLAY : Το Κασετόφωνο είναι μια ιντερνετική συλλογή playlist ελληνικών και ξένων τραγουδιών που σκοπό έχει …
STOP : Διαλέξτε διάθεση , καιρό, συναίσθημα.
FF : Τώρα επιλέξτε κασέτα.
PAUSE : Pause??
REW : Το Κασετόφωνο είναι μια ιντερνετική συλλογή playlist ελληνικών και ξένων τραγουδιών που σκοπό έχει να σας γεμίσει με μουσικές γιατί …
Rec : «Without music, life would be a mistake.»

Επικοινωνία :

kasetophono@gmail.com
http://www.kasetophono.com
http://www.facebook.com/Kasetofwno
http://www.twitter.com/Kasetophono

kasetofvnoCOMn

Guest editors – Summer edition: Μια καλοκαιρινή επιστολή από τους i saw 43 sunsets.

Πηγή

Ακόμα ένα καλοκαίρι. Το φετινό, όμως, πολύ διαφορετικό από τα άλλα. Έρχεται σαν ανάσα δύτη στα βαθιά, που χαμογελά στη γοργόνα του για μερικά ακόμα δευτερόλεπτα. Γιατί ξέρει ότι σε λίγο πρέπει να ανέβει πάλι στην επιφάνεια. Γιατί ο βυθός είναι δύσκολος. Όπως και όλη η χρονιά που έφυγε. Αλλά χαμογελά. Ο δύτης χαμογελά! Έτσι αναμένουμε κι εμείς το καλοκαίρι. Να έρθει, να λυτρώσει, να δροσίσει, να δώσει ανάσες. Να βάλει στη λήθη τα παλιά, έστω και για λίγο. Ξυπνά αναμνήσεις, μα θέλει να φτιάξει και καινούργιες. Πιο δυνατές και διαφορετικές.

Το καλοκαίρι πάει μαζί με διακοπές, όλα οδηγούν εκεί. Και πάντα στην αρχή του πυκνώνουν οι υποχρεώσεις και η ασχήμια μαζί τους. Σαν να θέλει να κάνει πιο όμορφο το μετά. Αυτή η τάση για ισορροπία και για αδράνεια θα μου κάψει το μυαλό. Μα συμβαίνει πάνω από εμάς και μας προσκαλεί να την ακολουθήσουμε απελευθερωμένοι πια. Δεν το αποζητά. Μόνο ένα νεύμα κάνει.

Πανελλήνιες, εξεταστικές, έρωτες, πρώτα φιλιά, ψίθυροι, ματιές, φωτιές, λάθη, τα καινούργια, μα και τα παλιά.

Ξυπνάς ένα πρωί από τη ζέστη και ξεκινάς τα ασταμάτητα τηλεφωνήματα.. «Πού θα πάμε φέτος;», «πότε θα κλείσουμε εισιτήρια ρε παιδιά;», «όχι ρε σε εκείνο το νησί, έχει ξαναπάει η Θάλεια, θα έρθει η φίλη σου τελικά;», «να πάρω μαζί και τον τζουρά;», ακόμα θυμάμαι τη φωτιά στην άμμο πέρσι, «ρε ψήσου να τραγουδήσουμε αγκαλιά πάλι».

Αλλά βρίσκεις την άκρη. Όπως κάθε χρόνο. Η μαγεία θα ξαναγίνει πραγματικότητα.

Και φτάνεις στο νησί, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ καλοκαίρι μακριά από νησί. Απλά δεν είναι καλοκαίρι. Δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι έρχεται η γλυκιά παράνοια του αδυσώπητου ήλιου. Άγονα μέρη, θάλασσες πίσω από δάση, όλα τα έχει αυτή η χώρα. Και παντού ο ήλιος συντροφιά να εξουθενώνει με τον ιδρώτα του ενώ παράλληλα να δίνει δύναμη.

Rooms to let, ταξί σε διαφορετικά χρώματα από το κλασικό κιτρινόμαυρο, χωριάτικες σαλάτες με εξωτική γεύση, νιώθεις όλα να σε αγκαλιάζουν. Κοινωνός της στιγμής. Συμπονάς αυτούς που μπαίνουν στο πλοίο καθώς βγαίνεις, αμελώντας ότι σε λίγο θα το κάνεις κι εσύ. Αλλά όχι, τώρα είναι η δική σου βδομάδα. Και θα τη ζήσεις, θα την φωτογραφίσεις, θα τη βουτήξεις, θα την πιεις, θα την ερωτευθείς, θα τη φιλήσεις, θα τη νιώσεις. Όσο δεν πάει.

Βιβλίο στην παραλία, ριγέ ομπρέλες, αντηλιακό με δείκτη προστασίας 5, ποτό πάνω στην άμμο, ύπνοι καθώς σηκώνεται ο ήλιος, μεθύσια και μεθυσμένα φιλιά, υποσχέσεις καινούργιες από εφήμερα φλερτ γύρω από κοχύλια και αυτό το πλοίο που όλο φτάνει.

Για την επιστροφή δε μιλάω. Δε χρειάζεται να την μνημονεύουμε ακόμα. Είμαστε στη μέση του καλοκαιριού, το οποίο μοιάζει έτοιμο να εκραγεί φέτος. Και να μας γεμίσει αστέρια γύρω του. Ανυπομονησία μόνο.

Πάντως, για τα 43 ηλιοβασιλέματα, αυτό το καλοκαίρι έρχεται πριν από το πρώτο μεγάλο βήμα της μπάντας. Την ηχογράφηση του πρώτου δίσκου. Ο καθένας θα το περάσει αλλού και αλλιώς. Πολύ κάμπινγκ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η θάλασσα, η άμμος, τα αστέρια και οι εαυτοί μας που κουβαλάμε αδιάκοπα μαζί. Κιθάρες να τρίζουν, χορδές να σπάνε και ούζα να εναλλάσσονται με ρακές. Τέλη Αυγούστου πίσω στο ραντεβού.

Καλό καλοκαίρι σύντροφοι. Τα λέμε στας παραλίας.

HYENA.

η συνέντευξη των φίλτατων HMTKOS στο subradio, και ακούτε και όλο τον δίσκο HYENA. αμέ.

[ download subradio // his majesty the king of spain ]

  1. Dr. John – Getaway
  2. His Majesty The King Of Spain – Can of Campbell’s
  3. The Black Angels – Science killer
  4. His Majesty The King Of Spain – Mustafa and his army of bastard children
  5. His Majesty The King Of Spain – The wheel forever
  6. Congregation – Hard to bear
  7. His Majesty The King Of Spain – Do the living for me
  8. Steve Riley/Steve Earle/Eunice Revelers – La danse de mardi gras
  9. His Majesty The King Of Spain – Little man blues
  10. Isobel Campbell and Mark Lanegan – Saturday’s gone
  11. His Majesty The King Of Spain – Come on (pretty baby)
  12. His Majesty The King Of Spain – Skull wide open
  13. His Majesty The King Of Spain – David Bowie’s son
  14. Alabama Shakes – Hold on
  15. His Majesty The King Of Spain – Save me a seat, I’m not dancing tonight
  16. The Walkmen – Heaven
  17. His Majesty The King Of Spain – You don’t know shit about love
  18. Jean George – Vietnam
  19. His Majesty The King Of Spain – Campbell’s
  20. His Majesty The King Of Spain – This joy I’m feeling

TheSkyEtc
Συνέχεια ανάγνωσης

του πάνω κόσμου οι φυλακές.

Το κείμενο είναι του Κωστή Ζουλιάτη των Night on Earth.

Ο Κωστής μας έχει συνηθίσει σε όμορφα άρθρα χρόνια τώρα, και το χτεσινό ήρθε σε μια στιγμή που πραγματικά προσωπικά το είχα ανάγκη.
Έχω κουραστεί να μιλάω για τα αυτανόητα, και να φθείρομαι σε δικαιολογίες και επεξηγήσεις για γεγονότα, που μιλάνε από μόνα τους. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με αφορμή το «επεισόδιο» στην συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου (που ήμουν παρών) την Κυριακή στην Τεχνόπολη, ως «απάντηση» στις καταγγελίες – αντιγράφοντας τα λόγια του Κωστή – «φιλήσυχων κορασίδων«.
Δε θα αναφέρω τίποτα παραπάνω, τα links, υπάρχουν παρακάτω.

Πηγή –> του πάνω κόσμου οι φυλακές.

Μπορείτε πριν διαβάσετε το άρθρο, να δείτε την «μαρτυρία» της κοπέλας, κατά την βραδιά του live, και την απάντηση του ίδιου του Θανάση Παπακωνσταντίνου πάνω στο γεγονός αυτό.

Μια μαρτυρία, καταγγελία, σκέψη από τη χθεσινοβραδινή συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Η απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

..και το κείμενο του Κωστή.

Πριν από τρία χρόνια, ήταν Μάρτης του ’09, βρισκόμουν στη σκηνή του Γκαγκάριν με τους Night On Earth για να παρουσιάσουμε ζωντανά το νέο τότε δίσκο μας -μάλιστα με τη γενναιόδωρη συνδρομή του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Λίγο πριν το τέλος της συναυλίας και συνδυαστικά με το κομμάτι Prisons -ελεύθερη διασκευή πάνω στο Του κάτω κόσμου οι φυλακές του Θ.Π.- αποφασίζω να αναφερθώ στο θάνατο της κρατούμενης Κατερίνας Γκουλιώνη, μόλις μία μέρα πριν, κάτω από ύποπτα αδιευκρίνιστες συνθήκες. Επίσης, αναφέρθηκα τότε σε ένα άλλο περίεργο γεγονός της καθημερινότητας των φυλακών -από αυτά που ούτε τα ψιλά των ειδήσεων δεν καταδέχονται να φωτίσουν- οπότε και ο γνωστός Περίανδρος της χρυσαυγής -πιθανώς μαζί με συγκρατούμενους φίλους του- την ίδια εκείνη μέρα στις φυλακές Αλικαρνασσού, στρίμωξε στα ντους τον αναρχικό Γιάννη Δημητράκη και τον σάπισε στο ξύλο. Ως αντίδραση ακούστηκε ένα μόνο σύνθημα -από ένα άτομο μάλιστα- και ένα θερμό χειροκρότημα από την πλειονότητα του κοινού, το οποίο εξέλαβα όχι ως ανταμοιβή στην πολιτικάντικη ματαιοδοξία μου, αλλά ως μια βαθιά ανταπόκριση ανθρωπιάς. Ότι ακόμα κι όταν μιλάμε για κρατούμενους του ποινικού κώδικα, με ή χωρίς πολιτική ή άλλη ταύτιση, ακόμα κι αν ήρθαμε σε μια συναυλία να ακούσουμε γλυκόστιχα και ταξιδιάρικα σόλο, ακόμα κι αν αγνοούμε τις συνθήκες και τις λεπτομέρειες των γεγονότων, κάποια πράγματα μας είναι πολύ ξεκάθαρα και δεν μας κομπιάζουν. Και μας είναι πάντα ξεκάθαρα. Και αυτά είναι όσα απάνθρωπα μας στερεί η κρατική βία -όπως η γυναικεία ακεραιότητα και η σωματική αξιοπρέπεια- και το παραπαίδι της, η παρακρατική βία. Τρία χρόνια πριν, στο άκουσμα της δράσης μέλους της χρυσαυγής, η κουβέντα δεν σήκωνε συμψηφισμούς, ούτε «αλλά» για τα δήθεν θέματα του εγκληματικού κέντρου της Αθήνας. Ξέραμε όλοι πολύ καλά ποιος ήταν το εγκληματικό κέντρο.

Πριν από τέσσερα χρόνια, σε μια μεγάλη συναυλία αλληλλεγγύης στους Ζαπατίστας στο Θέατρο Πέτρας, με το ίδιο σχήμα είχαμε συμπράξει με τον Παπακωνσταντίνου. Τελευταίο κομμάτι του σετ το Αερικό, της λυρικότροπης ρομαντικής ανυπακοής του όσες κι αν χτίσουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει. Ένα άλλο αληταριό όμως εκείνη τη στιγμή, μέσα από τις πρώτες σειρές, εκσφενδονίζει με χάρη ένα άδειο μπουκάλι άμπσολουτ βότκας, το οποίο από σύμπτωση -κι από κακό σημάδι;- βρίσκει πάνω στην κιθάρα του Βασίλη, τριάντα εκατοστά περίπου κάτω από το σημείο που πιθανώς θα μας κόστιζε έναν κιθαρίστα και έναν φίλο. Κι όμως. Τίποτα το ξεκάθαρο εδώ. Στο φόρουμ των αφοσιωμένων ακροατών του Θ.Π. έγινε τότε ένα τρελό ντημπέητ like no other, όπου μέσες άκρες ακούστηκαν και κάτι σχόλια του τύπου «έτσι όπως παίζουν, καλά τους κάνουν» και κάτι άλλα που άμα ήμουν ο Lemmy θα είχα κατέβει κάτω να τους κόψω την καρωτίδα με τις χορδές του μπάσου. Αρκέστηκα μόνο σ’αυτό.

Στην πρόσφατη συναυλία του στην Τεχνόπολη, ο Θανάσης επέλεξε να δώσει βήμα σε μια αναγγελία συμπαράστασης στην υπόδικη κρατούμενη Όλγα Οικονομίδου η οποία βρίσκεται εδώ και ένα μήνα στην απομόνωση επειδή αρνήθηκε τον εξευτελιστικό κολπικό έλεγχο, αλλά και λόγω άλλων διοικητικών παραλείψεων (sic) αναφορικά με τις συνθήκες κράτησής της. Η παρέμβαση χαιρετίστηκε με εκτεταμένο χειροκρότημα και συνθήματα για όσους είναι στα κελιά. Στην πλασματόσφαιρα των σόσιαλ μίντια, όπου αρκεί η πρόσβαση στο ίντερνετ για να δικαιώσει τα λίγα λεπτά που σου υπόσχεται ο Γουόρχολ, η αντίδραση που μας έγινε γνωστή ήταν αυτή. Ή για την ακρίβεια, αυτή. Με λίγα λόγια, η αντίδραση μιας κοπελιάς, η οποία στο κάτω-κάτω σε μια συναυλία πήγε βρε αδερφέ, να ξεσκάσει από τα μνημόνια και τις βίες απ’όπου κι αν προέρχονται, λίγα τραγούδια έκανε κέφι μόνο, και είχε πληρώσει και εισιτήριο, είχε αγοράσει προϊόν, είχε αγοράσει υπηρεσίες, απαιτούσε σεβασμό, απαιτούσε σιωπή. Λίγα τραγούδια μόνο ζήτησε, λίγη ανδρομέδα, λίγη εναλλακτικότητα και συντροφικότητα δίπλα σε άλλα αγαπημένα εισιτήρια που είχαν εξαγοράσει υπηρεσίες και στάση καλλιτέχνη. Μα ο καλλιτέχνης μίλησε αλλιώς και αυτό δεν άρεσε. Ο καλλιτέχνης χώρεσε κάτι που δεν μπορούσε εκείνη να χωρέσει. Ο καλλιτέχνης επέκτεινε το όραμά του και τους τρόπους του πέρα από τη δισκογραφία και κάθε έννοια πληρωμένου προϊόντος και υπηρεσίας. Δεν ήρθαμε να ακούσουμε αυτά Θανάση. Εμείς ήρθαμε γι’αυτά που υπόσχεται το εισιτήριο, εμείς ήρθαμε γιατί είσαι ο καλύτερος όμηρος των προσδοκιών μας, είσαι ο υπάλληλός μας επί σκηνής. Γιατί είσαι θέαμα. Χάρτινο τσίρκο· που είναι η δική σου σκλαβιά.

Γιατί όμως ανέφερα και τις δικές μας περιπτώσεις στην αρχή; Την πρώτη, για να φανερωθεί ίσως ότι -όπως και στο άκουσμα ενός Αερικού ή ενός Σαμπάχ- ένα κομμάτι με τίτλο Prisons δεν είναι απίθανο ως περίπτωση να ακολουθείται από αναφορά στις πραγματικές prisons αυτού του κόσμου -αυτού και όχι του κάτω, οι οποίες εντούτοις μοιάζουν όσο τίποτα με τις βιβλικές περιγραφές του κάτω. Και πως σε μια συναυλία ήχων, αισθήσεων και εμπειριών, η συνείδηση εξακολουθεί να λειτουργεί με όλα της τα κανάλια ανοιχτά. Και πως ακόμα και η διαφωνία είναι θέση και όχι ενοχικά βιασμένη συνείδηση. Πως κανείς δεν βιάζει τον άλλον, λέγοντας λόγια που σκέφτεται και μοιράζεται με κόστος. Πως κανείς δεν σε καπελώνει, επειδή αποφάσισε να κάνει ένα βήμα παραπέρα από τις ελάχιστες προσδοκίες σου. Ακόμα κι αν ο ίδιος μπορεί να το κάνει αμήχανα, ακόμα κι αν δεν ταυτίζεται, ακόμα κι αν αυτό που κάνει, το κάνει μόνο και μόνο γιατί νιώθει πως κάτι πρέπει να ακουστεί. Και πως το άκουσμα αυτό δεν είναι βία, δεν είναι προδοσία, δεν είναι έξω από τη συνθήκη της ζωντανής εμπειρίας. Απευθύνεται από ζωντανό οργανισμό σε ζωντανούς οργανισμούς, μέσα σε έναν καργιόλη καιρό που θα μας προτιμούσε πεθαμένους και κάνει ό,τι μπορεί μάλλον γι’αυτό. Απαιτεί όσο τίποτα να σπάσει την νομιμοποιημένη εντός μας ομερτά και την ομηρία των επίπλαστων προσδοκιών.

Η επίκληση της φάσης με το μπουκάλι μας δείχνει ίσως μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η χυδαία ομηρία. Βία λοιπόν είναι ο εγκλωβισμός, όχι η ελευθερία. Το να ακούσεις κάτι με το οποίο διαφωνείς και εξανίστασαι δεν είναι βία. Το να θες να πεις κάτι που νιώθεις, προς όλους, και να το πνίγεις επειδή κάποιος ενδέχεται να διαφωνεί -και μάλιστα στη βάση μιας ανταλλακτικής διαδικασίας, που έχει ως κοινό τόπο μερικά ελάχιστα ευρώ- αυτό οδηγεί σε κάτι πιο σκοτεινό κι από την ίδια τη βία. Τη σιωπή σε δύσκολους καιρούς. Τη μόνη φυλακή του πάνω κόσμου.

Περισσότερα κείμενα του Κωστή εδώ και για ακόμα παλιότερα κείμενά του εδώ.