Φτηνά Τσιγάρα.

20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησαν τα Φτηνά Τσιγάρα. Τα λόγια είναι περιττά. Ας μιλήσει η μουσική και η εικόνα.

Όλη η ταινία.

20 καλοκαίρια μετά.
Μια συνέντευξη το 2019 στα ίδια μέρη που γυρίστηκε η ταινία. (όσα τουλάχιστον παρέμενειναν..)

Δύο υπέροχα ορχηστρικά από την ταινία.

Backstage.

Bonus:

Το κίτρινο τρόλει.

Ο μονόλογος..

Θα ‘θελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω
η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη
σαν μια μπόρα
ούτε που πρόλαβα να αρχίσω

Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα
είμαι συλλέκτης
μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου:
στιγμές

Όταν έχω αυτό το ξαφνικό πόθο να πετάξω,
και δεν έχω πού να πετάξω,
κρύβομαι στην συλλογή μου
γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές,
τυχαία αγγίγματα, βρισιές,
τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές,
σιωπές χωρισμούς,
λόγια, λόγια, λόγια

Έτσι και αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά
η ζωή ξέρει
και εγώ την εμπιστεύομαι
Είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φθηνά τσιγάρα

1939 – 2013 .

Ο Ray Manzarek, το ιδρυτικό μέλος και κιμπορντίστας των Doors, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών χθες, Δευτέρα 20 Μαΐου, μετά από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Ο γεννημένος στο Chicago Manzarek συνάντησε τον Jim Morrison όταν οι δυο τους σπούδαζαν Κινηματογράφο στο UCLA το 1965. Και οι δυο τους είχαν πάθος για blues, rock ‘n’ roll, ποίηση και μυστικισμό. Αυτά τα στοιχεία, φιλτραρισμένα μέσα από χαρισματικά ξόρκια του Morrison και τη διερευνητική δουλειά του Manzarek στα πλήκτρα, έδωσαν στους Doors -μαζί με την κιθάρα του Robbie Krieger και τα ντραμς του John Densmore- ένα μοναδικά διαστημικό ήχο, αποτελούμενο εξίσου από δυνατό ροκ και συνεχούς ροής αυτοσχεδιασμών. Ένα τρανό παράδειγμα αποτελεί το νούμερο ένα hit «Light My Fire».

Παρόλο που η μπάντα χρησιμοποιούσε μπασίστες στις studio ηχογραφήσεις, ο Manzarek χρησιμοποίησε ένα keyboard χαμηλών τόνων για να αναπληρώσει τον ήχο στα live.

Ακόμα και σήμερα, όταν σκέφτεσαι τους Doors, σκέφτεσαι τον Jim Morrison. Όταν όμως σκέφτεσαι πως ακούγονταν, σκέφτεσαι τα μυστηριώδη πλήκτρα του Manzarek.

Πηγή

tumblr_mn546mJPTo1qhyqqno1_500

Σκέψεις του Φοίβου Δεληβοριά γύρω από το τελευταίο live του Σαββόπουλου στο Gagarin.

537561_10151190787597113_1726170086_n

Τα παρακάτω προέρχονται από τη επίσημη σελίδα του facebook του Φοίβου Δεληβοριά σχετικά με το 2ημερο live του Διονύση Σαββόπουλου στο gagarin (8-9 Μαρτίου 2013):

«Ακούω πως ο Σαββόπουλος έκανε δύο σπουδαίες συναυλίες στο Gagarin. Δεν μπόρεσα να πάω δυστυχώς, λόγω της περιοδείας. Φίλοι που ήταν εκεί, μου λένε πως δεν υπήρχε ίχνος της ανασφάλειας, της γλυκερότητας, ή του γνωστού φιλοσοφικού μανιχαϊσμού, που έχει απλωθεί για πολλά χρόνια τώρα πάνω στη δημόσια παρουσία και σκέψη του μεγάλου καλλιτέχνη-και τον έχει φυλακίσει και στη γνωστή, πικρά ομολογημένη απ’τον ίδιο, δημιουργική αδράνεια. Στενοχωρήθηκα που το έχασα. Ακόμα, όμως, περισσότερο, στενοχωρήθηκα που το επίπεδο της αρνητικής κριτικής προς τη συναυλία έγινε με όρους κατηχητικού και ιδεολογικής καθαρότητας.

Δεν είμαι υπέρ του απυρόβλητου, φυσικά. Η κριτική ενός έργου πρέπει να είναι αυστηρότατη, να γίνεται όμως μόνο με καλλιτεχνικά κριτήρια, ποτέ με ιδεολογικά. Έχουμε απόλυτη ελευθερία –και υποχρέωση, όσοι σκεφτόμαστε- να κρίνουμε ιδεολογικά τις πολιτικές που διαφημίζει αυτοκλήτως κάθε τόσο ο Σαββόπουλος , την υπουργοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη ή του Θάνου Μικρούτσικου, τον συναγελασμό των περισσοτέρων –φευ- επιφανών καλλιτεχνών μας (είτε δηλώνουν «αντισυστημικοί» είτε όχι) με φαιδρά και ασήμαντα μεγέθη της πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας. Το να μας επηρεάσουν, όμως, τα παραπάνω τις στιγμές της ακρόασης ενός τραγουδιού ή της ανάγνωσης ενός ποιήματος, είναι καθαρός βιασμός του πώς λειτουργεί το πνεύμα.

Γινόμαστε ίδιοι μ’αυτούς που εμπόδισαν την παράσταση στο Χυτήριο γιατί ενόχλησε την πίστη τους και μ’αυτούς που έκοβαν τα πέη από τ’αγάλματα γιατί δεν το άντεχε η άμεμπτη ηθική τους. Η Τέχνη –και τα καλά που κουβαλάει μαζί της- ανήκει σε όλους, όχι μόνο στους ομοϊδεάτες των καλλιτεχνών. Αλλιώς κανένας αριστερός δεν θα έπρεπε να βλέπει ποτέ Χίτσκοκ ή να ακούει Βαμβακάρη και κανένας δεξιός ν’ακούει Clash ή Θεοδωράκη. Όλοι θα ήμασταν καλά παιδάκια μέσα στο κοπάδι μας, χωρίς κανένα περιθώριο να σηκωθούμε από την κοινή μας φτώχεια.

Η εποχή είναι τραγική, η εγκληματική επιπολαιότητα –και η κατευθυνόμενη ανηθικότητα- των πολιτικών μας εξουσιών, διέλυσαν τους πιο αδύναμους από μας, εξουθένωσαν υλικά και πνευματικά την κοινωνία μας (κι αυτό πολύ πριν από την κρίση). Τα όσα δημιούργησε ο ελληνικός πολιτισμός απ’το ’45 και μετά είναι τα μόνα δώρα που μπορούν ακόμα να μας βοηθήσουν να σκεφτούμε καθαρά και να υψώσουμε ένα ανάστημα απέναντι στο απειλητικό αύριο.

Το Σαββοπουλικό έργο είναι σημαντικότατος –και αναπόσπαστος- καθρέφτης του τι καταφέραμε όλοι μας να κρατήσουμε ζωντανό όλα αυτά τα χρόνια. Ας το δεχτούμε με ευγνωμοσύνη και ελεύθερο κριτήριο, όσο έχει τη δύναμη να μας χαρίζεται ζωντανό- κι ας διαφωνούμε όσο θέλουμε με τον ίδιο το δημιουργό του. Αύριο-μεθαύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Το αν θα γίνει μέρα μισαλλόδοξων χριστιανοσταλινοφασιστών που θα λογοκρίνουν ο ένας τον άλλoν ή μέρα ελεύθερα σκεπτόμενων και –υγειώς αυτή τη φορά- δημοκρατικών ανθρώπων είναι στο δικό μας χέρι και μόνο. «

Συμφωνώ απόλυτα με τον Φοίβο, ειδικά στο σημείο που αναφέρει ότι «το να μας επηρεάσουν, όμως, τα παραπάνω [μιλώντας για πολιτικές απόψεις, πράξεις των δημιουργών] τις στιγμές της ακρόασης ενός τραγουδιού ή της ανάγνωσης ενός ποιήματος, είναι καθαρός βιασμός του πώς λειτουργεί το πνεύμα».
Ο άνθρωπος σίγουρα είναι πολύπλευρος και πολλές φορές δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε τις στιγμές και τα πλαίσια μιας κατάστασης, αλλά το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε το έργο ενός καλλιτέχνη, αλλά ταυτόγχρονα να καταδικάζουμε τις πολιτικές επιλογές του.
Νιώθω ότι στην περίπτωση Σαββόπουλου, πολλοί ένιωσαν ότι «προδόθηκαν» όταν περνώντας τα χρόνια, είδαν πολιτικές αλλαγές στις απόψεις του δημιουργού -ειδικά στην περίπτωση Μητσοτάκη-, και ένιωσαν σαν να τους κορόιδευε τόσα χρόνια και άρχισαν τον πόλεμο εναντίον του.

Αλλά ας σκεφτούν πρώτα πού πηγάζει αυτό το αίσθημα τις προδοσίας. Μήπως ψάχνουν σε ένα πρόσωπο όλα τα αγαθά του κόσμου και δεν τους αρκεί αυτό που βλέπουν και τους προσφέρεται? Μήπως φτιάχνουν φαντασιακούς ήρωες και τροβαδούρους του λαού με αποτέλεσμα στο τέλος να απογοητεύονται και να απορρίπτουν όλο τον άνθρωπο πίσω από τη μουσική? Μήπως έχουν επενδύσει υπέρ του δέοντος στα πολιτικά φαινόμενα -με όρους φανατικούς και σχεδόν γηπεδικούς- ώστε να φτάνουν σε σημείο να φορτίζονται σε τέτοιο βαθμό συναισθηματικά ώστε να μην μπορούν να διαχωρίσουν το έργο από τον καλλιτέχνη?
Μήπως ψάχνουν οδηγητές και αρχηγούς παρά ανθρώπους που κάνουν αυτό που μπορούν και πολλές φορές αυτό είναι υπεραρκετό?
Σαν τελευταία σκέψη, ας μην ξεχνάμε ότι η απογοήτευση προέρχεται πολλές φορές από μια λανθασμένη εκτίμηση καταστάσεων, και όχι τόσο από το μη επιθυμητό τελικό αποτέλεσμα.

Τέτοιοι δημιουργοί όπως ο Σαββόπουλος, που βάζουν τα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα στα τραγούδια τους, ‘πρέπει’ να μιλάνε και εκτός τραγουδιών. Είναι η ‘κατάρα‘ που τους έλαχε, το τίμημα της προσφοράς τους. Γεγονός που μπορεί να τους οδηγήσει αρκετές φορές σε λάθη, όπως και τον κάθε άνθρωπο.
Γενικά μιλώντας, ας σκεφτούμε ποιος είναι τελικά ο ‘ανάξιος’ της υπόθεσης.
Αυτός που δεν δέχεται το δώρο γιατί του βρωμά το χέρι που του το προσφέρει ή ο δωρητής που δεν πλύθηκε πριν κάνει το δώρο του? (με μία επιπλέον βασική επιφύλαξη στην προηγούμενη ερώτηση, στο αν πραγματικά υπάρχει η βρώμα ή απλά εμείς νομίζουμε ότι τη μυρίζουμε).

Το τελευταίο που έχω να πω, είναι ότι εκτός της γενικότερα πανέμορφης βραδιάς του live στο Gagarin, νιώθω τυχερός που παρακολούθησα ζωντανά ολόκληρο τον Μπάλλο του Διονύση Σαββόπουλου, μιας και δεν περιορίστηκε σε απόσπασμά του -σαν να το ζητά η τωρινή μας εποχή.

Μήπως το γεγονός ότι στο live παρουσιάστηκε ολιγομίλητος, δείχνει ότι είχε όλα τα παραπάνω στο μυαλό του?
Ίσως.
Η μόνη κουβέντα που είπε είναι ότι το μόνο που άλλαξε τόσα χρόνια, αναφερόμενος στην ‘Παράγκα‘ του, είναι μόνο ότι η εφημερίδα πια δεν κάνει μιάμιση δραχμή, αλλά ενάμιση ευρώ.

Τροφή για σκέψη και διαλεκτική.

ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ.

κασετοφωνο_header

BONUS: Συνέντευξη μ’ ένα Κασετόφωνο στο OUGH.

Πάντα μου άρεσαν οι playlists. Από εποχή κασέτας μέχρι και τώρα.
Να πατάς PLAY και να ακούγονται οι επιλογές που έκανες τότε. Παλιά που πρωτοέφτιαξες αυτή την κασέτα.
Πώς συνέδεες τα τραγούδια μεταξύ τους.
Ακόμα θυμάμαι τις παλιές επιλογές.
Το blister in the sun ήταν στην 1η κασέτα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Let me go AAAAAAAAA 🙂
Αυτό άκουγα τότε, το OUT ήρθε πιο μετά με τη βοήθεια του google.

Και πάνω που φτιάχνω -κατά κάποιον τρόπο- την playlist της κάθε μέρας μου εδώ, έρχεται το ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ, να μας δώσει μυρωδιές από το παρελθόν.
Η αναβίωση της κασέτας και των mixtape ήρθε και θα μείνει.
Εκπληκτικό site με playlists για όλες τις διαθέσεις και τα μουσικά γούστα.

Ναι, το ΚΑΣΕΤΌΦΩΝΟ είναι εδώ.

Τελευταία μόνο από εκεί ακούω μουσική.
Εσύ?

akous_n

Και λίγα λόγια από το site :

PLAY : Το Κασετόφωνο είναι μια ιντερνετική συλλογή playlist ελληνικών και ξένων τραγουδιών που σκοπό έχει …
STOP : Διαλέξτε διάθεση , καιρό, συναίσθημα.
FF : Τώρα επιλέξτε κασέτα.
PAUSE : Pause??
REW : Το Κασετόφωνο είναι μια ιντερνετική συλλογή playlist ελληνικών και ξένων τραγουδιών που σκοπό έχει να σας γεμίσει με μουσικές γιατί …
Rec : «Without music, life would be a mistake.»

Επικοινωνία :

kasetophono@gmail.com
http://www.kasetophono.com
http://www.facebook.com/Kasetofwno
http://www.twitter.com/Kasetophono

kasetofvnoCOMn

Guest editors – Summer edition: Μια καλοκαιρινή επιστολή από τους i saw 43 sunsets.

Πηγή

Ακόμα ένα καλοκαίρι. Το φετινό, όμως, πολύ διαφορετικό από τα άλλα. Έρχεται σαν ανάσα δύτη στα βαθιά, που χαμογελά στη γοργόνα του για μερικά ακόμα δευτερόλεπτα. Γιατί ξέρει ότι σε λίγο πρέπει να ανέβει πάλι στην επιφάνεια. Γιατί ο βυθός είναι δύσκολος. Όπως και όλη η χρονιά που έφυγε. Αλλά χαμογελά. Ο δύτης χαμογελά! Έτσι αναμένουμε κι εμείς το καλοκαίρι. Να έρθει, να λυτρώσει, να δροσίσει, να δώσει ανάσες. Να βάλει στη λήθη τα παλιά, έστω και για λίγο. Ξυπνά αναμνήσεις, μα θέλει να φτιάξει και καινούργιες. Πιο δυνατές και διαφορετικές.

Το καλοκαίρι πάει μαζί με διακοπές, όλα οδηγούν εκεί. Και πάντα στην αρχή του πυκνώνουν οι υποχρεώσεις και η ασχήμια μαζί τους. Σαν να θέλει να κάνει πιο όμορφο το μετά. Αυτή η τάση για ισορροπία και για αδράνεια θα μου κάψει το μυαλό. Μα συμβαίνει πάνω από εμάς και μας προσκαλεί να την ακολουθήσουμε απελευθερωμένοι πια. Δεν το αποζητά. Μόνο ένα νεύμα κάνει.

Πανελλήνιες, εξεταστικές, έρωτες, πρώτα φιλιά, ψίθυροι, ματιές, φωτιές, λάθη, τα καινούργια, μα και τα παλιά.

Ξυπνάς ένα πρωί από τη ζέστη και ξεκινάς τα ασταμάτητα τηλεφωνήματα.. «Πού θα πάμε φέτος;», «πότε θα κλείσουμε εισιτήρια ρε παιδιά;», «όχι ρε σε εκείνο το νησί, έχει ξαναπάει η Θάλεια, θα έρθει η φίλη σου τελικά;», «να πάρω μαζί και τον τζουρά;», ακόμα θυμάμαι τη φωτιά στην άμμο πέρσι, «ρε ψήσου να τραγουδήσουμε αγκαλιά πάλι».

Αλλά βρίσκεις την άκρη. Όπως κάθε χρόνο. Η μαγεία θα ξαναγίνει πραγματικότητα.

Και φτάνεις στο νησί, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ καλοκαίρι μακριά από νησί. Απλά δεν είναι καλοκαίρι. Δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι έρχεται η γλυκιά παράνοια του αδυσώπητου ήλιου. Άγονα μέρη, θάλασσες πίσω από δάση, όλα τα έχει αυτή η χώρα. Και παντού ο ήλιος συντροφιά να εξουθενώνει με τον ιδρώτα του ενώ παράλληλα να δίνει δύναμη.

Rooms to let, ταξί σε διαφορετικά χρώματα από το κλασικό κιτρινόμαυρο, χωριάτικες σαλάτες με εξωτική γεύση, νιώθεις όλα να σε αγκαλιάζουν. Κοινωνός της στιγμής. Συμπονάς αυτούς που μπαίνουν στο πλοίο καθώς βγαίνεις, αμελώντας ότι σε λίγο θα το κάνεις κι εσύ. Αλλά όχι, τώρα είναι η δική σου βδομάδα. Και θα τη ζήσεις, θα την φωτογραφίσεις, θα τη βουτήξεις, θα την πιεις, θα την ερωτευθείς, θα τη φιλήσεις, θα τη νιώσεις. Όσο δεν πάει.

Βιβλίο στην παραλία, ριγέ ομπρέλες, αντηλιακό με δείκτη προστασίας 5, ποτό πάνω στην άμμο, ύπνοι καθώς σηκώνεται ο ήλιος, μεθύσια και μεθυσμένα φιλιά, υποσχέσεις καινούργιες από εφήμερα φλερτ γύρω από κοχύλια και αυτό το πλοίο που όλο φτάνει.

Για την επιστροφή δε μιλάω. Δε χρειάζεται να την μνημονεύουμε ακόμα. Είμαστε στη μέση του καλοκαιριού, το οποίο μοιάζει έτοιμο να εκραγεί φέτος. Και να μας γεμίσει αστέρια γύρω του. Ανυπομονησία μόνο.

Πάντως, για τα 43 ηλιοβασιλέματα, αυτό το καλοκαίρι έρχεται πριν από το πρώτο μεγάλο βήμα της μπάντας. Την ηχογράφηση του πρώτου δίσκου. Ο καθένας θα το περάσει αλλού και αλλιώς. Πολύ κάμπινγκ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η θάλασσα, η άμμος, τα αστέρια και οι εαυτοί μας που κουβαλάμε αδιάκοπα μαζί. Κιθάρες να τρίζουν, χορδές να σπάνε και ούζα να εναλλάσσονται με ρακές. Τέλη Αυγούστου πίσω στο ραντεβού.

Καλό καλοκαίρι σύντροφοι. Τα λέμε στας παραλίας.

HYENA.

η συνέντευξη των φίλτατων HMTKOS στο subradio, και ακούτε και όλο τον δίσκο HYENA. αμέ.

[ download subradio // his majesty the king of spain ]

  1. Dr. John – Getaway
  2. His Majesty The King Of Spain – Can of Campbell’s
  3. The Black Angels – Science killer
  4. His Majesty The King Of Spain – Mustafa and his army of bastard children
  5. His Majesty The King Of Spain – The wheel forever
  6. Congregation – Hard to bear
  7. His Majesty The King Of Spain – Do the living for me
  8. Steve Riley/Steve Earle/Eunice Revelers – La danse de mardi gras
  9. His Majesty The King Of Spain – Little man blues
  10. Isobel Campbell and Mark Lanegan – Saturday’s gone
  11. His Majesty The King Of Spain – Come on (pretty baby)
  12. His Majesty The King Of Spain – Skull wide open
  13. His Majesty The King Of Spain – David Bowie’s son
  14. Alabama Shakes – Hold on
  15. His Majesty The King Of Spain – Save me a seat, I’m not dancing tonight
  16. The Walkmen – Heaven
  17. His Majesty The King Of Spain – You don’t know shit about love
  18. Jean George – Vietnam
  19. His Majesty The King Of Spain – Campbell’s
  20. His Majesty The King Of Spain – This joy I’m feeling

TheSkyEtc
Συνέχεια

του πάνω κόσμου οι φυλακές.

Το κείμενο είναι του Κωστή Ζουλιάτη των Night on Earth.

Ο Κωστής μας έχει συνηθίσει σε όμορφα άρθρα χρόνια τώρα, και το χτεσινό ήρθε σε μια στιγμή που πραγματικά προσωπικά το είχα ανάγκη.
Έχω κουραστεί να μιλάω για τα αυτανόητα, και να φθείρομαι σε δικαιολογίες και επεξηγήσεις για γεγονότα, που μιλάνε από μόνα τους. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με αφορμή το «επεισόδιο» στην συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου (που ήμουν παρών) την Κυριακή στην Τεχνόπολη, ως «απάντηση» στις καταγγελίες – αντιγράφοντας τα λόγια του Κωστή – «φιλήσυχων κορασίδων«.
Δε θα αναφέρω τίποτα παραπάνω, τα links, υπάρχουν παρακάτω.

Πηγή –> του πάνω κόσμου οι φυλακές.

Μπορείτε πριν διαβάσετε το άρθρο, να δείτε την «μαρτυρία» της κοπέλας, κατά την βραδιά του live, και την απάντηση του ίδιου του Θανάση Παπακωνσταντίνου πάνω στο γεγονός αυτό.

Μια μαρτυρία, καταγγελία, σκέψη από τη χθεσινοβραδινή συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Η απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

..και το κείμενο του Κωστή.

Πριν από τρία χρόνια, ήταν Μάρτης του ’09, βρισκόμουν στη σκηνή του Γκαγκάριν με τους Night On Earth για να παρουσιάσουμε ζωντανά το νέο τότε δίσκο μας -μάλιστα με τη γενναιόδωρη συνδρομή του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Λίγο πριν το τέλος της συναυλίας και συνδυαστικά με το κομμάτι Prisons -ελεύθερη διασκευή πάνω στο Του κάτω κόσμου οι φυλακές του Θ.Π.- αποφασίζω να αναφερθώ στο θάνατο της κρατούμενης Κατερίνας Γκουλιώνη, μόλις μία μέρα πριν, κάτω από ύποπτα αδιευκρίνιστες συνθήκες. Επίσης, αναφέρθηκα τότε σε ένα άλλο περίεργο γεγονός της καθημερινότητας των φυλακών -από αυτά που ούτε τα ψιλά των ειδήσεων δεν καταδέχονται να φωτίσουν- οπότε και ο γνωστός Περίανδρος της χρυσαυγής -πιθανώς μαζί με συγκρατούμενους φίλους του- την ίδια εκείνη μέρα στις φυλακές Αλικαρνασσού, στρίμωξε στα ντους τον αναρχικό Γιάννη Δημητράκη και τον σάπισε στο ξύλο. Ως αντίδραση ακούστηκε ένα μόνο σύνθημα -από ένα άτομο μάλιστα- και ένα θερμό χειροκρότημα από την πλειονότητα του κοινού, το οποίο εξέλαβα όχι ως ανταμοιβή στην πολιτικάντικη ματαιοδοξία μου, αλλά ως μια βαθιά ανταπόκριση ανθρωπιάς. Ότι ακόμα κι όταν μιλάμε για κρατούμενους του ποινικού κώδικα, με ή χωρίς πολιτική ή άλλη ταύτιση, ακόμα κι αν ήρθαμε σε μια συναυλία να ακούσουμε γλυκόστιχα και ταξιδιάρικα σόλο, ακόμα κι αν αγνοούμε τις συνθήκες και τις λεπτομέρειες των γεγονότων, κάποια πράγματα μας είναι πολύ ξεκάθαρα και δεν μας κομπιάζουν. Και μας είναι πάντα ξεκάθαρα. Και αυτά είναι όσα απάνθρωπα μας στερεί η κρατική βία -όπως η γυναικεία ακεραιότητα και η σωματική αξιοπρέπεια- και το παραπαίδι της, η παρακρατική βία. Τρία χρόνια πριν, στο άκουσμα της δράσης μέλους της χρυσαυγής, η κουβέντα δεν σήκωνε συμψηφισμούς, ούτε «αλλά» για τα δήθεν θέματα του εγκληματικού κέντρου της Αθήνας. Ξέραμε όλοι πολύ καλά ποιος ήταν το εγκληματικό κέντρο.

Πριν από τέσσερα χρόνια, σε μια μεγάλη συναυλία αλληλλεγγύης στους Ζαπατίστας στο Θέατρο Πέτρας, με το ίδιο σχήμα είχαμε συμπράξει με τον Παπακωνσταντίνου. Τελευταίο κομμάτι του σετ το Αερικό, της λυρικότροπης ρομαντικής ανυπακοής του όσες κι αν χτίσουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει. Ένα άλλο αληταριό όμως εκείνη τη στιγμή, μέσα από τις πρώτες σειρές, εκσφενδονίζει με χάρη ένα άδειο μπουκάλι άμπσολουτ βότκας, το οποίο από σύμπτωση -κι από κακό σημάδι;- βρίσκει πάνω στην κιθάρα του Βασίλη, τριάντα εκατοστά περίπου κάτω από το σημείο που πιθανώς θα μας κόστιζε έναν κιθαρίστα και έναν φίλο. Κι όμως. Τίποτα το ξεκάθαρο εδώ. Στο φόρουμ των αφοσιωμένων ακροατών του Θ.Π. έγινε τότε ένα τρελό ντημπέητ like no other, όπου μέσες άκρες ακούστηκαν και κάτι σχόλια του τύπου «έτσι όπως παίζουν, καλά τους κάνουν» και κάτι άλλα που άμα ήμουν ο Lemmy θα είχα κατέβει κάτω να τους κόψω την καρωτίδα με τις χορδές του μπάσου. Αρκέστηκα μόνο σ’αυτό.

Στην πρόσφατη συναυλία του στην Τεχνόπολη, ο Θανάσης επέλεξε να δώσει βήμα σε μια αναγγελία συμπαράστασης στην υπόδικη κρατούμενη Όλγα Οικονομίδου η οποία βρίσκεται εδώ και ένα μήνα στην απομόνωση επειδή αρνήθηκε τον εξευτελιστικό κολπικό έλεγχο, αλλά και λόγω άλλων διοικητικών παραλείψεων (sic) αναφορικά με τις συνθήκες κράτησής της. Η παρέμβαση χαιρετίστηκε με εκτεταμένο χειροκρότημα και συνθήματα για όσους είναι στα κελιά. Στην πλασματόσφαιρα των σόσιαλ μίντια, όπου αρκεί η πρόσβαση στο ίντερνετ για να δικαιώσει τα λίγα λεπτά που σου υπόσχεται ο Γουόρχολ, η αντίδραση που μας έγινε γνωστή ήταν αυτή. Ή για την ακρίβεια, αυτή. Με λίγα λόγια, η αντίδραση μιας κοπελιάς, η οποία στο κάτω-κάτω σε μια συναυλία πήγε βρε αδερφέ, να ξεσκάσει από τα μνημόνια και τις βίες απ’όπου κι αν προέρχονται, λίγα τραγούδια έκανε κέφι μόνο, και είχε πληρώσει και εισιτήριο, είχε αγοράσει προϊόν, είχε αγοράσει υπηρεσίες, απαιτούσε σεβασμό, απαιτούσε σιωπή. Λίγα τραγούδια μόνο ζήτησε, λίγη ανδρομέδα, λίγη εναλλακτικότητα και συντροφικότητα δίπλα σε άλλα αγαπημένα εισιτήρια που είχαν εξαγοράσει υπηρεσίες και στάση καλλιτέχνη. Μα ο καλλιτέχνης μίλησε αλλιώς και αυτό δεν άρεσε. Ο καλλιτέχνης χώρεσε κάτι που δεν μπορούσε εκείνη να χωρέσει. Ο καλλιτέχνης επέκτεινε το όραμά του και τους τρόπους του πέρα από τη δισκογραφία και κάθε έννοια πληρωμένου προϊόντος και υπηρεσίας. Δεν ήρθαμε να ακούσουμε αυτά Θανάση. Εμείς ήρθαμε γι’αυτά που υπόσχεται το εισιτήριο, εμείς ήρθαμε γιατί είσαι ο καλύτερος όμηρος των προσδοκιών μας, είσαι ο υπάλληλός μας επί σκηνής. Γιατί είσαι θέαμα. Χάρτινο τσίρκο· που είναι η δική σου σκλαβιά.

Γιατί όμως ανέφερα και τις δικές μας περιπτώσεις στην αρχή; Την πρώτη, για να φανερωθεί ίσως ότι -όπως και στο άκουσμα ενός Αερικού ή ενός Σαμπάχ- ένα κομμάτι με τίτλο Prisons δεν είναι απίθανο ως περίπτωση να ακολουθείται από αναφορά στις πραγματικές prisons αυτού του κόσμου -αυτού και όχι του κάτω, οι οποίες εντούτοις μοιάζουν όσο τίποτα με τις βιβλικές περιγραφές του κάτω. Και πως σε μια συναυλία ήχων, αισθήσεων και εμπειριών, η συνείδηση εξακολουθεί να λειτουργεί με όλα της τα κανάλια ανοιχτά. Και πως ακόμα και η διαφωνία είναι θέση και όχι ενοχικά βιασμένη συνείδηση. Πως κανείς δεν βιάζει τον άλλον, λέγοντας λόγια που σκέφτεται και μοιράζεται με κόστος. Πως κανείς δεν σε καπελώνει, επειδή αποφάσισε να κάνει ένα βήμα παραπέρα από τις ελάχιστες προσδοκίες σου. Ακόμα κι αν ο ίδιος μπορεί να το κάνει αμήχανα, ακόμα κι αν δεν ταυτίζεται, ακόμα κι αν αυτό που κάνει, το κάνει μόνο και μόνο γιατί νιώθει πως κάτι πρέπει να ακουστεί. Και πως το άκουσμα αυτό δεν είναι βία, δεν είναι προδοσία, δεν είναι έξω από τη συνθήκη της ζωντανής εμπειρίας. Απευθύνεται από ζωντανό οργανισμό σε ζωντανούς οργανισμούς, μέσα σε έναν καργιόλη καιρό που θα μας προτιμούσε πεθαμένους και κάνει ό,τι μπορεί μάλλον γι’αυτό. Απαιτεί όσο τίποτα να σπάσει την νομιμοποιημένη εντός μας ομερτά και την ομηρία των επίπλαστων προσδοκιών.

Η επίκληση της φάσης με το μπουκάλι μας δείχνει ίσως μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η χυδαία ομηρία. Βία λοιπόν είναι ο εγκλωβισμός, όχι η ελευθερία. Το να ακούσεις κάτι με το οποίο διαφωνείς και εξανίστασαι δεν είναι βία. Το να θες να πεις κάτι που νιώθεις, προς όλους, και να το πνίγεις επειδή κάποιος ενδέχεται να διαφωνεί -και μάλιστα στη βάση μιας ανταλλακτικής διαδικασίας, που έχει ως κοινό τόπο μερικά ελάχιστα ευρώ- αυτό οδηγεί σε κάτι πιο σκοτεινό κι από την ίδια τη βία. Τη σιωπή σε δύσκολους καιρούς. Τη μόνη φυλακή του πάνω κόσμου.

Περισσότερα κείμενα του Κωστή εδώ και για ακόμα παλιότερα κείμενά του εδώ.

you keep me under your spell.

an acoustic cover from my band, i saw 43 sunsets, to these 2 great songs from DRIVE OST.

«I can come with you.
I could look out for you.»

I’m giving you a night call to tell you how I feel
I want to drive you through the night, down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m gonna show you where it’s dark, but have no fear

There’s something inside you
It’s hard to explain
They’re talking about you girl
But you’re still the same

I’m giving you a night call to tell you how I feel
I want to drive you through the night, down the hills
I’m gonna tell you something you don’t want to hear
I’m gonna show you where it’s dark, but have no fear

There’s something inside you
It’s hard to explain
They’re talking about you girl
But you’re still the same

There’s something inside you (there’s something inside you)
It’s hard to explain (it’s hard to explain)
They’re talking about you girl
But you’re still the same

I don’t eat
i don’t sleep
i do nothing but think of you

you keep me under your spell
you keep me under your spell
you keep me under your spell

listen and download for FREE our first self-released EP.

Find us in the following links :

i saw 43 sunsets on bandcamp / FREE download of our promo EP
i saw 43 sunsets on SoundCloud
i saw 43 sunsets on TUMBLR.
i saw 43 sunsets official YouTube channel
i saw 43 sunsets on MySpace.
official «i saw 43 sunsets» page @ FaceBook
official «i saw 43 sunsets» profile @ FaceBook
official «i saw 43 sunsets» Twitter
i saw 43 sunsets @ Jumping Fish

i saw 43 sunsets promo EP (free download).

το πρώτο μας EP διατίθεται επιτέλους δωρεάν για download στο παρακάτω λινκ.
i saw 43 sunsets promo EP @ bandcamp

καλές ακροάσεις παιδιά ^^

μπορείτε να μας βρείτε και στα παρακάτω λινκς (είναι πολλά, το ξέρω :Ρ)

i saw 43 sunsets on SoundCloud.
i saw 43 sunsets on bandcamp.
i saw 43 sunsets on YouTube.
i saw 43 sunsets on MySpace.
official ‘i saw 43 sunsets’ page @ FaceBook
official ‘i saw 43 sunsets’ profile @ FaceBook.
official ‘i saw 43 sunsets’ Twitter.
i saw 43 sunsets @ last.fm
i saw 43 sunsets @ Jumping Fish.

keep staring at the sunsets..

daydreaming.

από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
όνειρα όνειρα όνειρα.
θα επιστρέψω και αργότερα πάνω στα όνειρα.
προς το παρόν ακούστε και το παρακάτω Mixtape με samples από το Waking Life.

«Don’t Wake Up» MixTape.

mixtapes.

για Indie Rock Mixtapes μπείτε εδώ!

απολαύστε mixtapes από το εκπληκτικό site LAstGAsSTAtion!

MixTapes @ LA.GA.STA.

bonus.

K BHTA mixtapes:

summer mixtape

winter mixtape

vortex.

δε θα πω ότι είναι δισκάρα, ούτε θα κάνω παραπάνω κριτική για το νέο cd των blood axis, αλλά τα επόμενα δύο κομμάτια πραγματικά είναι από αλλού..

Παρασκευή βράδυ όλοι στην ομόνοια για μουσικές!

Παρασκευή βράδυ στο κέντρο της πόλης.
Αθηναίοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι και τις προκαταλήψεις φέρνουν φως, μουσικές και χαμόγελα στην μεγάλη πλατεία.
Έλα κι εσύ, όπως είσαι: με το ποτό σου, το ποδήλατό σου, και τους φίλους σου. Αν δεν φέρεις, θα βρεις εκεί (όλα εκτός από το ποδήλατο).

Ένα μεγάλο αυτοσχέδιο πάρτι: Μουσικοί, φέρτε κιθάρες και κρουστά, ερασιτέχνες φέρτε ό,τι έχετε: μαράκες, ντέφι, τριγωνάκια, καραμούζες. Οι υπόλοιποι σφυρίχτρες να ξεσηκώσουμε την πόλη.

Κι όλοι μαζί κατηφορίζουμε με κέφι στους σκοτεινούς δρόμους κάτω από την Ομόνοια σε μια αληθινή κινητή γιορτή για την Αθήνα.

Και τα οξύθυμα λαρύγγια θα δώσουν το παρόν!

Πηγή

ραδιόφωνο με συναίσθημα!

Ραδιόφωνο ακριβώς για την διάθεσή σας!
Το επονομαζόμενο και Stereo Mood, μπορείτε να το βρείτε εδώ και να σας ταξιδέψει σε μέρη άγνωστα..
Απλά βάζετε την διάθεση σας, και η playlist παίρνει αμέσως μορφή!

Περί Οξυθυμίας.

Τα οξύθυμα λαρύγγια ειναι μια προσπάθεια δημιουργίας ζωής (απο τον Θεό) μιας μουσικοπαρειστικουπεροχης παρέας υπέροχων μουσικών και ακολούθων που παίζουν λίγο ντέφι και αυγά (βραστά) και ό,τι άλλο κάνει τζούκου τζούκου…Ξεκίνησε όταν ο ενας είπε στον άλλον : «‘Άλλε εισαι για λίγο τζαμαρισμα σήμερα?» «Ναι ρε ‘Ενα, παμε να κάνουμε Τζέρτζελο» και οι Ένας και Άλλος βρέθηκαν με άλλους υπεροχουπέροχους 10 (δεκα) να σκαλίζουν μερικές χορδές, πλήκτρα, φυσητά όργανα και χτυπητά κομμάτια ξύλου…Το αποτέλεσμα ήταν τα ΟΞΥΘΥΜΑ ΛΑΡΥΓΓΙΑ….Κάθε λίγο και λιγάκι λοιπον κατεβαίνουμε στους δρόμους να ξυπνήσουμε απο την ανυπαρξία μας, γλεντώντας, πίνοντας, παίζοντας και χτυπώντας πράγματα…Full progressive street and tavern jammsets…Αναμείνατε στο ΒΑψεΜπουκ σας για προσεχώς παραστάσεις εις τους βρωμόδρομους των Αθηνών…

Το πρώτο βίντεο από τα κατορθώματα των Οξύθυμων λαρυγγιών!
Stay tuned..!

dust lane.

ανέμελα απογεύματα.
με θέα τα σοκάκια της Μονμάρτης αναπολείς.
καφές.
συννεφιά.
απογοήτευση?
χαρά και εργασία.

πρωινό.

νέο cd , Dust lane, εδώ.

Again and again, again and again.

δεν έχετε ακούσει αυτή την εκτέλεση!

απολαύστε.

.Make It Wit Chu.

i wanna make it wit chu.
anytime, anywhere.
again and again and again.

any way, the wind blows..

χωρίς soundcheck. χωρίς playback.
ένα ιστορικό live.

.QUEEN.

.1985.

01: Bohemian Rhapsody (Intro)
02: Radio Ga Ga
03: Hammer To Fall
04: Crazy Little Thing Called Love
05: We Will Rock You (First Verse & Finale)
06: We Are The Champions
07: Is This The World We Created (Freddie & Brian)
08: Do They Know It’s Christmas (All Star Finale)
09: Rehearsal & Interview (BBC)

Είναι απλά τα πράγματα!

στίχοι/μουσική/φωνή Γιώργος Κρομμύδας!

ακούστε και διαδώστε!

Στο μπαράκι σαν μπαίνω τσεκάρω μια εξάδα που έφτασε τώρα
παίρνω θέση βολής και σκανάρω, τι καλό θα με βρει για την ώρα
και πιο κάτω την βλέπω να λιώνει η ψηλή με την γόβα στιλέτο
μου γελά και τα μάτια γουρλώνει, περιμένει να τη δω σα φιλέτο

Και να λέει «αυτός με γουστάρει¨, τί να κάνω για να γίνω πιο σέξι
κοίτα πόσο απλό είν’το θέμα, η καλύτερη μέσα απ΄τις έξι

Τις κοιτάω για λίγο απο πίσω, παρ΄τη μία και χτύπα την άλλη
αναπτήρα άμα πάω να ζητήσω, θα πιστέψει έχω καψούρα μεγάλη
Βλέπω τα δεδομένα και πράττω, τουλάχιστων παλεύεται η μία
άμα ρίξω τον πήχη πιο κάτω,θα΄ναι σίγουρα φιλανθρωπία

Να τη χαμογελάει με το στέμμα,το τουπέ να ανεβαίνει σαν μύθος
κοίτα πόσο απλό ειν΄το θέμα ,η βασίλισσα μέσα στο πλήθος

Αρχικά βγήκα να παίξω μπάλα, δεν κατάφερα να κλέψω ένα χάδι
τελικά θα γυρίσω μπουκάλα και η δικιά μου επιστρέφει το βράδυ
και την γκρίνια της ποιός την ακούει, σαν δάσκαλα που μαλώνει στην τάξη
κλασικά θα ρωτήσει να μάθει όσο έλειπε αν ήμουν εντάξει
αν ήμουν εντάξει,……εντάξει,,….εντάξει,,…εντάξει….εντάξει

Της ανοίγω την πόρτα και βλέπω
αρκετό περιθώριο έχει πάλι
κοίτα πόσο απλό είν το θέμα
φτιάξε πόρτα ψηλή και μεγάλη

Ψηλές, κοντές και αδύνατες
με δύο ποτά είναι όλες καλές

Ψηλές, χοντρές , αδύνατες
με δύο ποτά είναι όλες καλές
Ψηλές, κοντές , αδύνατες
με δύο ποτά είναι όλες καλές

Και να λέει «αυτός με γουστάρει¨, τί να κάνω για να γίνω πιο σέξι
κοίτα πόσο απλό είν’το θέμα, η βασίλισσα εχει σαλέψει.

ooo,i wish i could be alive again.

2ο τραγούδι από τα «43 ηλιοβασιλέματα»..
ο πρώτος χειμώμας.
στίχοι και μουσική εδώ.

http://www.myspace.com/isaw43sunsets

enjoy.

daylight..

το πρώτο τραγούδι, με όνομα Daylight, από το πρώτο ομότιτλο EP της μπάντας «i saw 43 sunsets«, ανέβηκε στο myspace..

μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

beatbox BEARDYMAN!

Θεός!
Βραβευμένος ως ο καλύτερος beatboxer στην Αγγλία το 2006 και 2007, κάνει θαύματα!
Απολαύστε τον!

και το πιο παρανοικό βίντεο ever!

when the summer’s gone, where will we be?

καλοκαίρι!
πότε τελειώνει?
summer’s almost gone ψιθυρίζει ο τζιμάκος, αλλά -ελπίζω- δε τελειώνει ποτέ.

για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό.
αλλά για όλους είναι το καλοκαίρι τους.

με τα λιωμένα παγωτά τους.
τα ούζα τους. τα ξενύχτια τους. τα φιλιά τους.
τις υποσχέσεις τους.
τις στιγμές τους.

οι φίλοι.
η κοπέλα.
το αγόρι.
ο ήλιος. η ζέστη. οι αμμούτσες.
το νερό.
οι βουτιές.
τα χαμόγελα.
οι φωτογραφίες.
και…το πλοίο που όλο φτάνει.

I spend my Saturday nights alone,
Nothin’ to do just sit at home,
This town’s gettin’ dead, nowhere to go,
They closed the dance and I’ve seen – the show,

Summer, – it’s comin’ again
Summer, – with me and my friends
Summer, – the date and the beach,
Summer, – within – my reach.

Summer has gone and I’m all alone,
Think I’ll just go on back home,
This town’s gettin’ deader than before,
No place to go and I’m all – alone,

Summer has gone and I’m all alone,
Think I’ll just go on back home,
This town’s gettin’ deader than before,
No place to go and my bird has flown – yeah
Συνέχεια

..and everyone.

παλιά βιντεοκασέτα.
Λύκειο.
ζαρατούστρα.
παράνοια.
η γιορτή της σαύρας.
και ο βασιλιάς της.

ακούγοντας τη σονάτα της καταστροφής..

το άσυλο με τους γήινους.
τα δάκρυα.
το τυφλό βλέμμα στον ήλιο.
η φωνή του πατέρα για ύπνο.

το βιβλίο κλείνει.
η λάμπα σβήνει.

και η τελευταία συγχορδία που λυτρώνει.
και……..όλα.

He threw his arms around the horse’s neck
and kissed him everywhere
i love my horse

a crowd gathered
his landlord appeared and took Friedrich back up to his room on the second floor
where he began to play the piano madly and sing madly like

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

«ooooooh…..i’m crucified
and inspected
and resurrected

and if you don’t believe that i’ll give you my latest philanthropic sonata!»

and the landlord’s family was amazed
so they sent for his friend Overbeck and he got there in three days by coach
and they took Friedrich to the asylum
and his mother joined him
and for the next fifteen years
they cried and cried and laughed and looked at the sun
..and everyone.