Παράξενο μεγάλο, να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους. «Νεκρός Αδερφός» (2019)

Ένα φιλμ μικρού μήκους για τον Αλέξη από τον  Μάνο Τσίζεκ για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Δύο αστυνομικοί δολοφονούν εν ψυχρώ ένα νεαρό αγόρι και στη συνέχεια αποχωρούν με το περιπολικό τους και συνομιλούν επί ώρα μέσω ασυρμάτου με το κέντρο άμεσης δράσης λέγοντας ψέματα. Η ταινία είναι βασισμένη στις θέσεις της πολιτικής αγωγής στη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κατά τη διάρκειά της ακούγονται αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καθώς και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού».
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Μάνος Τσίζεκ
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Δημήτρης Σταματελόπουλος
Παραγωγή: Freedom TV, Kypseli Cooperative Film Productions

Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη:

Η αδερφή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η αδερφή του Κωνσταντίνου στην παραλογή «Του Νεκρού Αδερφού», έχουν το ίδιο όνομα: Αρετή. O Αλέξανδρος, για το δημοτικό αυτό τραγούδι είχε γράψει μια από τις τελευταίες του σχολικές εκθέσεις.
Η υπερφυσική ιστορία του νεκρού αδελφού, που τον σηκώνουν από το μνήμα οι κατάρες της μάνας, για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε, είχε ευρύτατη διάδοση όχι μόνο σε όλο τον ελληνικό χώρο, αλλά και στους βαλκανικούς και τους άλλους λαούς της Ευρώπης.
Η ταινία μας αυτή ελπίζω, σαν τραγούδι, να ταξιδέψει από καρδιά σε καρδιά, σε όλες τις αλύτρωτες νεανικές ψυχές που στιγματίστηκαν από το τραύμα της εν ψυχρώ δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – για να καταδικαστούν αμέσως μετά σε χρόνια λιτότητα ή μετανάστευση και να χαρακτηριστούν ως «η χαμένη γενιά της κρίσης».
Ο λαός ξέρει να εκτιμάει και να ξεχωρίζει το έντιμο και το αληθινό στην τέχνη, ξέρει επίσης να δημιουργεί και να είναι πρωτοπόρος. Το μαρτυρούν τα δημοτικά μας τραγούδια, οι τρεις χιλιετίες της ελληνικής ποίησης – που δεν έπαψε ούτε για έναν αιώνα να γράφεται και να μας εμψυχώνει, ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες της τουρκοκρατίας, της κατοχής και της δικτατορίας.
Λαϊκή τέχνη αποτελεί η ταινία «Νεκρός Αδερφός», από την ανάγκη του ελληνικού λαού προέρχεται και σε αυτόν ανήκει. Στους δρόμους των «γκέτο» της Κυψέλης και των Εξαρχείων έχει γυριστεί. Για αυτό και επιλέξαμε η ταινία μας να μην πάει σε κανένα φεστιβάλ, αλλά να βγει απευθείας στο διαδίκτυο, τη μέρα και την ώρα που η σφαίρα ενός ειδικού φρουρού βρήκε στην καρδιά ένα 15χρονο αγόρι, αφαιρώντας του τη ζωή.
Σε μια περίοδο που κάποιοι τολμούν να μιλούν από θέσεις εξουσίας για «νέο Γρηγορόπουλο», εμείς απαντούμε με αυτό το τραγούδι.
Ο «Νεκρός Αδερφός» είναι ένα συνεργατικό εγχείρημα που δεν θα είχε ολοκληρωθεί χωρίς την βοήθεια και τη συνδρομή φίλων και συνεργατών. Επειδή δεν αναφέρονται αναλυτικά όλοι και όλες στους τίτλους, θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω εδώ προσωπικά και εκ μέρους της Kypseli Co-operative Film Productions, το Cine Trianon και τον Μιχάλη Ζέη, τη Natassa Tsoukala, τη Cynthia Mikkelsen, τον Κωνσταντίνο Κοτσώνη, την Aliki Retzou, τον Tasos Sagris, την Sissy Doutsiou, τον Christos Floros, την Liana Sakelliou και το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος.

Η παρακάτω συνέντευξη είναι αναδημοσίευση από το doc.tv:

Σε ποια στοιχεία βασίστηκε το σενάριο του Νεκρού Αδελφού;

Το σενάριο βασίστηκε στα αναγνωστέα έγγραφα που προσκόμισε στο δικαστήριο η πολιτική αγωγή της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το βίντεο της Λητώς Βαλιάτζα (που τράβηξε τη νύχτα της δολοφονίας από το μπαλκόνι της) καθώς και η απομαγνητοφώνηση της ασύρματης επικοινωνίας του κέντρου άμεσης δράσης με το όχημα Εξαρχείων. Το φιλμ περιέχει αποσπάσματα από κείμενα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Πως έφτασαν στα χέρια σου και ποια ήταν η αντίδρασή σου όταν τα διάβασες;

Στην ταινία ακούμε αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, γραμμένες το φθινόπωρο του 2008. Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αυτά τα κείμενα ήταν κατά τη διάρκεια της δίκης, στις αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής. Στη συνέχεια, αντίγραφα των χειρογράφων μου δόθηκαν από την Ζωή Κωνσταντοπούλου, συνηγόρου της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό το γεγονός ότι πρόκειται για κείμενα γεμάτα αθωότητα, γραμμένα από ένα μικρό παιδί, με πολλές ευαισθησίες και όνειρα για το μέλλον.

Παρακολούθησες τη δίκη του Κορκονέα. Ποια ήταν η στιγμή που έχει μείνει μέσα σου;

Είναι πολλές στιγμές. Ξεχωρίζω όμως τις ιστορικής σημασίας αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής, που έφεραν δικαστές και ενόρκους αντιμέτωπους με την τεράστια ευθύνη της απόφασής τους.

Ποιο είναι το στοιχείο ή το μήνυμα που θα ήθελες ιδανικά να επικοινωνήσει αυτό το φιλμ και ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίο το δημιούργησες;

Να αποκατασταθεί στη συνείδηση του κοινού η αλήθεια για το τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων και της ανακριτικής έρευνας και να επικοινωνηθεί σε βάθος και με ουσία μια πτυχή αυτής της ιστορίας που ο κόσμος αγνοεί ακόμη και μετά από 11 χρόνια. Ο υψηλότερος σκοπός: να μην ξαναθρηνήσουμε άλλο παιδί νεκρό από το όπλο κρατικού οργάνου. [Πηγή: www.doctv.gr]

Το ελάφι του Γούντυ Άλλεν.

Κάποτε σκότωσα ένα ελάφι.Και το δένω πάνω στο φτερό του αυτοκινήτου μουκαι οδηγώ για να γυρίσω σπίτι μου από την εθνική οδό.Αλλά αυτό που δεν είχα αντιληφθεί,ήταν ότι η σφαίρα μου δε διαπέρασε το ελάφι.
Του έγδαρε μόνο το κεφάλι, ρίχνοντάς το αναίσθητο.Και περνώ μέσα από το τούνελ Χόλαντ και το ελάφι συνέρχεται.
Έτσι, βρίσκομαι να οδηγώ μ’ ένα ζωντανό ελάφι πάνω στο φτερό μου.
Και υπάρχει ένας νόμος στην πολιτεία της Νέας Υόρκης,που απαγορεύει να οδηγάς μ’ ένα ελάφι που έχει τις αισθήσεις του πάνω στο φτερό σου, Τρίτες, Τετάρτες και Σάββατα.
Και μ’ έχει πιάσει μεγάλος πανικός. Και τότε, μου ‘ρχεται η ιδέα – κάποιοι κάνουν ένα πάρτι μεταμφιεσμένων.
Θα πάω.Θα πάρω και το ελάφι.Θα το παρατήσω στο πάρτι.
Πηγαίνω με το αυτοκίνητο στο πάρτι και χτυπάω την πόρτα.Το ελάφι στέκεται δίπλα μου. Μπαίνουμε μέσα.
Το ελάφι ανακατεύεται με τον κόσμο. Τα πήγε θαυμάσια.Κάποιος τύπος προσπαθούσε να του πουλήσει ασφάλειες επί μιάμιση ώρα.
Έρχονται τα μεσάνυχτα, δίνουν τα βραβεία για το καλύτερο κουστούμι της βραδιάς.
Το πρώτο βραβείο το παίρνουν οι Μπέρκοβιτς, ένα παντρεμένο ζευγάρι που είναι ντυμένο σαν ελάφι.
Το ελάφι παίρνει το 2ο βραβείο. Το ελάφι είναι έξω φρενών.Αυτό και οι Μπέρκοβιτς, χτυπιούνται με τα κέρατά τους στο σαλόνι.
Αρπάζω το ελάφι, το δένω πάνω στο φτερό του αυτοκινήτου μου και τραβάω για το δάσος. Αλλά έχω πάρει τους Μπέρκοβιτς.
Κι έτσι, βρίσκομαι να οδηγώ με δύο Εβραίους πάνω στο φτερό μου.Και υπάρχει ένας νόμος στην Πολιτεία της Νέας ΥόρκηςΤρίτη, Πέμπτη και ιδιαίτερα Σάββατο.
Το επόμενο πρωί, οι Μπέρκοβιτς ξυπνούν μέσα στο δάσος,μέσα σ’ ένα κουστούμι ελαφιού.
Ο κύριος Μπέρκοβιτς πυροβολείται, ταριχεύεται, και κρεμιέται στην αθλητική λέσχη της Νέας Υόρκης.Και η πλάκα είναι, ότι η λέσχη απαγορεύει την είσοδο σε Εβραίους.


»Απ’ όλα τα νούμερα της παράστασης, αυτό με το ελάφι είναι ίσως το πιο δημοφιλές.
Δεν είναι μεγάλο, κι έτσι είναι δύσκολο να βαρεθείς.Έχει αρχή, μέση και τέλος.Πηγαίνει σταθερά προς τα πάνω και δε στηρίζεται σε καλαμπούρια.
Παρασύρει τους θεατές σ’ αυτό το συλλογισμό,σ’ αυτή την ιδέα και την ακολουθούν μέχρι το τέλος.»


Γούντι Άλλεν
Απόσπασμα από το βιβλίο: »Γούντι Άλλεν – Η βιογραφία μιας ιδιοφυίας»

«Metaphor can change the world.» –RIMBAUD

Η ομοιότητα σε κάνει να σκέφτεσαι, η μεταφορά σε κάνει να νιώθεις.