Ας είναι.

Μην έχεις αυταπάτες.
Δεν μιλώ για έρωτα εδώ, μα για όλες τις σχέσεις που οδεύουν σ’ ένα τέλος.
Ίσως βέβαια και να μιλώ για έρωτα μιας και όλες οι σχέσεις έχουν το ερωτικό στοιχείο μέσα τους.
Ας είναι. Άκου τις λίγες σκέψεις που θέλω να σου πω.
Δεν είναι ότι εξελίσσομαι παραπάνω από εσένα.
Δεν είναι ποιος πάει μπροστά και ποιος μένει πίσω.
Δεν είναι ποιος νικάει και ποιος χάνει.
Απλά αλλάζουμε.
Και παίρνουμε άλλους δρόμους.
Αν αυτοί οι δρόμοι αποδειχτούν ασύμβατοι, ας είναι.
Ας μην τους βαδίσουμε μαζί.
Δεν πειράζει.
Γιατί δεν αντέχω έναν ακόμα συμβιβασμό, άλλη μια τοξικότητα, επιπλέον έναν στάσιμο βάλτο.
Ας προχωρήσουμε, ξεχωριστά.
Δεν με πειράζει.
Ας είναι.
Ας.
Είναι.

«Θεία» Κοινωνία.

Κυριακή την πρώτη του Νοέμβρη
Δύο χιλιάδες είκοσι ο χρόνος
Τίποτα αλλιώτικο δεν φέρει
Νίκη ουράνια, μαγείας κλώνος

Ας μιλήσουμε λοιπόν ευθύς
Για το σύγχρονο επίγειο θαύμα
Που κανένας και καμιά δεν είδε
Μα σ’ όλους γιάτρεψε το τραύμα.

«Θεία» κοινωνία τ’ όνομά του
Με το ίδιο κουταλάκι πίνεται
Γιατρειά για κάθε πανδημία
Αμαρτία άδικα να χύνεται.

Ξέρω πως εγώ δεν θα σωθώ
Με τούτα ανίερα λόγια που μιλώ
Ας κάνει κάποιος να τιμωρηθώ
κι άρρωστος να πέσω να κρεβατωθώ!

Στην εκκλησία τότε να διαβώ
Σαν αμαρτωλός να κοινωνήσω
Αμέσως μαγικά να γιατρευτώ
Κι άλλους πιστούς ποτέ να μην κολλήσω.

Μον’ φοβάμαι πώς όταν θα το πω
Σε θύρα εκκλησιάς οταν βρεθώ
«Άρρωστος είμαι, έσφαλλα θαρρώ
Θαύμα τώρα σας ζητώ, αφήστε με να μπω!»

Στο κατώφλι άπραγος θα μείνω,
Με φόβο μακριά θα εκδιωχθώ.
Μα δεν αλλάζουν έτσι οι άνθρωποι
Φαντασίες δόγματα σωρό.

Πάντα λογικής κρασί θα πίνω
Και θαύμα ποτέ μου ας μην δω.

– Διονύσης Αναλυτής (1/11/2020)