Θηρεύοντας πράγματα αιώνια, θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Αριστούργημα του Καρυωτάκη από το «Ελεγεία και σάτιρες».

Φωτογραφία: CobaLus

Σταδιοδρομία

Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω
σε σχήμα βιβλίου μεγάλο.

«Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες»
θα γράψουν οι εφημερίδες.

«Kλεαρέτη Δίπλα-Mαλάμου»
και δίπλα σ’ αυτό τ’ όνομά μου.

Την ψυχή και το σώμα πάλι
στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.

Αλλά, με τη δύση του ηλίου,
θα πηγαίνω στου Bασιλείου.

Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους
λογίους και τους διδασκάλους.

Τα λόγια μου θα ’χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.

Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Θα φύγουν, και θα ’ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου.

Advertisements

Ένας γέρος.

ΑΡΙΣΤΟΎΡΓΗΜΑ του Καβάφη.

Φωτογραφία: CobaLus

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

…. Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Πηγή

ψυχωτικό μεταίχμιο.

Υπάρχουν κάποιες φωνές που μιλάνε σε κάθε βήμα
Σε κάθε σκαλοπάτι μου θυμίζουν το βάρος μου
Σε κάθε χτύπημα της σόλας των παπουτσιών μου θυμούνται ποιος είμαι

Αλλά δεν μου μιλάνε
Είναι μόνο ήχοι
Θόρυβος

Μόνο
Αυτό
.

το όνομα του Πατρός Λακάν.

οι μετοχές πληγωμένες από τα ρήματα
που ανήμπορα παρακολουθούν τα επίθετα
να ομορφαίνουν το άνισο μα χρυσοποίκιλτο παιχνίδι της γλώσσας
μολονότι τα ουσιαστικά αγκαλιά με τα άρθρα σβήνουν
κάτω από τις αντωνυμίες που δεν έχουν σκοπό
και τις προθέσεις με τους συνδέσμους και τα επιρρήματα ξαφνικά
να δίνουν δύναμη στα επιφωνήματα που Ω! του θαύματος
τα Κύρια Ονόματα αρνήθηκαν να παίξουν.

το τίμημα του Συμβόλου δεν έχει ακόμα πληρωθεί.

θερινή ραστώνη.

ο ήλιος αγέρωχος
η θάλασσα αβολιδοσκόπητη
τα βράχια αδυσώπητα

είπαμε κάποια λόγια
κάναμε κάποιες πράξεις
σκεφτήκαμε κάποιες σκέψεις

καμία στιγμή δεν είναι η ίδια
ψάχνουμε παλιές απολαύσεις
μελαγχολούμε συχνότερα
κλαίμε
ουρλιάζουμε
βουλιάζουμε τους τοίχους με γροθιές και μεθάμε τις αυγές
πέτρες και αλώνια πίνουν μια θάλασσα μικρή
μια μπλε κυριακή ήρθε με ένα χάδι αιώνιο
και ένα χαμόγελο χειμερινού κολυμβητή

γιατί δεν είμαστε ποτέ εκεί που βρισκόμαστε;
γιατί δεν ήμασταν;
πού είμαστε;

θερινή ραστώνη.
αύγουστος, δύο χιλιάδες δέκα οκτώ.

η ώρα του μπλε.

Processed with VSCO with  preset

οι αναμνήσεις είναι μπλε
ο χρόνος έγινε μπλε
η πόλη θα μείνει μπλε

κι εσύ κοιτάζεις τον ίδιο ουρανό

με άλλα μάτια
με άλλες επιθυμίες
με άλλα όνειρα

και κάπου θα νομίζουμε ότι συναντιόμαστε ξανά μέσα σε συρτάρια

δεν πειράζει
τίποτε
δεν
πειράζει

αρκεί το μπλέ να παραμείνει μπλε.

Στο Τόκυο ξημερώνει.

τι μένει μετά από μια εμπειρία;

οι στιγμές;
τα όνειρα;
οι λέξεις;
η φαντασία;

εσύ έμεινες μέσα μου, κι αυτό δεν αλλάζει όσα φουρνισμένα ηλιοβασιλέματα κι αν περάσουν.

νύχτα στο Λονδίνο, νύχτα στην Αθήνα, νύχτα στην Αμοργό και την Ανάφη.
Νύχτα στην μισή Γη.
Κι όμως.
Ξημερώνει στο Τόκυο. Κάτι δεν είναι κι αυτό;