Ποτέ πια δεν θα.

Οι κόλαφοι των κορασίδων ήσαν επιτυχείς.

Αφήνοντας μια σιωπή, δύο κραυγές και τρεις άπειρες ματιές.

Δεν γιγνώσκουν από κεραίες και θερμοσίφωνες οι ελέφαντες ίσως ποδοπατούν τον ορίζοντα κάθε απόγευμα πριν το λιόγερμα.

Ο φανός των νιφάδων δέσποζε στις δεσποσύνες των δελφινιών μα σε ισοσκελείς κύκλους ανάμεσα στα σκέλια των. 

Μαύρες τρύπες αληθινές, τις είδα σας λέω, τις βλέπω, μόνο αυτές κοιτώ, μόνο, μόνο, μόνο τον Νόμο θα μαυρίσω ρευματικά κι εμφατικά.

Το Νόημα ποτέ πια δεν θα

Αφού με αγαπάς – CobaLus

Αφού με αγαπάς – CobaLus

Η επιθυμία να ντύσω με ένα ελληνικό τραγούδι μου το αγαπημένο μου σημείο στην Αθήνα, βρήκε την καλύτερη φωλιά στο κανάλι του Κασετόφωνου.

Λόφος Τουρκοβούνια
24.10.2019

Video : CobaLus
CobaLus: Φωνή, κιθάρα, πιανίκα.

Links:

YouTube: https://www.youtube.com/user/cobalus
Facebook: https://www.facebook.com/CobaLusOfficial/
Instagram: @cobalus
SoundCloud: https://soundcloud.com/cobalus
Poems (in greek): https://bit.ly/2MaT3NV

Στίχοι :

Είσαι τ’ αστέρι που χορεύει στο κενό
Κι εγώ ο ναύτης που παντού τ’ ακολουθώ

Ένα σου νεύμα, μια σου λέξη μια ματιά
Είναι η ανάσα που μου χαρίζεις στα βαθιά

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς

Η φωνή σου σαν καράβι που σαλπάρει μακριά
Κι εγώ ο ναυαγός σου, περιμένω στη στεριά

Κλείνουμε τα μάτια, μας χαϊδεύει ο βοριάς
Πέφτουνε τα αστέρια, λες πως πέφτουνε για μας

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς
Ω, κι εσύ δακρύζεις, το χέρι μου κρατάς
Και ο κόσμος λαμπυρίζει, αφού με αγαπάς

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς
Ω, κι εσύ δακρύζεις, στα μάτια με φιλάς
Και ο κόσμος λαμπυρίζει, αφού με αγαπάς

https://youtu.be/WuEuI-vHA0Y

αυτό το ποίημα.

αυτό το ποίημα δεν μπορεί να διαβαστεί
να ακουστεί
να αισθανθεί

Ας μείνει στην μνήμη,

έτσι,

αλλοιωμένο,

απ’ την επιθυμία μαραμένο

και σαν σύννεφο πυρακτωμένο να προσγειωθεί στα τσιμέντα της καγκελόπορτας των ματιών σου

Θηρεύοντας πράγματα αιώνια, θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Αριστούργημα του Καρυωτάκη από το «Ελεγεία και σάτιρες».

Φωτογραφία: CobaLus

Σταδιοδρομία

Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω
σε σχήμα βιβλίου μεγάλο.

«Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες»
θα γράψουν οι εφημερίδες.

«Kλεαρέτη Δίπλα-Mαλάμου»
και δίπλα σ’ αυτό τ’ όνομά μου.

Την ψυχή και το σώμα πάλι
στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.

Αλλά, με τη δύση του ηλίου,
θα πηγαίνω στου Bασιλείου.

Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους
λογίους και τους διδασκάλους.

Τα λόγια μου θα ’χουν ουσία,
η σιωπή μου μια σημασία.

Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Θα φύγουν, και θα ’ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου.

Ένας γέρος.

ΑΡΙΣΤΟΎΡΓΗΜΑ του Καβάφη.

Φωτογραφία: CobaLus

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

…. Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Πηγή

ψυχωτικό μεταίχμιο.

Υπάρχουν κάποιες φωνές που μιλάνε σε κάθε βήμα
Σε κάθε σκαλοπάτι μου θυμίζουν το βάρος μου
Σε κάθε χτύπημα της σόλας των παπουτσιών μου θυμούνται ποιος είμαι

Αλλά δεν μου μιλάνε
Είναι μόνο ήχοι
Θόρυβος

Μόνο
Αυτό
.

το όνομα του Πατρός Λακάν.

οι μετοχές πληγωμένες από τα ρήματα
που ανήμπορα παρακολουθούν τα επίθετα
να ομορφαίνουν το άνισο μα χρυσοποίκιλτο παιχνίδι της γλώσσας
μολονότι τα ουσιαστικά αγκαλιά με τα άρθρα σβήνουν
κάτω από τις αντωνυμίες που δεν έχουν σκοπό
και τις προθέσεις με τους συνδέσμους και τα επιρρήματα ξαφνικά
να δίνουν δύναμη στα επιφωνήματα που Ω! του θαύματος
τα Κύρια Ονόματα αρνήθηκαν να παίξουν.

το τίμημα του Συμβόλου δεν έχει ακόμα πληρωθεί.