ΥΠΑΡΞΗΚΟΠΗΜΑ.

Η πινακίδα της οδού Ερμού έγραφε «ΑΛΛΑΓΗ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ».
Λίγο παρακάτω ένα γκράφιτυ φώναζε «ΥΠΑΡΞHΚΟΠΗΜΑ».
Δεν ξέρω τι με παραξένεψε πιο πολύ.
Έπρεπε να παρατηρήσω καλύτερα
σε ποιο σημάδι
καθυστέρησα παραπάνω το βήμα μου.

Στην μαγική μας πόλη.

Στην μαγική μας πόλη,
οι λέξεις κρύβονται στους μαύρους ουρανούς.
Φήμες περί έρωτος,
μεταξύ του γαλαξία
κι ενός αστέρα καινοφανούς.

Πανδήμιος του Έρωτα – CobaLus

Ιδού, το νέο μου ποιητικό ημερολόγιο, ντυμένο με ήχο και εικόνα από την Αθήνα, όταν ακόμα μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα.
Ο Πανδήμιος του Έρωτα γράφτηκε/ηχογραφήθηκε/μονταρίστηκε χτες, ένα ποίημα εμπνευσμένο από τα γεγονότα γύρω από τον Covid-19, τον Μάρτιο του 2020.
Ελπίζω να σας συντροφεύσει γλυκά στην καραντίνα. Θερμή συμπαράσταση σε όσους περνούν δύσκολα αυτές τις ώρες.
Να είστε καλά, και να προσέχετε.

Ποίημα/Μουσική/Video: CobaLus
Απαγγελία: CobaLus, Amelia

Πανδήμιος του Έρωτα

Στέκομαι πετώντας.
Μάτια ανοιχτά ανεστίαστα.
Της φαντασίας η πλαστελίνη στερεώνει τα όνειρα που θωρώ αφού ξυπνήσω.

Οι μέρες κυλούσαν με μια ακίνητη υπνηλία.
Ίμερος εναργής οι παλαμοκρούσεις.
Μοναδική αξία η μοναξιά μας.
Στα μπαλκόνια ο διχασμός.
Ο μύθος μες στην επιστήμη θριαμβεύει υπογείως.
Απαγορεύσεις, Ευθύνες, Θάνατοι.
Πανοπτικά βλ-αίματα στον ύ-φαλλό μου.

– Ποιος ξέρει τι θα συμβεί μετά.
– Τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Ούτε ο κόσμος ούτε οι λέξεις μας.
– Η Ελπίδα;
– Δεν είχα ποτέ για ν’ αποκτήσω τώρα.
– Το Φως;
– Θυσιάζεται για να σκοτώσει αυτό που δεν φαίνεται.

Όλα γίναν Αντικείμενα προς χρήση,
σημαίνοντα στο Σώμα
που επιμένει να φωνάζει
μέσα από τα σιωπηλά
συμπτώματά του.

– Και ο έρωτας;

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ:Στον κουρέα

Άσπρο τριαντάφυλλο
η πετσέτα του κουρέα
γύρω απ’ το πρόσωπό σου
που σαν μαμούνι λαμπερό
στα πέταλα καρφώθη.
Τούφες τούφες στο πάτωμα
οι μέρες μου που σ’ αγαπούσα τόσο,
ενώ ψαλίδιζε ο πολύλογος
αισθητικός της κεφαλής
ό,τι περιττό φυτρώνει μες στο χρόνο.
Αχ! και σ’ έκανε ο ασυνείδητος αυτός
ακόμη πιο ωραίο·
γράφτηκε καθαρά η κατηφόρα των φρυδιών
και κάτω απ’ τους νεφρίτες των ματιών
μισάνοιγαν τα άνθη σου, τα χείλια.
Το μαγαζί τυπώνονταν μέσα μου
με κάθε λεπτομέρεια,
σιγά σιγά το τίποτα
που θα ’τανε σε λίγο η ζωή μου
δίχως εσένα,
έμπαινε σουρνάμενο
στον παρφουμαρισμένο χώρο.
Μες στον καθρέφτη γέλασες,
διπλώθηκα στα δύο
που σ’ είχα και θα σ’ έχανα
σαν τη ζωή που σταματάει
κλασική μ’ ένα ψαλίδι.

(από την συλλογή της «Ενάντιος Έρωτας», 1986)

Ποτέ πια δεν θα.

Οι κόλαφοι των κορασίδων ήσαν επιτυχείς.

Αφήνοντας μια σιωπή, δύο κραυγές και τρεις άπειρες ματιές.

Δεν γιγνώσκουν από κεραίες και θερμοσίφωνες οι ελέφαντες ίσως ποδοπατούν τον ορίζοντα κάθε απόγευμα πριν το λιόγερμα.

Ο φανός των νιφάδων δέσποζε στις δεσποσύνες των δελφινιών μα σε ισοσκελείς κύκλους ανάμεσα στα σκέλια των. 

Μαύρες τρύπες αληθινές, τις είδα σας λέω, τις βλέπω, μόνο αυτές κοιτώ, μόνο, μόνο, μόνο τον Νόμο θα μαυρίσω ρευματικά κι εμφατικά.

Το Νόημα ποτέ πια δεν θα

Αφού με αγαπάς – CobaLus

Αφού με αγαπάς – CobaLus

Η επιθυμία να ντύσω με ένα ελληνικό τραγούδι μου το αγαπημένο μου σημείο στην Αθήνα, βρήκε την καλύτερη φωλιά στο κανάλι του Κασετόφωνου.

Λόφος Τουρκοβούνια
24.10.2019

Video : CobaLus
CobaLus: Φωνή, κιθάρα, πιανίκα.

Links:

YouTube: https://www.youtube.com/user/cobalus
Facebook: https://www.facebook.com/CobaLusOfficial/
Instagram: @cobalus
SoundCloud: https://soundcloud.com/cobalus
Poems (in greek): https://bit.ly/2MaT3NV

Στίχοι :

Είσαι τ’ αστέρι που χορεύει στο κενό
Κι εγώ ο ναύτης που παντού τ’ ακολουθώ

Ένα σου νεύμα, μια σου λέξη μια ματιά
Είναι η ανάσα που μου χαρίζεις στα βαθιά

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς

Η φωνή σου σαν καράβι που σαλπάρει μακριά
Κι εγώ ο ναυαγός σου, περιμένω στη στεριά

Κλείνουμε τα μάτια, μας χαϊδεύει ο βοριάς
Πέφτουνε τα αστέρια, λες πως πέφτουνε για μας

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς
Ω, κι εσύ δακρύζεις, το χέρι μου κρατάς
Και ο κόσμος λαμπυρίζει, αφού με αγαπάς

Κι εσύ ψιθυρίζεις, στα μάτια με κοιτάς
Μαγεμένη φωσφορίζεις, και τις λύπες μου πετάς
Ω, κι εσύ δακρύζεις, στα μάτια με φιλάς
Και ο κόσμος λαμπυρίζει, αφού με αγαπάς

https://youtu.be/WuEuI-vHA0Y

αυτό το ποίημα.

αυτό το ποίημα δεν μπορεί να διαβαστεί
να ακουστεί
να αισθανθεί

Ας μείνει στην μνήμη,

έτσι,

αλλοιωμένο,

απ’ την επιθυμία μαραμένο

και σαν σύννεφο πυρακτωμένο να προσγειωθεί στα τσιμέντα της καγκελόπορτας των ματιών σου