Το ξεγύμνωμα.

Πηγή φωτογραφίας:

https://www.mixanitouxronou.gr/antidraseis-gia-to-xegymnoma-nearon-apo-andres-ton-mat-sta-exarcheia/

Αναδημοσίευση από Dimitris Tsirkas:


Το ξεγύμνωμα είναι μια πάγια πρακτική βασανισμού που στοχεύει στον εξευτελισμό του και το τσάκισμα του κρατουμένου. Την εφάρμοζαν συστηματικά οι Γάλλοι αποικιοκράτες εναντίον των ανταρτών στον Πόλεμο της Αλγερίας, την είδαμε και πιο πρόσφατα στη διαβόητη φυλακή του Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ.

Έχει δε μια συμβολική διάσταση: ο αιχμάλωτος στο έλεος της πανίσχυρης εξουσίας, δίχως την παραμικρή προστασία. Αλλά και μια πολύ υλική, αφού η απειλή του βιασμού είναι διαρκώς παρούσα.

Ταυτόχρονα, από τη μεριά των ανθρωποφυλάκων είναι μια ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένη πρακτική. Η ίδια άλλωστε, η άσκηση της εξουσίας προκαλεί σεξουαλική ηδονή, τόση ώστε η σεξουαλική πράξη να γίνεται αντιληπτή από τον εξουσιαστή ως προέκταση και απαραίτητο συμπλήρωμα της εξουσίας του. Ο εξουσιαστής ηδονίζεται όταν εξουσιάζει και για να ηδονιστεί, πρέπει να εξουσιάζει (ή να εξουσιάζεται).

Όταν ο μπάτσος φωνάζει στον διαδηλωτή «θα σε γαμήσω» και τον ξεγυμνώνει μόλις πέσει στα χέρια του, ασκεί την εξουσία του και την ίδια στιγμή, την απολαμβάνει δίχως κρατήματα. Αυτό ήταν το δώρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς: τους «έλυσε τα χέρια» και τα… παντελόνια, για να «γαμούν και να δέρνουν» ελεύθερα.

Ούτε είναι τυχαίο που η άσκηση – απόλαυση της εξουσίας γίνεται δημόσια και καταγράφεται από τις κάμερες. Η δημοσιότητα αποσκοπεί ακριβώς στην ενίσχυση της εξουσίας και του φόβου που προκαλεί. Είναι μια τεχνική ψυχολογικού πολέμου: οι βιασμοί και οι σεξουαλικές ταπεινώσεις που ο στρατός κατοχής υποβάλλει τον κατακτημένο πληθυσμό δεν είναι μόνο «λάφυρο» πολέμου, αλλά στοχεύει και να τσακίσει το ηθικό του, να τον τρομοκρατήσει μέχρι να υποταχθεί πλήρως στη βούλησή του. Για αυτό και καταγράφονται και μεταδίδονται πλατιά.

Στα Εξάρχεια η αστυνομία λειτουργεί εδώ και μήνες, ως στρατός κατοχής. Εξ ου και τα δεκάδες περιστατικά ξυλοδαρμών, ύβρεων και σεξιστικών επιθέσεων σε βάρος ανθρώπων που απλά έτυχε να βρεθούν στον δρόμο της. Η αυθαίρετη δράση της δεν είναι κατάχρηση εξουσίας αλλά πολιτική επιλογή. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι κανένας δεν την περιορίζει, τίποτα δεν τη συγκρατεί, μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα.

Τα Εξάρχεια αντιμετωπίζονται από το κράτος ως μια προβληματική ζώνη που αρνείται την κυριαρχία του. Αυτή η ζώνη δεν περιορίζεται στα στενά όρια της ομώνυμης γειτονιάς, αλλά εκτείνεται σε κάθε έναν που δεν υποτάσσεται τυφλά στην εξουσία του, όπως διαπίστωσε η κοπέλα στο κλαμπ Γκάζι, που φώναζε «δημοκρατία έχουμε», για να πάρει την απάντηση από τον μπάτσο «λάθος κάνεις».

Για να απαλλαγεί από αυτό το σκάνδαλο, το κράτος καταφεύγει στην χομπσιανή εκδοχή του: επιβάλλει καθεστώς εξαίρεσης, ασκεί την κυριαρχία του δίχως να δεσμεύεται από κανόνες και υπό την απειλή της εκμηδένισης του αντιπάλου. Όποιος βρίσκεται στα Εξάρχεια δεν θεωρείται υποκείμενο του νόμου που έχει δικαιώματα, αλλά ένας επικίνδυνος εχθρός.

Μπορεί λοιπόν, να τον μεταχειριστεί ως «γυμνή ζωή», να τον ταπεινώσει, να τον κακοποιήσει ή και να τον θανατώσει, όπως τον Γρηγορόπουλο. Τα Εξάρχεια είναι για το ελληνικό κράτος το δικό του φαρ ουέστ, ένας μυθικός τόπος όπου η εξουσία του αμφισβητείται και ταυτόχρονα, είναι απόλυτη.

Παράξενο μεγάλο, να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους. «Νεκρός Αδερφός» (2019)

Ένα φιλμ μικρού μήκους για τον Αλέξη από τον  Μάνο Τσίζεκ για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Δύο αστυνομικοί δολοφονούν εν ψυχρώ ένα νεαρό αγόρι και στη συνέχεια αποχωρούν με το περιπολικό τους και συνομιλούν επί ώρα μέσω ασυρμάτου με το κέντρο άμεσης δράσης λέγοντας ψέματα. Η ταινία είναι βασισμένη στις θέσεις της πολιτικής αγωγής στη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κατά τη διάρκειά της ακούγονται αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καθώς και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού».
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Μάνος Τσίζεκ
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Δημήτρης Σταματελόπουλος
Παραγωγή: Freedom TV, Kypseli Cooperative Film Productions

Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη:

Η αδερφή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η αδερφή του Κωνσταντίνου στην παραλογή «Του Νεκρού Αδερφού», έχουν το ίδιο όνομα: Αρετή. O Αλέξανδρος, για το δημοτικό αυτό τραγούδι είχε γράψει μια από τις τελευταίες του σχολικές εκθέσεις.
Η υπερφυσική ιστορία του νεκρού αδελφού, που τον σηκώνουν από το μνήμα οι κατάρες της μάνας, για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε, είχε ευρύτατη διάδοση όχι μόνο σε όλο τον ελληνικό χώρο, αλλά και στους βαλκανικούς και τους άλλους λαούς της Ευρώπης.
Η ταινία μας αυτή ελπίζω, σαν τραγούδι, να ταξιδέψει από καρδιά σε καρδιά, σε όλες τις αλύτρωτες νεανικές ψυχές που στιγματίστηκαν από το τραύμα της εν ψυχρώ δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – για να καταδικαστούν αμέσως μετά σε χρόνια λιτότητα ή μετανάστευση και να χαρακτηριστούν ως «η χαμένη γενιά της κρίσης».
Ο λαός ξέρει να εκτιμάει και να ξεχωρίζει το έντιμο και το αληθινό στην τέχνη, ξέρει επίσης να δημιουργεί και να είναι πρωτοπόρος. Το μαρτυρούν τα δημοτικά μας τραγούδια, οι τρεις χιλιετίες της ελληνικής ποίησης – που δεν έπαψε ούτε για έναν αιώνα να γράφεται και να μας εμψυχώνει, ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες της τουρκοκρατίας, της κατοχής και της δικτατορίας.
Λαϊκή τέχνη αποτελεί η ταινία «Νεκρός Αδερφός», από την ανάγκη του ελληνικού λαού προέρχεται και σε αυτόν ανήκει. Στους δρόμους των «γκέτο» της Κυψέλης και των Εξαρχείων έχει γυριστεί. Για αυτό και επιλέξαμε η ταινία μας να μην πάει σε κανένα φεστιβάλ, αλλά να βγει απευθείας στο διαδίκτυο, τη μέρα και την ώρα που η σφαίρα ενός ειδικού φρουρού βρήκε στην καρδιά ένα 15χρονο αγόρι, αφαιρώντας του τη ζωή.
Σε μια περίοδο που κάποιοι τολμούν να μιλούν από θέσεις εξουσίας για «νέο Γρηγορόπουλο», εμείς απαντούμε με αυτό το τραγούδι.
Ο «Νεκρός Αδερφός» είναι ένα συνεργατικό εγχείρημα που δεν θα είχε ολοκληρωθεί χωρίς την βοήθεια και τη συνδρομή φίλων και συνεργατών. Επειδή δεν αναφέρονται αναλυτικά όλοι και όλες στους τίτλους, θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω εδώ προσωπικά και εκ μέρους της Kypseli Co-operative Film Productions, το Cine Trianon και τον Μιχάλη Ζέη, τη Natassa Tsoukala, τη Cynthia Mikkelsen, τον Κωνσταντίνο Κοτσώνη, την Aliki Retzou, τον Tasos Sagris, την Sissy Doutsiou, τον Christos Floros, την Liana Sakelliou και το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος.

Η παρακάτω συνέντευξη είναι αναδημοσίευση από το doc.tv:

Σε ποια στοιχεία βασίστηκε το σενάριο του Νεκρού Αδελφού;

Το σενάριο βασίστηκε στα αναγνωστέα έγγραφα που προσκόμισε στο δικαστήριο η πολιτική αγωγή της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το βίντεο της Λητώς Βαλιάτζα (που τράβηξε τη νύχτα της δολοφονίας από το μπαλκόνι της) καθώς και η απομαγνητοφώνηση της ασύρματης επικοινωνίας του κέντρου άμεσης δράσης με το όχημα Εξαρχείων. Το φιλμ περιέχει αποσπάσματα από κείμενα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Πως έφτασαν στα χέρια σου και ποια ήταν η αντίδρασή σου όταν τα διάβασες;

Στην ταινία ακούμε αποσπάσματα από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, γραμμένες το φθινόπωρο του 2008. Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αυτά τα κείμενα ήταν κατά τη διάρκεια της δίκης, στις αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής. Στη συνέχεια, αντίγραφα των χειρογράφων μου δόθηκαν από την Ζωή Κωνσταντοπούλου, συνηγόρου της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό το γεγονός ότι πρόκειται για κείμενα γεμάτα αθωότητα, γραμμένα από ένα μικρό παιδί, με πολλές ευαισθησίες και όνειρα για το μέλλον.

Παρακολούθησες τη δίκη του Κορκονέα. Ποια ήταν η στιγμή που έχει μείνει μέσα σου;

Είναι πολλές στιγμές. Ξεχωρίζω όμως τις ιστορικής σημασίας αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής, που έφεραν δικαστές και ενόρκους αντιμέτωπους με την τεράστια ευθύνη της απόφασής τους.

Ποιο είναι το στοιχείο ή το μήνυμα που θα ήθελες ιδανικά να επικοινωνήσει αυτό το φιλμ και ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίο το δημιούργησες;

Να αποκατασταθεί στη συνείδηση του κοινού η αλήθεια για το τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, βάσει των αποδεικτικών στοιχείων και της ανακριτικής έρευνας και να επικοινωνηθεί σε βάθος και με ουσία μια πτυχή αυτής της ιστορίας που ο κόσμος αγνοεί ακόμη και μετά από 11 χρόνια. Ο υψηλότερος σκοπός: να μην ξαναθρηνήσουμε άλλο παιδί νεκρό από το όπλο κρατικού οργάνου. [Πηγή: www.doctv.gr]

Ποτέ πια δεν θα.

Οι κόλαφοι των κορασίδων ήσαν επιτυχείς.

Αφήνοντας μια σιωπή, δύο κραυγές και τρεις άπειρες ματιές.

Δεν γιγνώσκουν από κεραίες και θερμοσίφωνες οι ελέφαντες ίσως ποδοπατούν τον ορίζοντα κάθε απόγευμα πριν το λιόγερμα.

Ο φανός των νιφάδων δέσποζε στις δεσποσύνες των δελφινιών μα σε ισοσκελείς κύκλους ανάμεσα στα σκέλια των. 

Μαύρες τρύπες αληθινές, τις είδα σας λέω, τις βλέπω, μόνο αυτές κοιτώ, μόνο, μόνο, μόνο τον Νόμο θα μαυρίσω ρευματικά κι εμφατικά.

Το Νόημα ποτέ πια δεν θα

Come as you are – CobaLus (Nirvana cover)

Here it is! My new «happy» version of Nirvana’s anthem «Come as you are».

Come as you are, as you were
As I want you to be
As a friend, as a friend
As a known enemy

Take your time, hurry up
Choice is yours, don’t be late
Take a rest as a friend
As an old

Memoria, memoria
Memoria, memoria

Come doused in mud, soaked in bleach
As I want you to be
As a trend, as a friend
As an old

Memoria, memoria
Memoria, memoria

When I swear that I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun

Memoria, memoria
Memoria, memoria
(And I don’t have a gun)

When I swear that I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun
No I don’t have a gun

Memoria, memoria

Το ελάφι του Γούντυ Άλλεν.

Κάποτε σκότωσα ένα ελάφι.Και το δένω πάνω στο φτερό του αυτοκινήτου μουκαι οδηγώ για να γυρίσω σπίτι μου από την εθνική οδό.Αλλά αυτό που δεν είχα αντιληφθεί,ήταν ότι η σφαίρα μου δε διαπέρασε το ελάφι.
Του έγδαρε μόνο το κεφάλι, ρίχνοντάς το αναίσθητο.Και περνώ μέσα από το τούνελ Χόλαντ και το ελάφι συνέρχεται.
Έτσι, βρίσκομαι να οδηγώ μ’ ένα ζωντανό ελάφι πάνω στο φτερό μου.
Και υπάρχει ένας νόμος στην πολιτεία της Νέας Υόρκης,που απαγορεύει να οδηγάς μ’ ένα ελάφι που έχει τις αισθήσεις του πάνω στο φτερό σου, Τρίτες, Τετάρτες και Σάββατα.
Και μ’ έχει πιάσει μεγάλος πανικός. Και τότε, μου ‘ρχεται η ιδέα – κάποιοι κάνουν ένα πάρτι μεταμφιεσμένων.
Θα πάω.Θα πάρω και το ελάφι.Θα το παρατήσω στο πάρτι.
Πηγαίνω με το αυτοκίνητο στο πάρτι και χτυπάω την πόρτα.Το ελάφι στέκεται δίπλα μου. Μπαίνουμε μέσα.
Το ελάφι ανακατεύεται με τον κόσμο. Τα πήγε θαυμάσια.Κάποιος τύπος προσπαθούσε να του πουλήσει ασφάλειες επί μιάμιση ώρα.
Έρχονται τα μεσάνυχτα, δίνουν τα βραβεία για το καλύτερο κουστούμι της βραδιάς.
Το πρώτο βραβείο το παίρνουν οι Μπέρκοβιτς, ένα παντρεμένο ζευγάρι που είναι ντυμένο σαν ελάφι.
Το ελάφι παίρνει το 2ο βραβείο. Το ελάφι είναι έξω φρενών.Αυτό και οι Μπέρκοβιτς, χτυπιούνται με τα κέρατά τους στο σαλόνι.
Αρπάζω το ελάφι, το δένω πάνω στο φτερό του αυτοκινήτου μου και τραβάω για το δάσος. Αλλά έχω πάρει τους Μπέρκοβιτς.
Κι έτσι, βρίσκομαι να οδηγώ με δύο Εβραίους πάνω στο φτερό μου.Και υπάρχει ένας νόμος στην Πολιτεία της Νέας ΥόρκηςΤρίτη, Πέμπτη και ιδιαίτερα Σάββατο.
Το επόμενο πρωί, οι Μπέρκοβιτς ξυπνούν μέσα στο δάσος,μέσα σ’ ένα κουστούμι ελαφιού.
Ο κύριος Μπέρκοβιτς πυροβολείται, ταριχεύεται, και κρεμιέται στην αθλητική λέσχη της Νέας Υόρκης.Και η πλάκα είναι, ότι η λέσχη απαγορεύει την είσοδο σε Εβραίους.


»Απ’ όλα τα νούμερα της παράστασης, αυτό με το ελάφι είναι ίσως το πιο δημοφιλές.
Δεν είναι μεγάλο, κι έτσι είναι δύσκολο να βαρεθείς.Έχει αρχή, μέση και τέλος.Πηγαίνει σταθερά προς τα πάνω και δε στηρίζεται σε καλαμπούρια.
Παρασύρει τους θεατές σ’ αυτό το συλλογισμό,σ’ αυτή την ιδέα και την ακολουθούν μέχρι το τέλος.»


Γούντι Άλλεν
Απόσπασμα από το βιβλίο: »Γούντι Άλλεν – Η βιογραφία μιας ιδιοφυίας»