Παλιά τραγούδια μιάς άλλης εποχής (20 τραγούδια)

1-Το πιό γλυκό τραγούδι – Τζένη Χαρίτου
2-Να μη με ξεχάσης – Πόπη Σέρρα
3-Λίγες καρδιές αγαπούνε – Δανάη
4-Ήρθες αργά – Κάκια Μένδρη
5-Γύρισε σε περιμένω γύρισε – Στέλλα Γκρέκα
6-Εσύ με κάνεις και γράφω τραγούδια – Νίκος Γούναρης
7-Καρδιά μου μη ξαναγαπήσεις – Τζώνυ Κατσούρης
8-Θα μου φύγεις κι αν σε χάσω – Κούλα Ευστρατοπούλου
9-Ποιός σε πήρε και μ`ούφυγες – Νίκος Γούναρης
10-Τι θα γίνω εγώ με σένα – Τζένη Χαρίτου
11-Θυμήσου κάποτε πόσο αγαπιόμαστε – Νίκος Γούναρης
12-Το τραγούδι σου κιθάρα – Τζένη Χαρίτου
13-Αυτά τα μάτια κάπου τ`αχω ξαναδεί – Τώνης Μαρούδας
14-Μην αργήσεις – Νίκος Γούναρης
15-Μάτια μου μάτια μου – Τώνης Μαρούδας
16-Φίλησέ με φίλησέ με – Τζένη Χαρίτου
17-Τα γαλανά ματάκια σου – Νίκος Γούναρης
18-Σήμερα το βράδυ – Τζένη Χαρίτου
19-Για μας κελαιδούν τα πουλιά – Νίκος Γούναρης
20-Βρέ ντουνιά – Νίκος Γούναρης Φώτης Πολυμέρης

Πανδήμιος του Έρωτα – CobaLus

Ιδού, το νέο μου ποιητικό ημερολόγιο, ντυμένο με ήχο και εικόνα από την Αθήνα, όταν ακόμα μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα.
Ο Πανδήμιος του Έρωτα γράφτηκε/ηχογραφήθηκε/μονταρίστηκε χτες, ένα ποίημα εμπνευσμένο από τα γεγονότα γύρω από τον Covid-19, τον Μάρτιο του 2020.
Ελπίζω να σας συντροφεύσει γλυκά στην καραντίνα. Θερμή συμπαράσταση σε όσους περνούν δύσκολα αυτές τις ώρες.
Να είστε καλά, και να προσέχετε.

Ποίημα/Μουσική/Video: CobaLus
Απαγγελία: CobaLus, Amelia

Πανδήμιος του Έρωτα

Στέκομαι πετώντας.
Μάτια ανοιχτά ανεστίαστα.
Της φαντασίας η πλαστελίνη στερεώνει τα όνειρα που θωρώ αφού ξυπνήσω.

Οι μέρες κυλούσαν με μια ακίνητη υπνηλία.
Ίμερος εναργής οι παλαμοκρούσεις.
Μοναδική αξία η μοναξιά μας.
Στα μπαλκόνια ο διχασμός.
Ο μύθος μες στην επιστήμη θριαμβεύει υπογείως.
Απαγορεύσεις, Ευθύνες, Θάνατοι.
Πανοπτικά βλ-αίματα στον ύ-φαλλό μου.

– Ποιος ξέρει τι θα συμβεί μετά.
– Τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Ούτε ο κόσμος ούτε οι λέξεις μας.
– Η Ελπίδα;
– Δεν είχα ποτέ για ν’ αποκτήσω τώρα.
– Το Φως;
– Θυσιάζεται για να σκοτώσει αυτό που δεν φαίνεται.

Όλα γίναν Αντικείμενα προς χρήση,
σημαίνοντα στο Σώμα
που επιμένει να φωνάζει
μέσα από τα σιωπηλά
συμπτώματά του.

– Και ο έρωτας;

INSIDE (2011) / full six-hour work by Dimitris Papaioannou.One shot.Unedited.

INSIDE took place in a room set inside a theatre in the centre of the city.

A simple series of movements showing our daily return home was uniformly repeated by 30 performers in countless combinations and superimpositions.

Six hours on stage with no beginning, middle or end.

The theatre doors opened every day at 17.30 and closed at 23.30. The stage action began before visitors came in, and continued after they left.

Visitors could watch as much as they liked, sit wherever they liked, exit and re-enter as many times as they liked.

INSIDE treated the theatre as an exhibition space and the work as an exhibit, and invited audiences to act as visitors, watching the action as if gazing at a landscape.

Pallas Theatre, Athens, Greece
Open to the public for 20 days
April—May 2011

dimitrispapaioannou.com
fb.com/papaioannou.page
vimeo.com/papaioannou