Παλιά τραγούδια μιάς άλλης εποχής (20 τραγούδια)

1-Το πιό γλυκό τραγούδι – Τζένη Χαρίτου
2-Να μη με ξεχάσης – Πόπη Σέρρα
3-Λίγες καρδιές αγαπούνε – Δανάη
4-Ήρθες αργά – Κάκια Μένδρη
5-Γύρισε σε περιμένω γύρισε – Στέλλα Γκρέκα
6-Εσύ με κάνεις και γράφω τραγούδια – Νίκος Γούναρης
7-Καρδιά μου μη ξαναγαπήσεις – Τζώνυ Κατσούρης
8-Θα μου φύγεις κι αν σε χάσω – Κούλα Ευστρατοπούλου
9-Ποιός σε πήρε και μ`ούφυγες – Νίκος Γούναρης
10-Τι θα γίνω εγώ με σένα – Τζένη Χαρίτου
11-Θυμήσου κάποτε πόσο αγαπιόμαστε – Νίκος Γούναρης
12-Το τραγούδι σου κιθάρα – Τζένη Χαρίτου
13-Αυτά τα μάτια κάπου τ`αχω ξαναδεί – Τώνης Μαρούδας
14-Μην αργήσεις – Νίκος Γούναρης
15-Μάτια μου μάτια μου – Τώνης Μαρούδας
16-Φίλησέ με φίλησέ με – Τζένη Χαρίτου
17-Τα γαλανά ματάκια σου – Νίκος Γούναρης
18-Σήμερα το βράδυ – Τζένη Χαρίτου
19-Για μας κελαιδούν τα πουλιά – Νίκος Γούναρης
20-Βρέ ντουνιά – Νίκος Γούναρης Φώτης Πολυμέρης

Πανδήμιος του Έρωτα – CobaLus

Ιδού, το νέο μου ποιητικό ημερολόγιο, ντυμένο με ήχο και εικόνα από την Αθήνα, όταν ακόμα μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα.
Ο Πανδήμιος του Έρωτα γράφτηκε/ηχογραφήθηκε/μονταρίστηκε χτες, ένα ποίημα εμπνευσμένο από τα γεγονότα γύρω από τον Covid-19, τον Μάρτιο του 2020.
Ελπίζω να σας συντροφεύσει γλυκά στην καραντίνα. Θερμή συμπαράσταση σε όσους περνούν δύσκολα αυτές τις ώρες.
Να είστε καλά, και να προσέχετε.

Ποίημα/Μουσική/Video: CobaLus
Απαγγελία: CobaLus, Amelia

Πανδήμιος του Έρωτα

Στέκομαι πετώντας.
Μάτια ανοιχτά ανεστίαστα.
Της φαντασίας η πλαστελίνη στερεώνει τα όνειρα που θωρώ αφού ξυπνήσω.

Οι μέρες κυλούσαν με μια ακίνητη υπνηλία.
Ίμερος εναργής οι παλαμοκρούσεις.
Μοναδική αξία η μοναξιά μας.
Στα μπαλκόνια ο διχασμός.
Ο μύθος μες στην επιστήμη θριαμβεύει υπογείως.
Απαγορεύσεις, Ευθύνες, Θάνατοι.
Πανοπτικά βλ-αίματα στον ύ-φαλλό μου.

– Ποιος ξέρει τι θα συμβεί μετά.
– Τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Ούτε ο κόσμος ούτε οι λέξεις μας.
– Η Ελπίδα;
– Δεν είχα ποτέ για ν’ αποκτήσω τώρα.
– Το Φως;
– Θυσιάζεται για να σκοτώσει αυτό που δεν φαίνεται.

Όλα γίναν Αντικείμενα προς χρήση,
σημαίνοντα στο Σώμα
που επιμένει να φωνάζει
μέσα από τα σιωπηλά
συμπτώματά του.

– Και ο έρωτας;

INSIDE (2011) / full six-hour work by Dimitris Papaioannou.One shot.Unedited.

INSIDE took place in a room set inside a theatre in the centre of the city.

A simple series of movements showing our daily return home was uniformly repeated by 30 performers in countless combinations and superimpositions.

Six hours on stage with no beginning, middle or end.

The theatre doors opened every day at 17.30 and closed at 23.30. The stage action began before visitors came in, and continued after they left.

Visitors could watch as much as they liked, sit wherever they liked, exit and re-enter as many times as they liked.

INSIDE treated the theatre as an exhibition space and the work as an exhibit, and invited audiences to act as visitors, watching the action as if gazing at a landscape.

Pallas Theatre, Athens, Greece
Open to the public for 20 days
April—May 2011

dimitrispapaioannou.com
fb.com/papaioannou.page
vimeo.com/papaioannou

Poetry how does it feel .

Love, love mmm…
I told y’all
We would be the band to play it.
My ghetto b**terfly flew away from me.
I wait patiently, by windows and doorsteps.
Play, make believe, as my tears, poor chest,
won’t succeed to breathe, if not to hear of you.
Surely there has never been a shade so blue.
A stank attitude, so not mad at you.
Not a magnitude to encompa** the latitude
of my love for you.
No space and time compatible.
What do I have to do? What do I have to do?
Uh..my friends say I got it bad for you.
I do. But there’s nothing in this world I’d rather do,
but you.
I want to make love to your existence,
drenched in colors of your energy,
then masturbate, to the memories.
I wanna lose myself inside yourself…
Until you find me. Confine me,
to the freedom of your prison.
Exist in the same space, same time.
Combine until your thoughts slow grind with mine.[3x]
My, I wanna drink the sweat of your intellect,
reflect, and watch your light pa**ion walk my neck.
Caress the sights of your presence with no question,
undress to the nakedness of love, pure love.
I want to make love to my soulmate… my soulmate…
make love to my soulmate…my soulmate…
make love to my soulmate, uh sh**…
I wonder, how does it feel to make love to your soulmate.
Kind of like writing poetry till climax,
till the point and place where our space and time match, and we cross divine paths, perhaps tell me would you like that.
Now would you like that, tell me would you like that,
would you like that, tell me would you like that,
would you like that, tell me?
I’m gonna ask you again now, tell me..
Would you like that, tell me would you like that,
now would you like that, tell me would you like that,
would you like that, tell me..
I wanna love you more than madly.
Wrap these legs around your words,
until your speech is straddled deep, gladly.
Swim the currents of your vibrations,
be separate in one
with the same meditation..
Uh the same meditation..
Uh you know what..
This, right here is poetry..
Enjoy.. Ualy, play that saxophone right now!
[Sax solo]
If love..
If love had a sound
this would be that sound.
And we,
well we,
We would be the band to play it.

The Middle East – Blood

Older brother, restless soul, lie down
Lie for a while with your ear against the earth
And you’ll hear your sister sleep talking
Say «Your hair is long but not long enough to reach
Home to me
But your beard
Someday might be»

And she’ll wake up in a cold sweat on the floor
Next to a family portrait drawn when you were four
And beside a jar of two cent coins that are no good no more
She’ll lay it aside

Older father, weary soul, you’ll drive
Back to the home you made on the mountainside
With that ugly, terrible thing
Those papers for divorce
And a lonely ring
A lonely ring
Sit on your porch
And pluck your strings

And you’ll find somebody you can blame
And you’ll follow the creek that runs out into the sea
And you’ll find the peace of the Lord.

Grandfather, gentle soul, you’ll fly
Over your life once more before you die
Since our grandma passed away
You’ve waited for forever and a day
Just to die
And someday soon
You will die

It was the only woman you ever loved
That got burnt by the sun too often when she was young
And the cancer spread and it ran into her body and her blood
And there’s nothing you can do about it now

That night I drank deeply and long of my favourite nectar.

That night I drank deeply and long of my favourite nectar
Glass after glass I prepared, and drained each one off with insatiable and ever-increasing apetite

I drank till the solid walls of my own room, when I atlast found myself there
Appeared to me like transparent glass, shot throughout with emerald flame
Surrounded on all sides by phantoms

Beautiful, hideous, angelic, devilish

I reeled to my couch in a sort of waking swoon, conscious of strange sounds everywhere
Like the clanging of brazen bells, and the silver fanfaranade of the trumpets of war
Conscious too of a similar double sensation –
Namely, as though Myself were divided into two persons, who opposed each other in deadly combat
In which neither could possibly obtain even the merest shadow-victory!

What’s a kid like me even got to lose?

What’s the point of fame if it’s been abused?
What’s a kid like me even got to lose?
Here I am on your bed again
It’s too big for the room it’s in.

Watch your face and laugh just a little bit,
Everybody knows that you’re good at it,
But nothin’ hurts like an answer phone
Drinkin’ some, wakin’ up alone.

Maybe if I try just a little more,
I can take myself from this dirty floor
And walk through buildings of elegance
Just like you are intelligent

But still I fall from grace with this microphone
How’d you find yourself if you never roam?

But, Certainly, I’m indebted baby,
Certainly, certainly, yeah.

I know my place
But it don’t know me

I know my place
But it don’t know me

No one wants to hear that you’re breakin’ up,
It wasn’t long ago we said ‘start me up’
Now all your dreamin’ will have to wait
While you discern, you’ll anticipate

Play your 45 with this late at night
Open all the windows, turn out the light
Mysterious creatures will fill the room
A midnight show just put on for you.

But still I fall from grace with this microphone
How’d you find yourself if you never roam?

Certainly, I’m indebted baby,
Certainly, certainly, yeah.

I know my place
But it don’t know me

I know my place
But it don’t know me

Cold fame in my brain, but
It’s okay cause I know it’s the best for me

Flatten the curve!

Πηγή: Christoforos Anagnostopoulos

check : https://medium.com/@mat8iou/why-we-need-to-flatten-the-coronavirus-curve-8ea4da0e321a

Οι επόμενοι δύο μήνες είναι κρίσιμοι. Τόσο κρίσιμοι, που θα τους θυμόμαστε για πάντα. Πρέπει να είμαστε βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξοι, αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξοι. Εξηγώ, εν συντομία, με όλο το βάρος της επιστημονικής μου ιδιότητας (στατιστικός με ειδίκευση σε crisis simulation and modelling) και των λίγων δεδομένων που έχουμε ακόμη για τοv νέο αυτόν ιό.

Η θνησιμότητα (Case Fatality Ratio) του ιού τοποθετείται μεταξύ 0.5% και 2%, με πιθανό το 1% (πηγές στα σχόλια). Το νούμερο αυτό διαφέρει από το λεγόμενο «snapshot CFR» που προκύπτει από απλή διαίρεση θανάτων με επιβεβαιωμένα κρούσματα (κι η οποία συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 3 και 5% ανά περιοχή). Διαφέρει για καλούς λόγους – δείτε στο πρώτο σχόλιο. Ας δεχτούμε το 1%. Αυτό είναι τουλάχιστον 20 φορές χειρότερο από την εποχική γρίπη. Η δήλωση «η γρίπη σκοτώνει περισσότερους» θα διαψευστεί σύντομα. Η δήλωση «το έχουμε ίσως ήδη περάσει πολλοί και δεν το καταλάβαμε» επίσης δεν ισχύει: ο ιός είναι συνήθως δύσκολος ακόμη και στις ήπιες περιπτώσεις, και για κάθε 95 περιστατικά που ίσως περάσανε απαρατήρητα, τουλάχιστον 5 θα ήταν αρκετά σοβαρά ώστε να χρειαστούν νοσηλεία, κι άρα θα μας είχαν γίνει γνωστά. Παρότι υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα για τον ακριβή αριθμό των ήπιων περιπτώσεων, φαίνεται πως μονάχα μία μικρή μειοψηφία είναι εντελώς ασυμπτωματική.

Συμπεραίνουμε λοιπόν τα εξής: ο COVID-19 ειναί πολύ σοβαρότερος της γρίπης, αρκετά κολλητικότερος της γρίπης, και κυκλοφορεί ευρέως αλλά ακόμη η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν έχει νοσήσει, άρα η κατάσταση πρόκειται με απόλυτη βεβαιότητα να χειροτερέψει ραγδαία. Το μόνο ζήτημα είναι πόσο ραγδαία. Γι’αυτό, ξαναλέω, οι επόμενες εβδομάδες είναι κρίσιμες. Είμαστε (στην Ελλάδα) ακόμα στο παράθυρο ευκαιρίας να επιβραδύνουμε την εξάπλωση του ιού. Δυστυχώς, δεν θα καταφέρουμε να την ανακόψουμε πλήρως. Αλλά μπορούμε να την επιβραδύνουμε πολύ. Εντυπωσιακά πολύ. Αυτό ονομάζεται «flattening of the epidemic curve» – η προσπάθεια να αναβάλουμε όσο περισσότερο γίνεται το peak της επιδημίας: δηλαδή τον μέγιστο αριθμό νέων κρουσμάτων σε μία ημέρα που αναμένουμε να προκύψει στη χώρα. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί – «αξίζει τον κόπο, τον πανικό, και το οικονομικό κόστος; Αφού σχεδόν όλοι θα το κολλήσουμε κάποια στιγμή – ό’τι είναι να γίνει ας γίνει.» Είναι συχνή αντίδραση αυτή. Θεωρείται μάλιστα συχνά και θαρραλέα: «εγώ δεν θα αλλάξω την συμπεριφορά μου, δεν θα αλλάξουμε κι όλη τη ζωή μας για έναν ιό». Η αντίδραση αυτή είναι λανθασμένη και θα εξηγήσω γιατί αμέσως. Το ζήτημα δεν είναι ο απόλυτος αριθμός που θα κολλήσουν μέσα στα επόμενα χρόνια. Αυτό το παιχνίδι χάθηκε. Το ζήτημα είναι η ταχύτητα με την οποία θα κολλήσουν – η οποία καθορίζει τον βαθμό στον οποίο το δημόσιο σύστημα υγείας μπορεί να αντεπεξέλθει. Δείτε λίγο μαζί μου τα νούμερα. Αν νοσήσει το 10% του πληθυσμού (συντηρητικό – η εποχική γρίπη φτάνει το 20% και ο covid-19 φαίνεται να είναι δύο φορές κολλητικότερος), και το 5% αυτών χρειαστούν ΜΕΘ με μέση διάρκεια 4 εβδομάδων, το 0.5% του ελληνικού πληθυσμού θα χρειαστεί να είναι σε ΜΕΘ για 4 εβδομάδες. Τα τελευταία νούμερα που γνωρίζω μιλούν για 6 κλίνες εντατικής θεραπείας ανά 100Κ πληθυσμού, δηλαδή 0.006%. Ογδόντα φορές μικρότερο. Επαναλαμβάνω. Ογδόντα φορές. Αν γεμίσουν οι ΜΕΘ, η θνησιμότητα θα εκτιναχθεί από το 1% στο 5%, γιατί αν χρειάζεται κάποιος ΜΕΘ αλλά είναι σπίτι του, υποκύπτει. Ένα αντίστοιχο επιχείρημα ισχύει και για τις απλές κλίνες νοσοκομείου.

Φτάνουμε λοιπόν στο οικονομικό κόστος και τον πανικό. Ακούστε λίγο προσεκτικά. Η δημοκρατία αντέχει καταστάσεις έκτακτης ανάγκης βασιζόμενη στη συνείδηση του δημοκρατικού πολίτη να ακολουθεί οδηγίες χωρίς την απειλή των όπλων. Η οδηγία είναι σαφής: μείνετε σπίτι, όσο μπορείτε. Ο οικονομικός αντίκτυπος είναι αναπόφευκτος. Αν μπορείτε να εργαστείτε απ’το σπίτι, κάντε το. Μη βλέπετε όλη μέρα τηλεόραση και μην κάνετε refresh το Facebook καθε πέντε λεπτά, εργαστείτε αν μπορείτε, ώστε να κινείται η οικονομία. Κινείστε την οικονομία όσο περισσότερο μπορείτε demand-side και supply-side, χωρίς να εκτίθεστε με φυσική παρουσία. Αν είστε εργοδότης εξαρτημένης εργασίας δώστε διεξόδους στους υπαλλήλους σας, προστατεύστε τους. Υπάρχει μία παρανόηση στην Ελλάδα πως «ηγεσία» είναι μόνο η πολιτική ηγεσία. Δεν είναι έτσι. Ηγεσία υπάρχει παντού: κάθε εργοδότης, κάθε γονέας, κάθε δάσκαλος, κάθε άνθρωπος που εν μέρει λαμβάνει αποφάσεις για λογαριασμό άλλων είναι ηγέτης. Και σε αυτήν την κατάσταση, όλοι λαμβάνουμε αποφάσεις για λογαριασμό άλλων. Κάθε χειραψία είναι μία απόφαση. Δείξτε το παράδειγμα με τη συμπεριφορά σας, και προστατεύστε τις ευπαθείς ομάδες. Η θαρραλέα και υπεύθυνη κίνηση αυτήν τη στιγμή δεν είναι να δείξετε πως δεν φοβάστε τον ιό. Είναι να μειώσετε άμεσα τις κοινωνικές σας επαφές με ψυχραιμία.

Η ψυχραιμία είναι κρίσιμη. Δεν υπάρχει λόγος για πανικό αυτήν τη στιγμή. Μην αδειάσετε τα σουπερμάρκετ. Δεν πρόκειται να έχουμε ελλείψεις στα πάντα, και φροντίστε να μην το προκαλέσετε με τη συμπεριφορά σας. Η οδηγία του CDC στην Αμερική είναι απλή και νομίζω φρόνιμη: φροντίστε να έχετε τρόφιμα αν χρειαστεί να μπείτε οικειοθελώς σε καραντίνα για δύο εβδομάδες. Κάντε το σταδιακά: μην αδειάζετε τα ράφια. Απλώς ψωνίστε διπλά, σε κάθε επίσκεψη. Σε μία εβδομάδα θα είστε έτοιμοι. Προμηθευτείτε τυχόν φάρμακα που χρησιμοποιείτε τακτικά (φάρμακα πίεσης, καρδιάς κτλ) για 2 μήνες, ώστε να αποφεύγετε τις συχνές επισκέψεις σε φαρμακεία. Δεν υπάρχει λόγος ακόμη να υποθέσουμε πως θα καταρρεύσει μόνιμα το supply chain, και ο λόγος είναι ότι σε αντίθεση με τη γρίπη του 1918, ο ιός είναι θανάσιμος κυρίως (αλλά όχι μόνο) στους ηλικιωμένους και στους ανθρώπους με βεβαρυμένο ιστορικό. Ως εκ τούτου, η μεγάλη πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού σε logistics, στο αστυνομικό σώμα, στον στρατό, στο σύστημα υγείας, θα επιβιώσουν επιδημία οποιουδήποτε μεγέθους. Αν αυτός ο υπολογισμός σας φαίνεται κυνικός, είναι, αλλά υποδεικνύει την κρισιμότητα της κατάστασης.

Περιοριστείτε. Μείνετε σπίτι, εκτός αν είναι απαραίτητο να βγείτε. Συναντηθείτε όσο μπορείτε σε ανοικτούς χώρους, σε μικρές ομάδες. Να πλένετε τα χέρια σας συνεχώς – μία καλή συμβουλή είναι «σαν να καθαρίσατε μόλις τσίλι και να πρόκειται να βγάλετε τους φακούς επαφής σας». Αντιμετωπίστε κάθε λεία επιφάνεια ως μολυσμένη. Αποφύγετε τις συναθροίσεις. Αν μπορείτε να κάνετε μια συνάντηση μέσω τηλεδιάσκεψης, μην την κάνετε από κοντά. Περάστε λίγο χρόνο με τα παιδιά σας στο σπίτι. Σκεφτείτε τον αντίκτυπο στις πιο ευαίσθητες ομάδες. Αναλογιστείτε αν χρειάζεται να ψωνίσετε για τον ηλικιωμένο σας γείτονα.

Άρα, βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξοι. Αλλά μακροπρόθεσμα αδίστακτα αισιόδοξοι. Εμβόλιο εντός του έτους φαίνεται πρακτικά αδύνατον να έχουμε, αλλά σε βάθος 18-24 μηνών είναι σχεδόν βέβαιο. Αντι-ιικά φάρμακα (φανταστείτε ανάλογο του tamiflu για τη γρίπη, το οποίο δυστυχώς δεν επιδρά στους coronaviruses) είναι πιθανόν να έχουμε αρκετά συντομότερα, και έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε πως θα μειώσουν εντυπωσιακά τη θνησιμότητα όταν έρθουν. Πιθανόν μέσα στο 2020 αν υπάρξουμε τυχεροί. Υπάρχει επίσης ακόμη η ελπίδα, και κάποιες μικρές ενδείξεις, ότι ο ιός μπορεί να είναι σε κάποιο βαθμό εποχικός, όπως η γρίπη. Αν αυτό συμβεί, το καλοκαίρι θα μας δώσει μια ανάσα και θα επιτρέψει στους επιστήμονες να ετοιμαστούν για τον ερχόμενο χειμώνα. Σε κάθε περίπτωση, η επιστημονική κοινότητα παλεύει σύσσωμη και με αυτοθυσία να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορεί, και θα δαμάσει και αυτόν τον ιό, όπως τόσους άλλους. Δώστε τους χρόνο.

If I close my eyes forever, will it all remain the same?

80s ballad..

I get so scared inside, and I don’t really understand
Is it love that’s on my mind, or is it fantasy?
Heaven
Is in the palm of my hand, and it’s waiting here for you
What am I supposed to do with a childhood tragedy?
If I close my eyes forever
Will it all remain unchanged?
If I close my eyes forever
Will it all remain the same?
Sometimes
It’s hard to hold on
So hard to hold on to my dreams
It isn’t always what it seems
When you’re face to face with me
You’re like a dagger
And stick me in the heart
And taste the blood from my blade
And when we sleep, would you shelter me
In your warm and darkened grave?
If I close my eyes forever
Will it all remain unchanged?
If I close my eyes forever
Will it all remain the same?
Will you ever take me?
No, I just can’t take the pain
But would you ever trust me?
No, I’ll never feel the same, Oh
I know I’ve been so hard on you
I know I’ve told you lies
If I could have just one more wish
I’d wipe the cobwebs from my eyes
If I close my eyes forever
Will it all remain unchanged?
If I close my eyes forever
Will it all remain the same?
Close your eyes

The Beatles – In my Life

There are places I remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places have their moments
With lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I’ve loved them all

But of all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new
Though I know I’ll never lose affection
For people and things that went before
I know I’ll often stop and think about them
In my life I love you more

Though I know I’ll never lose affection
For people and things that went before
I know I’ll often stop and think about them
In my life I love you more

In my life I love you more