αλλά εσύ που μ’ αγαπούσες μια φορά όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις.

50 χρόνια από το Φορτηγό.
Εμείς πού θα βρισκόμαστε τότε;

Τη νύχτα αυτή η αστυνομία
μάζεψε τους αλήτες απ’ το πάρκο
πλάκωσε το εκατό
κι ακουγόταν μέχρι εδώ η σειρήνα.
Φύγε φύγε όσο έμεινε καιρός
γιατί η νύχτα στο κρατητήριο είναι κρύα
πώς βαστιέται τέτοιος εξευτελισμός
και το στόμα σου φαρμάκι απ’ τα τσιγάρα
το πρωί στο λεωφορείο στριμωχτός
μια διαδήλωση κοιτάς πίσω απ’ τα τζάμια.

Από όλα τα τραγούδια
αγαπούσα πιο πολύ τα λαϊκά
η ζωή μου έχει αλλάξει
κι έτσι τώρα δεν με ζαχαρώνουν πια
το κλειδί βάζω στην πόρτα για να μπω
το δωμάτιο είναι κρύο και παλιό (στενό)
όταν πέφτει το βραδάκι τι να πω
σε θυμάμαι με το πράσινο παλτό.

Όταν πέφτει το σκοτάδι
στα υπόγεια τα ρεύματα βουίζουν
την αλήθεια ποιος θα μάθη
ένορκοι πληρωμένοι θα με κρίνουν
η ζωή μου έχει γεμίσει μυστικά
στους διαδρόμους ψευδομάρτυρες καπνίζουν
και οι φίλοι με κερνούν ναρκωτικά
και το κόμμα με τραβάει απ’ το μανίκι.

Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω
Αλέξη πες μου, Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι
το καλοκαίρι έχει τελειώσει
από καιρό έχει τελειώσει τι ζητάς;
στην παραλία τα καφενεία είναι κλειστά
κι είν’ η θάλασσα βρώμικη και σάπια
οι μετανάστες ξαναγύρισαν εδώ
νικημένοι φύγαν (τρομαγμένοι φεύγουν) απ’ τη Γερμανία
την καρδιά μου στους σταθμούς την τυραννώ.

Μην κυττάς τους στρατιώτες
που μοιράζουν καραμέλες στα παιδιά
(στα δημόσια ουρητήρια σοβαροί)
μου θυμίζουνε εικόνες (επεμβάσεις)
μου θυμίζουνε σκηνές απ’ το Βιτενάμ (δυσκολίες Ι.Χ.).
Την θυμάμαι έναν κάμπο να διαβαίνει
στο ασανσέρ όλο φοβότανε να μπει
η ομορφούλα (συννεφούλα) μου κερδίζει το παιχνίδι
τώρα στα χέρια της κρατάει το λεπίδι (ψαλίδι)
κι έτσι είναι περισσότερο ορφανή.

Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω
Αλέξη πες μου με τι λόγια να στο πω
τα ορφανά μου που κρυώνουνε
με κάνουν πιο πολύ αριστερό
(μου κάνουνε βαρύ εκβιασμό).
Πού ακούστηκε ο Άλκης να πεθαίνει
όλη νύχτα ψήνονταν στον πυρετό
στο διάδρομο είχα δει ένα νεκρό
οι γιατροί δεν μας δίνουν σημασία
βιαστικά μας κουβαλούν στα χειρουργεία.

Η μποτίλια έχει αδειάσει
του Μπρένταν Μπήαν (μπάρμπ’ Αλέξανδρου) η μποτίλια έχει αδειάσει
κι απ’ το πάρκο μέχρι εδώ
η σειρήνα τού εκατό ακούς ουρλιάζει.
Το δωμάτιο είναι κρύο και παλιό (στενό)
κι ο Μπομπ Ντίλαν (Τσιτσάνης) μ’ ένα έι (γιάλα) με προγκάρει
αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά
δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να την ψάξεις (μου δώσης)
αλλά εσύ που μ’ αγαπούσες μια φορά
όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις.

Πηγή

1101839_a_lifo_savvopoulos_8

Ξεκαρδιστικό κτήνος ο Βίσκοβιτς!

Duduka Theater

Ο Βίσκοβιτς είναι σκαραβαίος, σαλιγκάρι, σκουλήκι, σκορπιός, σφουγγάρι, καρχαρίας, αλογάκι της παναγίας και μια άλκη! Ένα θεατρικό σε πολλές σκηνές. Ανθρώπινες ιστορίες με ζώα, ή ζωώδεις ιστορίες με ανθρώπους; Οι ομάδες AbOvo και 4Frontal, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ταξιδεύουν στον κόσμο της κωμωδίας. Το γέλιο είναι εγγυημένο σε μια κωμικο-μουσική παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa.

Στο πρώτο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται μπροστά μας η «μάχη» των δύο φύλων. Ο Βίσκοβιτς ψάχνει την Λιούμπα του αλλά όλο του ξεφεύγει. Μία άλκη με τεράστια κέρατα στο τέλος του οίστρου της χωρίς επιθυμία να του «κάτσει». Μετά σαν ερμαφρόδιτο σαλιγκάρι, ο Βισκόβιτς ερωτεύεται την εικόνα του στον καθρέφτη- γεγονός ταμπού όπως και η αυτογονιμοποίηση, που μοιάζει μεγάλη «μαλακία» στην κοινωνία των σαλιγκαριών. Σαν σκαθάρι κολυμπάει πλούσιο στα σκατά ενώ εκείνη δεν αντέχει τέτοια βρώμα. Σαν σφουγγάρι θέλει πάλι να την βρει, αλλά στην πορεία δεν ξέρει τι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 491 επιπλέον λέξεις

Υπαρχένα.

dsc_0352

Υπαρχένα

Υπάρχει Ένα.
Το ένα που υπάρχει.

και είσαι εσύ.

δεν σου έχω μιλήσει.
αλλά μιλώ για σένα.
δεν σε έχω δει.
αλλά τραγουδώ για σένα.
δεν σε ξέρω.
και ψάχνω για σένα.

για εσ-ένα. [S1 που οδηγεί στο S2.]
Υπαρχένα.
Υπάρχει Ένα.
Το ένα που υπάρχει.

Και είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν; | Διονύσης Αναλυτής

Πάστα Φλώρα

Ακούω πολλές απόψεις σχετικά με το παρελθόν. Να μην κολλάμε σε παλιές αναμνήσεις, να κοιτάμε το παρόν και το μέλλον μόνο, το παρελθόν είναι πισωγύρισμα, και πόσες άλλες.. Το ερώτημα που θα θέσω εξαρχής είναι: το παρελθόν είναι στατικό, ακίνητο, απαράλλαχτο;

Και όμως όχι. Το αλλάζουμε καθημερινά. Οι αναμνήσεις μας επανεγγράφονται συνεχώς χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε και με τα χρόνια πάντα αλλοιώνονται και είναι διαφορετικές από αυτό που «πραγματικά» συνέβη. Κάτι τέτοιο το παρατηρούμε όταν μιλάμε για το ίδιο γεγονός με άλλα άτομα παρόντα και υπάρχει διαφορετική εικόνα για αυτό που πραγματικά συνέβη. Αλλά ας σταθούμε για λίγο στο «πραγματικά».. Μπορούμε να απαντήσει κάποιος με την σιγουριά της αυθεντίας στο τι γίνεται γύρω μας; Ή μήπως όλοι βάζουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας και της φαντασίας μας στον κόσμο και τα πράγματα;

Πέραν αυτού, το πρόβλημα περιπλέκεται γιατί τελικά έχει σημασία τι λέμε εμείς για τα πράγματα, δεν μιλάνε αυτά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 246 επιπλέον λέξεις

η ωραιότερη σκέψη

κ α μ ο υ φ λ ά ζ _

Θα ξυπνήσω μια μέρα

και θα έχω όλα όσα χρειάζομαι

την ωραιότερη πρώτη σκέψη

και κάποιον να την μοιραστώ

γιατί δεν την βαστάω τη μοναξιά

την παλεύω, αλλά δεν την αντέχω

βρωμάει

και τα κόκκαλά της

είναι τσακισμένα

ένα βάρος μόνιμο να κουβαλάς

Θα ΄χω την πιο όμορφη σκέψη

κι αυτή θα είναι οποιαδήποτε σκέψη

ξεαγχωμένη, μεγαλειώδης ή ταπεινή.

Ομολογία δίχως φόβο

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Είδαμε την «Persona» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Είδα την εξαιρετική Persona στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και έγραψα στην Duduka.

Duduka Theater

Δύο γυναίκες στη σκηνή. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης και επιλέγει τη σιωπή. Η νεαρή νοσοκόμα Άλμα αναλαμβάνει να τη φροντίσει. Η μία μιλά, η άλλη σιωπά. Δυο κλουβιά στη σκηνή, δύο μικρόφωνα. Όλα λευκά και άδεια. Ένας μη-τόπος όπου συγκρούονται επιθυμίες και πάθη. Φέτος στο θέατρο του Νέου Κόσμου αναγεννιέται ο Μπέργκμαν. Η «Persona» είναι η θεατρική απόδοση της ταινίας Μagnum Οpus  (Ingmar Bergman) από την όμάδα Elephas Τiliensis σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη/Δέσποινας Αναστάσογλου, όπου πρωταγωνιστούν οι Δέσποινα Κούρτη και Βίκυ Κατσίκα.

Η ομάδα Elephas Τiliensis ρισκάρει και πετυχαίνει επιλέγοντας ένα κείμενο κλινικής ακρίβειας, μια ταινία καθοριστική για τον 20ο αιώνα  που απαιτεί μεγαλεία υποκριτικής σε μια παράσταση για έναν μόνο ρόλο, που είναι δύο.

 Πριν πάω στην παράσταση σκεφτόμουν πόσο δύσκολο –ίσως αδύνατο- εγχείρημα είναι η θεατρική απόδοση μια ταινίας του Μπέργκμαν, όταν ξέρουμε ότι τεράστιο μέρος των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών αντανακλάται…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 640 επιπλέον λέξεις

η χθεσινή βραδιά.

amazing-city-cosy-dream-favim-com-2529384

χαιδεύω τα μάγουλά σου, κι εσυ κλείνεις τα μάτια..
ο χρόνος σταματά, μόνο σιωπή τριγύρω
λίγα πεύκα
μακριά από την πόλη
απαλά χάδια και λέξεις που με τρυπάνε
άνοιξε τα μάτια και κοίτα με πάλι
άλλη μια φορά
άλλη μια..
και μίλα μου.