Η μελαγχολία μας είναι ένα μπλε γιασεμί.

Kentro zoom 281.JPG

Η αθωότητα στο βλέμμα της άγνοιας

Κάπου κρύβεται η σκιά που σκεπάζει την παλιά μου αγάπη
Ένα πέπλο που δεν μπορούσα να διώξω
Δεν το ήξερα
Δεν το ένιωθα
Δεν το είδα ποτέ στα μάτια

Το καλό δημιουργεί ενοχές όχι το μίσος
Το μίσος επιστρέφει από ευχή θανάτου
Κανείς δεν ξέρει γιατί ήρθε εδώ
Ο χώρος είναι κενός
Τα βλέμματα είναι γεμάτα αιτήματα
Η απόλαυση ικανοποιείται μόνη της

Προσπαθώ να αμβλύνω ένα τόξο που φτάνει από εδώ μέχρι τα ψέμματά σου πριν φτάσω πάλι σε κεραίες και θερμοσίφωνες

Με ταρακουνούν οι λέξεις σου
Κανείς δεν βουτάει πιο βαθιά από σένα
Σε ένα τυχαίο βυθό βουλιάζω κάθε φορά και ελπίζω
Χαμογελώ στην ανηφόρα σαν τον Σίσσυφο
Κλαίω στην κατηφόρα σαν τον Ιησού
Και σαν ανάστροφος Οιδίπους βάζω τα μάτια μου να δουν μέσα από τα δικά σου
Στο ίδιο αποτέλεσμα φτάνω.

Πόση διαφορά έχει ένας μελαγχολικός από έναν που αγαπά;
Καμία.

«Ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω!», λένε οι αόμματοι
«Είμαι ελεύθερος!», λένε όλοι οι δούλοι και ψάχνουν έναν νέο κύριο
Κι ο πραγματικός άθεος είπε «ο Θεός είναι ασύνειδος!»
Και εκεί άρχισα να καταλαβαίνω.
Δηλαδή συνέχισα να περιπλανιεμαι.

Advertisements

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s