You don’t need to emerge from nothing.

επικό ρεμίξ.

Hi
Huh-I
Hyper
Hyper-media-ocrity

You don’t need to
Emerge from nothing
You don’t need to
Tear away

You don’t need to
Tear away

Feels good
Looks good
Sounds good
Looks good
Feels good too
Feels good too

(Uh-huh that’s right)
Feels good too
(Uh-huh that’s right)
You don’t need to
Emerge from nothing
You don’t need to
Tear away

(Uh huh that’s right)
(Uh huh that’s right)
You don’t need to
Emerge from nothing
You don’t need to
Tear away

You don’t need to
Emerge from nothing
You don’t need to
Tear away

Look alive!
You don’t need to
Emerge from nothing
You don’t need to
Tear away

fischerspooner

Advertisements

Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

Το κείμενο μου για την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ» για το site της Duduka!

Duduka Theater

Τέσσερις και μία μορφές μας περιμένουν καθώς εισερχόμαστε στην αίθουσα. Ξύπνιοι ανάμεσά μας, ανταλλάσσουν βλέμματα αινιγματικά. Η σιωπή σπάει από τον καλλιτέχνη Ρούμπεκ. Απέναντί του η Μάγια. Μια γυναίκα που δεν τον καταλαβαίνει. Μία γυναίκα που μάλλον τον ανέχεται. Δυο άλλες τους παρακολουθούν σιωπηλά. Ίσως τελικά να υπάρχει μόνο ένας ζωντανός, ο κυνηγός. Ψήγματα πάθους ζωντανεύουν σ’αυτόν και την Μάγια. Ο Ρούμπεκ αναγνωρίζει μια μορφή από το παρελθόν. Ίσως εκείνη να μπορεί να τον κάνει να νιώσει ζωντανός, όπως τότε. Μπορούν όμως άραγε να είναι ξανά ζωντανοί, ελεύθεροι; Οι τελευταίες λέξεις της μαυροφορεμένης σκορπίζουν με ειρωνεία τον χώρο. Ειρήνη..Υμίν..

Ένας Ίψεν μοναδικός αναγεννιέται στα χέρια του Δημήτρη Καραντζά και των ηθοποιών του. Ο θάνατος συμβολικός ή πραγματικός κυριαρχεί σε όλη την παράσταση. Το σκηνικό (Πουλχερία Τζόβα) είναι κενό σαν τις ζωές τους. Η μουσική (Δημήτρης Καμαρωτός) επαναλαμβάνεται μονότονα σαν την επανάληψη των παθών τους. Ακόμα κι ο φωτισμός (Αλέκος Αναστασίου)…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 397 επιπλέον λέξεις