Σκέψεις γύρω από τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Schaeuble και μια καρέκλα.

 

minimalizm-vopros-fon 2

Προκαταβολικά θα πω ότι δεν ξέρω γιατί γράφω το άρθρο, μιας και με όλες τις αντιδράσεις που βλέπω έχω γεμίσει τρομερή απαισιοδοξία για όλο αυτό που συμβαίνει. Πάντως δεν δηλώνω υπέρμαχος του Λαζόπουλου ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Απλά θέλω να σχολιάσω μόνο την ερμηνεία της φράσης του Λαζόπουλου από τα social media, τίποτα παραπάνω.Για να μην παρεξηγηθώ. Ούτε εγώ μπορώ να ξέρω 100% τι εννοούσε, αλλά θέλω να καυτηρίασω το γεγονός ότι βγαίνει τόσο γρήγορα και τελεσίδικα το συμπέρασμα του ρατσισμού και του ανήθικου σχολίου προς έναν ανάπηρο άνθρωπο σαν την μόνη ερμηνεία στην φράση του Λάκη Λαζόπουλου.

Στο προκείμενο:
Υπάρχει ένας σάλος γύρω από τη δήλωση του Λάκη Λαζόπουλου πού όταν αναφέρθηκε στον Σόιμπλε χτες είπε το εξής :
«Ο Σόιμπλε έχει δύο εμμονές. Όσο και αν φανεί σκληρό αυτό που θα πω, όταν ένας άνθρωπος είναι καθηλωμένος σε μία καρέκλα, σιγά-σιγά το μυαλό του καθηλώνεται σε μια ιδέα, εγώ το λέω παράνοια, το λέω παραφροσύνη».

Και μετά ήρθε αυτό :

lakis

Μια γεύση από τα άρθρα που έχουν γραφτεί ζητούν:
– «Να έχει μετανιώσει για αυτή του την αναφορά και να απευθύνει μία συγνώμη προς τις Ελληνίδες και τους Έλληνες με κινητική αναπηρία» η αντίδραση από τον πρόεδρο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.)Ιωάννη Βαρδακαστάνη σήμερα το πρωι στο ΒΗΜΑ fm.
– Να απολυθει ο Λαζόπουλος.
– Να κοπει η εκπομπή του.
Και πόσα άλλα.

Η όλη ερμηνεία πίσω από όλη αυτή τη θύελλα αντιδράσεων συνοψίζεται στην εξής φράση:

«Οι άνθρωποι με αναπηρία αποκτούν εμμονές και ψυχώσεις γιατί είναι ανάπηροι. Ευχαριστούμε για αυτή την αλήθεια Κυριε Λαζόπουλε».

Λοιπόν.
Υπάρχει ο όρος ΚΑΡΕΚΛΑ μέσα στη φράση. Η οποία μπορεί να έχει τουλάχιστον δύο ερμηνείες:

Κυριολεκτική: Ότι μιλάμε για μια καρέκλα που καθόμαστε, όπως και μπορεί να ερμηνευτεί με το αναπηρικό καροτσάκι του Σόιμπλε.
Συμβολική: Συμβολίζει την εξουσία. Υπάρχουν πάμπολλες φράσεις που μιλάνε για καρέκλα εξουσίας και όχι μόνο στα ελληνικά.

Η ερμηνεία έρχεται πάντα αφού ακουστεί ολόκληρη η φράση, εκ των υστέρων. Και είναι πάντα φαντασιακή. Δεν υπάρχει στέρεα αλήθεια. (Αυτά τα αναφέρω για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις).

Αρχικά μιλώντας, εν δυνάμει θα μπορούσε να ισχύει ότι και οι 2 ερμηνείες στέκουν, και ότι δεν ξέρουμε τι ήθελε να πει πραγματικά ο Λαζόπουλος. Είναι φανερό όμως ότι όλοι πιστεύουν με τόση σιγουριά την κυριολεκτική ερμηνεία της φράσης και δεν δείχνουν ούτε δείγμα αμφιβολίας για την ερμηνεία τους. Αλλά σκεφτείτε και το εξής: Αν η ίδια φράση να αναφερόταν στον Τσίπρα ή σε οποιονδήποτε άλλον σε θέση εξουσίας, θα σκεφτόταν κανείς ότι αναφέρεται ο Λαζόπουλος στην πολυθρόνα του Τσίπρα όταν κάθεται να δει τηλεόραση? Όχι βέβαια. Τώρα το νόημα δεν σκοτίζεται.
Το πρόβλημα ξεκινάει εδώ. Ότι όλοι επιλέγουν να δουν την καρέκλα ως αναφορά στην αναπηρία του Σόιμπλε. Και είναι τόσο σίγουροι για τον συλλογισμό τους και ξεκινάνε κατά μέτωπον επίθεση στον ρατσιστή Λαζόπουλο που δεν σέβεται τους ανάπηρους.

Ξαναλέω: δεν μπορώ να ξέρω εγώ ή κανείς άλλος τι «πραγματικά» ήθελε να πει ο Λαζόπουλος. Εξάλλου, μπορεί άλλο να είπε, άλλο να σκέφτηκε και άλλο να ήθελε όντως να πει. Μπορεί να ήθελε να πει συνειδητά για την εξουσία του Σόιμπλε, αλλά όντως ασυνείδητα να ήθελε και να τον υποτιμήσει με αυτό το σχόλιο με τον όντως τουλάχιστον ανήθικο τρόπο. Δεν μπορώ να το ξέρει κανείς.

Θα προτιμούσα να μιλάμε για το αν το σχόλιο ήταν άκομψο ή όχι. Δεν θα ήταν μια εύκολη συζήτηση. Αν θα έπρεπε να σκεφτεί ο Λαζόπουλος 2η φορα πριν πει την φράση του, μιας και αναφέρεται σε ανάπηρο. Θα μιλάγαμε για ένα ηθικό ζήτημα δηλαδή. Και δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω σε αυτό, παρά μόνο λέγοντας ότι πιστεύω ότι δεν πρέπει να μιλάμε «διαφορετικά» σε άτομα με αναπηρία ή όχι. Ο λόγος μας πρέπει να είναι αυστηρά ο ίδιος. Γιατί αλλιώς αναγνωρίζουμε συμβολικά αυτή την αναπηρία, προσπαθούμε να την κάνουμε να μην «στενοχωρηθεί» για την ύπαρξή της, και εν τέλει, την δημιουργούμε μέσα στον λόγο μας. Την κάνουμε να υπάρχει.
Τότε όμως θα είχε μπει στο παιχνίδι και η συμβολική λειτουργία της γλώσσας. Εδώ δεν μπήκε ποτέ.
Εδώ υπάρχει μόνο αυτή η κυριολεξία, και αυτό με τρομάζει.

Το μόνο που μπορεί να με «καθησυχάσει» -σε πολλά εισαγωγικά-, είναι ότι αυτή η επίθεση πουλάει, και ότι ίσως όσοι τα γράφουν αυτά, δεν τα πιστεύουν πραγματικά, αλλά το κάνουν γιατί έχουν όφελος, ίσως γιατί ο Λαζόπουλος κατά καιρούς προκαλεί και είναι ένα θέμα της επικαιρότητας, κλπ κλπ.
Αλλά αν λάβω στα σοβαρά την δήλωση του πρόεδρου της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.) Ιωάννη Βαρδακαστάνη που περιμένει την μετάνοια του Λάκη Λαζόπουλου, νομίζω ότι το θέμα ξεφεύγει πραγματικά.

Δεν ξέρω πού οφείλεται αυτό το γεγονός, αυτή η μονόπλευρη χωρίς αμφιβολία ερμηνεία της φράσης, ούτε προφανώς πηγάζει από μια πηγή. Αυτά που σκέφτομαι γρήγορα, είναι σκέψεις γύρω από την συμβολική ανυπαρξία του Άλλου στις μέρες μας. Για τον εργαλειακό λόγο που κατακλύζει τις λέξεις μας. Και ερχόμενοι στην ελληνική πραγματικότητα ίσως να παίζει ρόλο το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μιλάμε για ρατσισμό και φασισμό, ενώ παλιά δεν μιλάγαμε γι’ αυτά. Δεν ήταν καν θέμα συζήτησης σε όλη την Ελλάδα. Τώρα διεισδύει πιο εύκολα στις προτάσεις μας και στις σκέψεις μας, ανάμεσα στις λέξεις μας. Και ίσως υπάρχει και κάτι άλλο, που μόνο υποθετικά μπορώ να αναφέρω για την ώρα, αλλά θα τολμήσω να το πω. Για την ασυνείδητη επιθυμία όσων επιτέθηκαν στον Λαζόπουλο η οποία προβάλλεται στο πρόσωπο του Λαζόπουλου. Η επιθυμία που θέλει πάση θυσία να μειώσει τον Σόιμπλε για την κατάσταση που έχει φέρει την Ελλάδα –τεράστιο ψέμμα και φαντασίωση ένα πρόσωπο να φταίει για την κατάσταση μιας ολόκληρης χώρας- , και από αδυναμία επιχειρημάτων κοιτάζει μόνο την αναπηρία του για να επιτεθεί λεκτικά.

Δεν θέλω να επεκταθώ παραπάνω. Φαντάζομαι ο Λαζόπουλος θα απαντήσει σε αυτό που γίνεται τώρα, και όλο το θέμα ίσως λήξει.Ίσως και να μην λήξει. Ποσώς με ενδιαφέρει.
Ο τρόμος για αυτήν την κυριολεξία και την αδυναμία συμβολοποίησης, με ό,τι θεωρητικές και πρακτικές προεκτάσεις μπορεί να έχει στις ζωές μας, μόλις άρχισε να χτυπάει την πόρτα μας.
( Προσοχή: δεν την χτυπάει κυριολεκτικά! Μην πάει κάποιος να ανοίξει την πόρτα του όταν διαβάσει αυτή τη φράση, δεν δει κανέναν και μετά με κατηγορήσει ότι του κάνω πλάκα όπως τα παιδιά της γειτονιάς που χτυπάνε αναίτια τα κουδούνια. Ευχαριστώ.)

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s