Μονοπάτια της δόξας.

όλη μας η ζωή είναι μια μάχη γύρω από το 0.
μέχρι να μιλήσουμε είναι μηδέν, και μετά όλα γυρίζουν από ένα ταυτόχρονο +1 και -1.

στην τελευταία σκηνή του έργου του Kubrick οι άνδρες γελάνε στην αρχή, θέλουν να ξεχάσουν τον θάνατο, θέλουν να ξεσπάσουν, θέλουν να γίνουν αδέλφια με το να οικτίρουν τη Γερμανίδα αιχμάλωτη, άλλα εκείνη τους αιφνιδιάζει.
η απάντηση στις φωνές τους είναι η μουσική.
κλαίνε.
γίνονται πάλι για μια στιγμή άνθρωποι.
λίγο πριν πάνε πάλι στο φρούριο, για να πεθάνουν.
για ποιον? για τι?
τίποτα.
λέξεις που πετάνε σε όλη την ταινία, για να οδηγήσουν εδώ.

ο θάνατος υπάρχει παντού.
σε ό,τι λέμε ή κάνουμε.
και το ξέρουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε από το κρεβάτι μας.
και τον διώχνουμε αναπνέοντας. τον σπρώχνουμε λίγο πιο μακριά.
μόνο που δεν φεύγει.
αν δεν υπήρχε η γνώση του θανάτου, δε θα υπήρχε και η αντίδραση της πράξης. η μετουσίωση, ο πολιτισμός, τίποτα.
ποιος θα σηκωνόταν από το κρεβάτι του αν δεν ήξερε ότι θα πεθάνει? θα το άφηνε για αύριο.
όλες οι μέρες θα κυλούσαν αργά, νωχελικά, σε ένα ατέρμονο τίποτα.

κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις.
όχι πάντα το ίδιο. υπάρχει και μια έλλειψη που μας διαφεύγει. δεν είναι ίσα τα ποσά αριστερά και δεξιά στην «εξίσωση».

δάκρυα.
δάκρυα.
κι άλλα δάκρυα.

φόβος για τον πόνο, παρά για τον θάνατο.
μπα.
φόβος για την επιστροφή στο μηδέν.

paths-of-glory-original

a review by Tim Dirks:

In the final memorable sequence of the film, Dax wanders in the streets of the town towards his quarters. He hears lecherous, cat-call whistling and shouting in a nearby tavern, where men from his troops are getting drunk for «a little diversion» (according to the master of ceremonies tavern keeper) following the execution. He stands outside in the doorway, witnessing the coaxing of a frightened, fragile, teary-eyed and innocent German blonde girl (Susanne Christian in the credits, actually Christiane Harlan, director Kubrick’s future third and last wife). She may be a prisoner, or a refugee who is forced to sing a song in front of rowdy soldiers who are cat-calling, hooting, and laughing at her.

The girl is introduced by the tavern keeper as «our latest acquisition from the enemy…from Germany, the land of the Hun!» She is «a little pearl washed ashore by the tide of war» who has «a little natural talent» (he gestures over her physical curves) and «she can sing like a bird – she has a throat of gold.» Dax recognizes companions of the executed men and is disappointed by their apparent lustful callousness shortly following the death of their own comrades. In front of the raucous troops, the timid and fragile young girl – with tears on her cheeks – begins to sing a ballad – in German. [It is a universally-known folk song of love in war, called «The Faithful Soldier» – (La Treue Hussar (Fr.) or Der treue Hussar (Ger.)).] It is a simple, sweet song that is inaudible until the audience quiets down and listens intently and respectfully to her plaintive voice. Soon, hers is the only voice in the tavern:

(η μετάφραση του γερμανικού τραγουδιού)

A faithful soldier, without fear,
He loved his girl for one whole year,
For one whole year and longer yet,
His love for her, he’d ne’er forget.

This youth to foreign land did roam,
While his true love, fell ill at home.
Sick unto death, she no one heard.
Three days and nights she spoke no word.

And when the youth received the news,
That his dear love, her life may lose,
He left his place and all he had,
To see his love, went this young lad…

He took her in his arms to hold,
She was not warm, forever cold.
Oh quick, oh quick, bring light to me,
Else my love dies, no one will see…

Pallbearers we need two times three,
Six farmhands they are so heavy.
It must be six of soldiers brave,
To carry my love to her grave.

A long black coat, I must now wear.
A sorrow great, is what I bear.
A sorrow great and so much more,
My grief it will end nevermore.

The soldiers – for once affected and showing some regard for human life – join her and hum along with their faces drawn to her. The human feelings in the song transcend the language barriers – some of the French soldiers may know the tune of their enemy’s song, and some may even know the words. One of the youngest recruits in the audience has tears flowing down his cheeks. The song evokes memories of their youth, their homes, and their loves in a world they may never see again. There is still a hint of their common humanity and sensitivity in the men despite the misery and depravity of war.

Suddenly, Dax, who has been watching and listening impassively, receives a message from another officer with orders to return his unit immediately to the front’s trenches – little has changed in the war. Still in charge, Broulard has transferred Dax and his men back to the front. To give his men the «short» rest they were promised but never fully received following the assault on Ant Hill, Dax replies, with the film’s last line:

Well, give the men a few minutes more, sergeant.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s