ARMADALE.

armadale

Armadale.

Ένα Κύριο Όνομα που τριγυρνά όλη την παράσταση σαν σκιά. Το βάρος του ονόματος του πατέρα και του εγκλήματός του, σημαίνει συμφορά στις ζωές των γιων που γεννιούνται με το ίδιο όνομα.
Τι σημαίνει να είσαι ο Άλαν Αρμαντέιλ? Τι σημαίνει να είσαι γιος του Αρμαντέιλ? Τι σημαίνει να υπάρχουν δύο αδέλφια που όνομαζονται Άλαν Αρμαντέιλ? Η αναρώτηση της γυναίκας είναι καθοριστική: Είτε παντρευτώ τον πρώτο ή τον δεύτερο, θα είμαι πάντα η Κυρία Άλαν Αρμαντέιλ. Και τότε έρχεται σε απόγνωση. Το ανοικείο ξεπροβάλλει ίσως με το ενικό χαρακτηριστικό των αδελφών που φέρουν το ίδιο όνομα. Το Κύριο όνομα σημαίνει, καθορίζει, οροθετεί όλους τους χαρακτήρες που περιλαμβάνονται σε αυτή την εκπληκτική παράσταση στο Σύγχρονο Θέατρο.

Δε θα επεκταθώ παραπάνω για να μην δώσω πολλά στοιχεία για την ιστορία, αλλά θα σταθώ στην παράσταση πιο συγκεκριμένα.

Αρχικά, πρέπει να ομολογήσω ότι η 4ωρη διάρκεια της παράστασης με φόβισε. Έχω παρευρεθεί στο παρελθόν σε παρόμοια κατάσταση, και ανεξαρτήτως παράστασης είχα κουραστεί. Και όμως, η συγκεκριμένη παράσταση με αιφνιδίασε. 4 ώρες καθηλωμένοι στην ιστορία, στους χαρακτήρες, και στις ζωές τους. Αλλά μετά το πέρας της παράστασης μπορώ να πω ότι είναι απαραίτητη η μεγάλη διάρκεια.

Από τις πιο γεμάτες παραστάσεις, απόλυτα ηθογραφική χωρίς κανένα κενό, ξετύλιξε τις ιστορίες όλων των χαρακτήρων αφήνοντας χώρο όχι μόνο σε έναν κεντρικό πρωταγωνιστή αλλά μοιράζοντας τον χρόνο σε όλους -όπως και στην πραγματική ζωή- και με ένα φινάλε που περνά διάφορες ανατροπές μέχρι να τελειώσει όπως πραγματικά πρέπει. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν εκπληκτικές, και δύσκολες μιας και μεταμορφώνονται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και παίζουν όλοι πολλαπλούς ρόλους. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη μοναδική, με το δύσκολο έργο της: σε ένα χώρο χωρίς σκηνικά, κατάφερε να αποδώσει όλη την αύρα της ιστορίας και του χώρου με παράλληλη ένταση τις κατάλληλες στιγμές, χωρίς υπερβολή στο παίξιμο αλλά ούτε και στην απόδοση της ιστορίας. Με ξάφνιασε ευχάριστα η αφήγηση των γεγονότων από τους ηθοποιούς, και η σκηνοθετική έμπνευση να συμπεριλάβει την αποστασιοποίηση των ηθοποιών καθώς ‘ζουν’ ένα γεγονός, αφηγώντας το. Εκρηκτικός ρυθμός καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, δεν άφησε ούτε λεπτό χαλάρωσης, με ταυτόγχρονα ρεαλιστικό τόνο και γεγονότα που δεν ξεπερνούν το μέτρο.

Κλείνοντας, δικαίως η παράσταση ονομάζεται Armadale. Σαν το Nevermore, που κάθε φορά που αρθρώνεται στο ποίημα του Πόε αποκτά και άλλη σημασία (μέχρι και ως Κύριο όνομα του κορακιού), έτσι και το Armadale μας οδηγεί σε δαιδαλώδεις λαβύρινθους μέσα από τον φαντασιακό αλλά και τον συμβολικό χαρακτήρα του.

Απολαύστε το στο Σύγχρονο Θέατρο στο Γκάζι.

Armadale @ facebook

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s