Am I making any sense to you?

We can talk for hours
When the line is still engaged
We’re not getting any closer
You’re too many miles away

And I might as well be talking backwards
Am I making any sense to you
And the only thing that really matters
Is the one thing I can’t seem to do

When that night was over
And the field was lit up bright
And I walked home with you
Nothing I said came out right

And I might as well be talking backwards
Am I making any sense to you
And the only thing that really matters
Is the one thing I can’t seem to do

And I might as well be talking backwards
Am I making any sense to you
And the only thing that really matters
Is the one thing I can’t seem to,
Make sense of this dream,
It’s the one thing I can’t seem to do

Real+Estate

soon enough you will care by the time I’m done.

It’s quite possible that I’m your third man girl
But it’s a fact that I’m the seventh son
And right now you could care less about me
But soon enough you will care, by the time I’m done

Let’s have a ball and a biscuit sugar
And take our sweet little time about it
Let’s have a ball girl
And take our sweet little time about it
Tell everyone in the place just to get out
We’ll get clean together
And I’ll find a soapbox where I can shout it

You read it in the newspaper
Ask your girlfriends and see if they know
That my strength is ten fold girl
And I’ll let you see if you want to before you go

It’s quite possible that I’m your third man
But it’s a fact that I’m the seventh son
It was the other two which/was made me your third
But it was my mother who made me the seventh son
And right now you could care less about me
But soon enough you will care by the time I’m done

The+White+Stripes

Μέρες σαν κι αυτές.

DSC_0071

Υπάρχουν μέρες σαν κι αυτές.

ο ήλιος χαϊδεύει τις λευκές πολυκατοικίες
τα αυτοκίνητα είναι σιωπηλά
τα βήματα είναι όλο και πιο απαλά
οι σκιές δεν μαλώνουν με τις ηλιαχτίδες
οι φωνές μας αγκαλιάζουν τη μουσική

όλα είναι αποστασιοποιημένα
δεν ακούω με τα αυτιά
δεν βλέπω με τα μάτια
δεν αγγίζω με τα δάχτυλα
μόνο είμαι έξω από εμένα

και ανεβαίνω
ανεβαίνω

πιο ψηλά
εκεί που η Βαβέλ μοιάζει υπόγειο ανήλιαγο
εκεί που το φως καίει
εκεί που η όραση είναι ηδονική
εκεί που το τέλος είναι έτοιμο να με αγκαλιάσει χαμογελώντας

Υπάρχουν μέρες σαν κι αυτές, όπου όλα μοιάζουν να ζουν.

Κουραφέλκυθρα (προσοχή: περιέχει Κολυμπηθρόξυλα) !

kourafelk1

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση του 1ου τόμου των Κουραφέλκυθρων/Κολυμπηθρόξυλων του Αντώνη Βαβαγιάννη a.k.a. Antonis Kourafelkythros.
Κλαίω ακόμα από τα γέλια. Αξίζει όσο δεν πάει, μέχρι και ο ΑΡΚΑΣ τον τίμησε με strip στο παρελθόν!

kourafelkithra100_Arkas_special_2

Δείτε εδώ ένα top 10 του κόμικ!
Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει όλα τα «Κουραφέλκυθρα» (γύρω στα 260) που δημοσιεύτηκαν στο comicdom-press.gr καθώς και τα 40 πρώτα στριπ της σειράς «Κολυμπηθρόξυλα» τα οποία δημοσιεύτηκαν στο socomic.gr. Επιπλέον περιλαμβάνει 17 σελίδες αδημοσίευτου υλικού και σχολιασμό από τον δημιουργό τους. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑΑΑ!
Βρείτε τα στο facebook εδώ.
Μπορείτε να το προμηθευτείτε πατώντας εδώ.

(Και όπως λέει και ο δημιουργός: «Δε θα σας βοηθήσει να βρείτε γκόμενα, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχατε ελπίδα«)

ARMADALE.

armadale

Armadale.

Ένα Κύριο Όνομα που τριγυρνά όλη την παράσταση σαν σκιά. Το βάρος του ονόματος του πατέρα και του εγκλήματός του, σημαίνει συμφορά στις ζωές των γιων που γεννιούνται με το ίδιο όνομα.
Τι σημαίνει να είσαι ο Άλαν Αρμαντέιλ? Τι σημαίνει να είσαι γιος του Αρμαντέιλ? Τι σημαίνει να υπάρχουν δύο αδέλφια που όνομαζονται Άλαν Αρμαντέιλ? Η αναρώτηση της γυναίκας είναι καθοριστική: Είτε παντρευτώ τον πρώτο ή τον δεύτερο, θα είμαι πάντα η Κυρία Άλαν Αρμαντέιλ. Και τότε έρχεται σε απόγνωση. Το ανοικείο ξεπροβάλλει ίσως με το ενικό χαρακτηριστικό των αδελφών που φέρουν το ίδιο όνομα. Το Κύριο όνομα σημαίνει, καθορίζει, οροθετεί όλους τους χαρακτήρες που περιλαμβάνονται σε αυτή την εκπληκτική παράσταση στο Σύγχρονο Θέατρο.

Δε θα επεκταθώ παραπάνω για να μην δώσω πολλά στοιχεία για την ιστορία, αλλά θα σταθώ στην παράσταση πιο συγκεκριμένα.

Αρχικά, πρέπει να ομολογήσω ότι η 4ωρη διάρκεια της παράστασης με φόβισε. Έχω παρευρεθεί στο παρελθόν σε παρόμοια κατάσταση, και ανεξαρτήτως παράστασης είχα κουραστεί. Και όμως, η συγκεκριμένη παράσταση με αιφνιδίασε. 4 ώρες καθηλωμένοι στην ιστορία, στους χαρακτήρες, και στις ζωές τους. Αλλά μετά το πέρας της παράστασης μπορώ να πω ότι είναι απαραίτητη η μεγάλη διάρκεια.

Από τις πιο γεμάτες παραστάσεις, απόλυτα ηθογραφική χωρίς κανένα κενό, ξετύλιξε τις ιστορίες όλων των χαρακτήρων αφήνοντας χώρο όχι μόνο σε έναν κεντρικό πρωταγωνιστή αλλά μοιράζοντας τον χρόνο σε όλους -όπως και στην πραγματική ζωή- και με ένα φινάλε που περνά διάφορες ανατροπές μέχρι να τελειώσει όπως πραγματικά πρέπει. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν εκπληκτικές, και δύσκολες μιας και μεταμορφώνονται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και παίζουν όλοι πολλαπλούς ρόλους. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη μοναδική, με το δύσκολο έργο της: σε ένα χώρο χωρίς σκηνικά, κατάφερε να αποδώσει όλη την αύρα της ιστορίας και του χώρου με παράλληλη ένταση τις κατάλληλες στιγμές, χωρίς υπερβολή στο παίξιμο αλλά ούτε και στην απόδοση της ιστορίας. Με ξάφνιασε ευχάριστα η αφήγηση των γεγονότων από τους ηθοποιούς, και η σκηνοθετική έμπνευση να συμπεριλάβει την αποστασιοποίηση των ηθοποιών καθώς ‘ζουν’ ένα γεγονός, αφηγώντας το. Εκρηκτικός ρυθμός καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, δεν άφησε ούτε λεπτό χαλάρωσης, με ταυτόγχρονα ρεαλιστικό τόνο και γεγονότα που δεν ξεπερνούν το μέτρο.

Κλείνοντας, δικαίως η παράσταση ονομάζεται Armadale. Σαν το Nevermore, που κάθε φορά που αρθρώνεται στο ποίημα του Πόε αποκτά και άλλη σημασία (μέχρι και ως Κύριο όνομα του κορακιού), έτσι και το Armadale μας οδηγεί σε δαιδαλώδεις λαβύρινθους μέσα από τον φαντασιακό αλλά και τον συμβολικό χαρακτήρα του.

Απολαύστε το στο Σύγχρονο Θέατρο στο Γκάζι.

Armadale @ facebook