ιμερικός όλβος.

2 (2)

φωτεινές ακτίνες ποδηλάτου ανηφορίζουν τα κύματα γυρεύοντας την ύστατη στιγμή του απροσμέτρητου
κοχύλια βάφονται μώβ με αφρό βύσσινου ρέοντα απάνω σε άσπρο θολό πχιωτό
κόκκινες ανυψωμένες σκάλες αναπληρώνουν τις απαλές επιθυμίες μας

ήταν η λήθη που μας χάιδευε τα μαλλιά
ήταν που λησμονούσαμε αναπολώντας
ήταν το χάος μας που μετουσιώθηκε σε κρύσταλλο

αλουμινένιο φουγάρο ορθώνεται και φωτίζει τα υγρά μάτια του ναύτη του πλοίου της ανατολής
γυμνή γιορτή σε κάθε δωμάτιο με παραθυρόφυλλα που ανοίγουν διάπλατα σε άγνωστους φάρους
πλέρια τοπία γύρω από ελλιπή βλέμματα χωρίς καμιά ενοχή χωρίς κανένα συμβιβασμό δίχως τίποτε μικρό

είναι που μας μεθάει η άμμος
είναι που μας υπνωτίζει ο ζεστός αέρας
είναι που μας υπόσχεται ο ήλιος

μέσα μας οι λεξεις γίνονται ο κόσμος μας
τριγύρω η ναυτία γεμίζει την απόσταση μεταξύ ύλης και ιδέας
κι εμείς στη μέση του μέτρου ερχόμαστε πιο κοντά τραγουδώντας για αβύσσους σε καλοκαιρινές αχιβάδες

πάντα θα είναι το κορίτσι
πάντα θα είναι το αγόρι
πάντα θα είναι το ένα που γίνεται δύο και ψάχνει το μηδέν γνέφοντας στο άπειρο

το Τώρα ήρθε και μένει κάθε στιγμή.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s