σουρεάλ ιζ μ.

στον Ανδρέα Σπερχή


DSC_0089 1

η καλή μας τύχη τελείωσε όταν οι πτώσεις άρχιζαν να κλέβουν την ουσία τους και να πίπτουν σαν ανόητο νόημα πάνω στον νου μας.
ευ-τυχία λοιπόν – λέξεις σε παρατεταγμένη σειρά, παύουν να σκορπούν το συναίσθημα που θα μπορούσαν να εκτοξεύσουν, όπως τις δια-τάξαμε.

Ω, γλυκιά νυχτιά του Μόνο, και των δακρύων του Τότε!
μόνη ήσουν – ενώ μαζί κυλήσαμε στον καταρράκτη των οματιών σου
η πόλις εφλέγετο και εάλω πάνω σε πύρινο κρύσταλλο ωρυόμενη για τα νιάτα που χάθηκαν και την οδήγησαν πιο κοντά στα πιο ασυνείδητα σημαίνοντα της ενδόμυχης ιδεαλιστικής της ύλης
κοντά σε οικίες όπου οι φιλονικίες των νεανιών σκορπούσαν στην ατμόσφαιρα σαν κρότος πασχαλινών αυγών όπισθεν του ομφαλού γυναικός παρθένου που παρερμήνευσε την γλυκιά θεία και αρνήθηκε τη συμβολική αντάλλαγή της ως είδος – μιας και ήτο ομιλούσα μα και χαμηλοβλεπούσα
το αμφίβιο κορίτσι – εξαναγκασμένο για επανάληψη – δεν κοιτούσε τα μάτια της φίλης που ικέτευε για ηδονές μα σιωπούσε συμπτωματικά δίνοντας σημασίες γύρω από σήματα φαλλού και προαιώνιου φύλου.

ξέχασα από πού ξεκίνησα και πού οδηγήθηκα.
οι συνειρμοί μου ελπίζουν να είναι ύδατα και πίδακες, παρά πρόωρα στάσιμα έλη που τριγυρίζουν τις ίδιες προτάσεις με τάσεις μοιραίας προεπιλογής.
μόνο οι απωθήσεις μου ξέρουν την αλήθεια αλλά μιλούν μια διαλεκτική που μόνο εκείνες καταλαβαίνουν.
και διχά-ζουν.
άρα ζουν.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s