ο Λόγος δεν ήταν ποτέ αρκετός.

Δεν θα με έψαχνες αν δεν με είχες ήδη βρει, είπε κάποτε κάποιος.

πρέπει να μιλήσουμε αλλιώς τώρα.
ο χείμαρρος μπορεί να σταματήσει για λίγο την πορεία του.

οι φαντασίες μας θα συναντηθούν ποτέ?
αν το καταφέρουν, νομίζεις ότι θα συνεχίσουν να βαδίζουν δίπλα δίπλα?
μην μπερδεύεις τη φαντασία με το σύμβολο, ώρα να αρχίσεις να Μιλάς.
μα μην ξεχνάς, πως όταν άρχισες να μιλάς, άρχισες να σκοτώνεις. ποτέ δεν το είδες, ούτε το άκουσες, ούτε σε άγγιξε.
μια ύπαρξη που γελά με τον εαυτό της είναι τραγική ή όχι?
κάποιος πρέπει να αποφασίσει.
ποια είναι η αιτία και ποιο το αποτέλεσμά της?
οι αφορμές αποσύρονται ταπεινά στα ενδότερά τους.
κατάφερες να τις ξεχωρίσεις ποτέ?
είναι η απειρία πραγματικότητων που ταυτόγχρονα προσδιορίζει την ανυπαρξία μίας από αυτές ως μοναδική.
όταν το πραγματικό ονομάζεται, παρασύρεται από τις ελλείψεις των λέξεων και των αντηχήσεων, και χάνει αλήθειες.
γι’ αυτό το μόνο Πραγματικό είναι αυτό που δεν σε χρειάζεται να το ονομάσεις για να υπάρξει.

με έχασες, σε έχασες ή ακόμα?

οι απαντήσεις είναι ήδη μέσα στις ερωτήσεις σου. στους υπαινιγμούς σου.
το ξέρουμε και οι δύο αυτό. άσχετα, με το τι παραδέχονται οι αυταπάτες μας.

πράγματι, οι φαντασιώσεις είναι το ίδιο αληθινές όσο η πραγματικότητα.

τώρα μπορείς να χαμογελάσεις.

One thought on “ο Λόγος δεν ήταν ποτέ αρκετός.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s