Will you stand in this land forever?

επιστρέφουν τα παιδάκια του midnight city.
μην σκιάζεστε, απλά είναι λίιιιιγο διαφορετικά.

You came out of nowhere
Stealing my heart and brain
Flaming my every cell
You make me feel myself

Oh, oh, oh, oh, oh, oh-oh-oh
Oh, oh, oh, oh, oh, oh-oh-oh
Will you stand in this land?
Will you stand in this land forever?

Across the time and space
A never-ending dance
A blooming and a trance
You make me feel my soul
There’s no more loneliness
Only sparkles and sweat
There’s no more single fate
You make me feel myself

Oh, oh, oh, oh, oh, oh-oh-oh
Oh, oh, oh, oh, oh, oh-oh-oh
Will you stand in this land?
Will you stand in this land forever?

«My body is like a lightning rod
Capsize me and douse me in your bay
A shiver of want, always
When you are on the tip of my tongue
In the back of your parked car
I could build a fort
And play all day
Between your lips and mine
Let’s stay here forever»

Oh, oh, oh, oh, oh, oh-oh-oh
Oh, oh, oh, oh, oh, oh-oh-oh
Will you stand in this land?
Will you stand in this land forever?

Words got me the wound and will get me well.

Lament for my cock
Sore and crucified
I seek to know you
Aquiring soulful wisdom
You can open walls of mystery
Stripshow

How to aquire death in the morning show
TV death which the child absorbs
Deathwell mystery which makes me write
Slow train, the death of my cock gives life

Forgive the poor old people who gave us entry
Taught us god in the child’s praye in the night

Guitar player
Ancient wise satyr
Sing your ode to my cock

Caress it’s lament
Stiffen and guide us, we frozen
Lost cells
The knowledge of cancer
To speak to the heart
And give the great gift
Words Power Trance

This stable friend and the beast of his zoo
Wild haired chicks
Women flowering in their summit
Monsters of skin
Each color connects
To create the boat
Which rocks the race
Could any hell be more horrible
Than now
And real?

I pressed her thigh and death smiled
Death, old friend
Death and my cock are the world
I can forgive my injuries in the name of
Wisdom Luxury Romance

Sentence upon sentence
Words are the healing lament
For the death of my cock’s spirit
Has no meaning in the soft fire
Words got me the wound and will get me well
I you believe it

All join now and lament the death of my cock
A tounge of knowledge in the feathered night
Boys get crazy in the head and suffer
I sacrifice my cock on the alter of silence

και χαρά στον που την πίνει.

Εφουμέρναμ’ ένα βράδυ
αργιλέ, σπαχάνη, μαύρη
δίχως να’ χουμε στην πόρτα
τσιλιαδόρους όπως πρώτα.

Κι έρχονται δύο πολιτσμάνοι
δε μας βρίσκουνε ντουμάνι.
Ζούλα όλοι οι αργιλέδες
φυλαχτείτ’ από τους τζέδες.

Γεια σου πολιτσμάν, λεβέντη
κι άσ’ τον αργιλέ να καίει
να φουμάρει το τουρκάκι
που ‘ναι φίνο δερβισάκι.

Μαύρο φέρνει από τη Σμύρνη
και καλάμι απ’ τ’ Αϊδίνι
και χαρά στον που την πίνει.


Συνέχεια

i hate myself and i want to die.

Έτσι θα ονομαζόταν ο δίσκος IN UTERO, αλλά τελικά το τραγούδι έμελλε να μείνει στα συρτάρια των Νιρβάνα και να κυκλοφορήσει μετά τον θάνατο του Kurt Cobain.

Runny nose and runny yolk
Even if you have a cold still
You can cough on me again
I still haven’t had my fulfill

In the someday what’s that sound?

Broken heart and broken bones
Think about some capsules of horse pills
One more quirky cliched phrase
You’re the one I wanna refill

In the someday what’s that sound?

Most people don’t realize
That two large pieces of coral,
Painted brown, and attached to his skull
With common wood screws can make a child look like a deer

ο αιώνας του εαυτού.

Freud BBC

Ένα μοναδικό ντοκυμαντέρ του BBC (με Ελληνικούς υπότιτλους) που εξηγεί την πρόσφατη οικονομική κρίση (ΗΠΑ-1929) και τη σημερινή κατάσταση στο κόσμο. Πώς οι θεωρίες του Σίγκμουντ Φρόιντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών, τα δάνεια και την κατανάλωση. Ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ θα σας προβληματίσει, θα σας αποκαλύψει πολλά, πως μας έχουν κοροιδέψει ουκ ολίγες φορές, για τις διαφημίσεις για την (υποτιθέμενη και καλά σκηνοθετημένη) οικονομική κρίση του 2009, θα θυμώσετε, θα απογοητευτείτε!

Δείτε το εδώ:

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Μέρος 4ο

Μέρος Πρώτο – Οι Μηχανές της Ευτυχίας: Η ιστορία για την σχέση μεταξύ του Φρόιντ και του Αμερικάνου ανιψιού του Έντουαρντ Μπέρκινς ο οποίος είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε το επάγγελμα των δημοσίων σχέσεων την δεκαετία του 1920 και ήταν ο πρώτος που υιοθέτησε τις ιδέες του Φρόιντ για την χειραγώγηση των μαζών. Έδειξε στις Αμερικάνικες εταιρίες πως να πείσουν τους ανθρώπους να θέλουν αντικείμενα που δεν χρειάζονται. Ήταν ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης τεχνικής της μαζικής καταναλωτικής πειθούς και ένας από τους κύριους υπεύθυνους για την κυρίαρχη δομή του σημερινού κόσμου που βασίζεται σε ένα καταναλωτικό εγωιστικό εαυτό…

Μέρος Δεύτερο – Η Εφαρμοσμένη Μηχανική της Συγκατάθεσης: Σε αυτό το επεισόδιο πως αυτοί που ήρθαν στην εξουσία μετά τον πόλεμο χρησιμοποίησαν τις ιδέες του Φρόιντ για το ασυνείδητο μυαλό, ώστε να ελέγξουν τις μάζες. Πολιτικοί και σχεδιαστές πίστεψαν τις ιδέες του Φρόιντ ότι βαθιά μέσα τους όλα τα ανθρώπινα όντα ήταν επικίνδυνα χωρίς λογική, γεμάτα επιθυμίες και φόβους. Ήταν πεπεισμένοι ότι αυτό ήταν που οδήγησε στην βαρβαρότητα της ναζιστικής Γερμανίας και ήθελαν να βρουν τρόπους να ελέγξουν αυτόν τον κρυφό εχθρό μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Η κόρη του Φρόιντ, Άννα, μαζί με τον ανιψιό του Έντουαρντ Μπέρκινς παρείχαν την κεντρική φιλοσοφία. Οι ΗΠΑ και η CIA έκαναν πράξη τις ιδέες τους αναπτύσσοντας τεχνικές χειραγώγησης και ελέγχου των μυαλών των αμερικάνων πολιτών. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος, πίστευαν, που θα μπορούσε να εφαρμόσει την δημοκρατία και μια σταθερή κοινωνία καταπιέζοντας την βαρβαρότητα που κρυβόταν κάτω από την επιφάνεια.

Μέρος Τρίτο – Υπάρχει ένας αστυνομικός μέσα στο κεφάλι μας: Πρέπει να καταστραφεί: Την δεκαετία του ’60 ένα ριζοσπαστικό γκρουπ ψυχοθεραπευτών αμφισβήτησε των επιρροή που είχαν οι ιδέες του Φρόιντ στην Αμερική. Αυτοί, ήταν εμπνευσμένοι από τις ιδέες του Γουίλιαμ Ράιχ, ενός μαθητή του Φρόιντ, που στράφηκε εναντίον του και ο οποίος ήταν μισητός από την οικογένεια του Φρόιντ . Ο Ράιχ πίστευε ότι ο εσωτερικός εαυτός δεν έπρεπε να καταπιεστεί και να ελεγχθεί αλλά αντίθετα να ενθαρρύνετε να εκφραστεί. Μέσα από όλο αυτό δημιουργήθηκε ένα νέο πολιτικό ρεύμα που υποστήριζε την δημιουργία ενός νέου ανθρώπινου όντος ελεύθερου από την ψυχολογική καταπίεση η οποία είχε εφαρμοστεί στο ανθρώπινο μυαλό από τις εταιρίες και τους πολιτικούς. Σε αυτό το επεισόδιο θα δούμε πως αυτό το κίνημα αναπτύχθηκε δραστικά και πως σύντομα οι εταιρίες συνειδητοποίησαν ότι τελικά αυτή ήταν μία από τις μεγαλύτερες τους ευκαιρίες, ενθαρρύνοντας τον κόσμο να νοιώσει ότι είναι μοναδικές προσωπικότητες και παράλληλα πουλώντας τους τρόπους για να εκφράσουν αυτή την μοναδικότητα στρεφόμενοι πάλι σε Φροϋδικούς αναλυτές ώστε να αναγνωρίσουν τις βαθιές επιθυμίες του «νέου» εαυτού.

Μέρος Τέταρτο – Οχτώ άνθρωποι πίνουν λίγο κρασί στο Κέτερινγκ: Σε αυτό το επεισόδιο, πως οι «αριστεροί» πολιτικοί τόσο στην Βρετανία όσο και στην Αμερική στράφηκαν στις τεχνικές που ανέπτυξαν οι εταιρίες για την ικανοποίηση του εσωτερικού εαυτού και τις επιθυμίες του. Τόσο οι «Εργατικοί» του Τονι Μπλερ όσο και οι «Δημοκρατικοί» του Μπιλ Κλιντον χρησιμοποίησαν τα ίδια φοκους γκρουπ που ανακαλύφτηκαν από τους ψυχαναλυτές για την ανάληψη εξουσίας. Ξεκίνησαν να προσκολλούν τις πολιτικές στις βαθιές επιθυμίες και συναισθήματα των ανθρώπων με τον τρόπο που ο καπιταλισμός είχε μάθει να τους προσκολλά τα προϊόντα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μία νέα κουλτούρα μάρκετινγκ και πολιτικής αναδύθηκε η οποία επέτρεπε στους πολιτικούς να πιστεύουν ότι δημιουργούν μία νέα και βελτιωμένη μορφή της δημοκρατίας.

Πηγή

Τι τάχα μάγια μου κάνες αμάν αμάν.

Ούζο μορφίνη και χασίς αμάν αμάν
ήπια για να ξεχάσω
μα δεν κατόρθωσα η φτωχιά
κοντεύω να τα χάσω.

Τι τάχα μάγια μου κάνες αμάν αμάν
και μ’ έχεις ξετρελάνει
μέχρι ψιλής μου τά ‘φαγες
κι ακόμα δε σε φτάνει.

Αφού μιαν άλλη αγαπάς αμάν αμάν
τι θέλεις πια με μένα
ούτε δεκάρα τσακιστή
δεν έχω πια για σένα.

Ήβρα παιδάκι τζέντελμαν αμάν αμάν
να μ’ αγαπάει στ’ αλήθεια,
είναι εργάτης ξακουστός
κι έχει καρδιά στα στήθια.

Μα η φωτιά είναι φωτιά, μα η φωτιά είναι λαύρα.

Μηχανικός στη μηχανή
και ναύτης στο τιμόνι
κι ο θερμαστής στο στόκολο
με τις φωτιές μαλώνει.

Αγάντα θερμαστάκι μου,
και ρίχνε τις φτυαριές σου
μέσα στο καζανάκι σου
να φτιάξουν οι φωτιές σου.

Κάργα ρασκέτα και λοστό
τον Μπέη να περάσω
και μες του Κάρντιφ τα νερά
εκεί να πάω ν’ αράξω.

Μα η φωτιά είναι φωτιά,
μα η φωτιά είναι λαύρα
κι η θάλασσα μου τα ΄κανε
τα σωθικά μου μαύρα.

lost highway.

On the floating, shipless oceans
I did all my best to smile
til your singing eyes and fingers
drew me loving into your eyes.
And you sang «Sail to me, sail to me;
Let me enfold you.»

Here I am, here I am waiting to hold you.

Did I dream you dreamed about me?
Were you here when I was full sail?
Now my foolish boat is leaning, broken lovelorn on your rocks.
For you sang, «Touch me not, touch me not, come back tomorrow.»
Oh my heart, oh my heart shies from the sorrow.
I’m as puzzled as a newborn child.
I’m as riddled as the tide.
Should I stand amid the breakers?
Or shall I lie with death my bride?

Hear me sing: «Swim to me, swim to me, let me enfold you.»
«Here I am. Here I am, waiting to hold you.»

Τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στο Λόγο και στην Εμπειρία.

Εκπληκτική εργασία της Πηνελόπης Παπαδημητρίου πάνω στις απόψεις του Freud για τον ψυχισμό, τον πολιτισμό και τα θρησκευτικά δόγματα.

Το 1ο κεφάλαιο για τον ψυχισμό ίσως είναι δύσκολο για τους μη ειδικούς, αλλά τα παρακάτω είναι πιο βατά και συνοψίζουν πολύ σωστά τις απόψεις του Σίγκμουντ Φρόυντ που τις βρίσκουμε στα βιβλία του όπως το «Τοτέμ και Ταμπού» και «Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας».

Αποσπάσματα από την εργασία:

Για τον πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας:

«Όλες αυτές οι μεταφυσικές‘’τρέλες’’ και τα ερωτήματα με την αξία της ύπαρξης μπορούν να θεωρηθούν πρώτα συμπτώματα καθορισμένων σωμάτων. Ο Freud δεν επιζητούσε νέα είδωλα, θεωρούσε πως πρέπει να γκρεμίζονται γιατί εξαιτίας τους παραχαράχθηκε σε μεγάλο βαθμό η αληθοφάνεια της πραγματικότητας, εμφανίζοντας ως πραγματικό έναν φαινομενικό κόσμο.Το ψεύδος του ιδανικού είναι η κατάρα της πραγματικότητας με αποτέλεσμα τα άτομα να προσκυνούν αξίες που είναι αντίθετες απόεκείνες που εξασφαλίζουν την πρόοδο, την ευτυχία και την πραγματική άνθιση.»

Για τις πρωτόγονες φυλές (τοτέμ, ταμπού):

«Η φυσική επιθετικότητα οδηγεί στην έμφυτη ανταγωνιστικότητα. Ακόμα και αν οι οικονομικές ανισότητες εξαλειφθούν υπάρχει μια πτυχή της ανταγωνιστικότητας, η ισχυρότερη όλων. Είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσαστα αρσενικά για την κατάκτηση των γυναικών.
Ο Freud θεωρεί πως η παραπάνω σχέση έχει τις ρίζες της στην τοτεμική εποχή. Οι γιοί σκότωσαν τον αρχηγό πατέρα, καθώς ήθελαν να έχουν όπως και ο πατέρας τους, όλες τις γυναίκες για τον εαυτό τους. Αφού, αρχικά ικανοποίησαν το μίσος και την επιθυμία για ταύτιση, ακολούθησε το συναίσθημα της καταπιεσμένης αγάπης, που στη συνέχεια μετατράπηκε σε ενοχή με τη μορφή της μεταμέλειας. Έτσι εξαιτίας του αισθήματος ενοχής, εκ των υστέρων, αποκήρυξαν την πράξη τους και δημιούργησαν το υποκατάστατο του πατέρα, το τοτέμ. Κανείς δεν μπορούσε να σκοτώσει το τοτέμ και για το λόγο αυτό απαρνήθηκαν τα οφέλη της πράξης τους.Αυτή είναι η κομβική στιγμή όπου δημιουργήθηκαν τα δύο βασικά ταμπούτου τοτεμισμού: η προστασία του ζώου-τοτέμ και η απαγόρευση της αιμομιξίας. Με τα δύο αυτά ταμπού αρχίζει, για τον Freud η εποχή της ηθικότητας.»

Για την ψυχολογία της μάζας:

«Το άτομο σκέφτεται, αισθάνεται και ενεργεί εντελώς διαφορετικά όταν εντάσσεται σε ένα ανθρώπινο πλήθος, καθώς αποκτά τις ιδιότητες μιας ψυχολογικής μάζας. Τι είναι όμως μάζα; Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη μαζών, μάζες φευγαλέες και μάζες ιδιαίτερα ανθεκτικές στο χρόνο,φυσικές μάζες και τεχνητές, πρωτόγονες και υπεροργανωμένες’ μάζες με οδηγό και μάζες χωρίς. Ο Freud επιλέγει για την έρευνά του τις διαρκείς,υπεροργανωμένες, τεχνητές μάζες με χαρακτηριστικότερο παράδειγματέτοιου συνδυασμού την εκκλησία.
Το άτομο μέσα σε μια μάζα, οδηγείται συχνά σε μια ριζική αλλαγή της ψυχικής του δραστηριότητας, ενώ
παρατηρείται αύξηση της συναισθηματικότητας και αναστολή της διανοητικής επίδοσης του. Υπάρχει μια μεταδοτικότητα μέσα στη μάζα και είναι αυτή η επιρροή της, που εξαναγκάζει το άτομο να υπακούει σε μια απομιμητική τάση. Η μάζα διακρίνεται για μια ιδιαίτερη δεκτικότητα στην υποβολή, καθώς η υποβολή είναι δομικό χαρακτηριστικό την ανθρώπινης ψυχικής ζωής. Οι σχέσεις αγάπης αποτελούν την ουσία της μαζικής ψυχής.»

Για την θρησκεία (το μέλλον μιας αυταπάτης):

«Γιατί όμως οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να πιστεύουν στην ψευδαίσθηση της ύπαρξης του θεού; Για το Freud οι άνθρωποι επιχειρούν να διασφαλίσουν την ευτυχία τους με αυτό τον τρόπο και νααποφύγουν τον πόνο με την «ψευδαισθητική αναδιαμόρφωση της πραγματικότητας».Θεωρούν πως η θεία πρόνοια είναι αυτή που τους θωρακίζει έναντι της συντριπτικής υπεροχής της φύσης, από τους κινδύνους της μοίρας και των προβλημάτων μέσα στην κοινωνία. Ο δρόμος προς τον θεό οδηγεί στην τελειοποίηση της ανθρώπινης ουσίας,ενώ ο θάνατος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εξελεγκτικό στάδιο.
Σύμφωνα με τα παραπάνω οι θρησκείες και τα δόγματα για το Freud δεν είναι προϊόντα της εμπειρικής γνώσης, ούτε αποτελούν πορίσματα σκέψης, αλλά είναι αυταπάτες που εκπληρώνουν τις παλαιότερες και ισχυρότερες επίκτητες επιθυμίες των ανθρώπων. Την αυταπάτη αυτή όμως δεν την αναγνωρίζει κανείς καθώς είναι δέσμιος της. Τα θρησκευτικά δόγματα αποτελούν δηλώσεις της εσωτερικής ή της εξωτερικής πραγματικότητας παρουσιάζοντας ένα σύνολο κανόνων και θεϊκών νόμων, οι οποίοι δεν χρήζουν απόδειξης, απαιτούν όμως πίστη.
Για τον Freud, λοιπόν, οι αλήθειες των θρησκευτικών δογμάτων είναι καλυμμένες και παραμορφωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να απομακρύνονται τα άτομα από την πραγματικότητα.»

Για την επιστήμη:

«Όμως, θα μπορούσε ο άνθρωπος να επιζήσει χωρίς τη θρησκεία; Για τον Freud, μπορεί να επιτευχθεί αυτό. Αρκεί ο άνθρωπος να μάθει να στηρίζεται στις δυνάμεις του και να τις χρησιμοποιεί σωστά. Εξάλλου, ο άνθρωπος είχε και έχει τα μέσα για να το πετύχει, αφού η εξέλιξη της επιστήμης τον είχε βοηθήσει να συνειδητοποιήσει τη δύναμη του και να την αυξήσει.«Γιατί η επιστήμη δεν είναι αυταπάτη. Θα ήταν όμως αυταπάτη να πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε από αλλού (π.χ. από τη θρησκεία) ότι δεν μπορεί να μας δώσει».»

Για την επικράτηση της επιστήμης μέσω παιδείας:

«Πως μπορεί να γίνει η μετάβαση σε μια κοινωνία της επιστήμης; Για το Freud η λύση βρίσκεται στην αλλαγή του τρόπου εκπαίδευσης των παιδιών.Καθώς τα θρησκευτικά δόγματα επιβραδύνουν τη σεξουαλική ανάπτυξη και οδηγούν σε διανοητική αδυναμία όσους αποδέχονται χωρίς κριτική τους παραλογισμούς της. Ελπίζει πως οι γενιές που θα ακολουθήσουν δεν θα έχουν δεχτεί στην παιδική ηλικία την επίδραση της θρησκείας και θα καταφέρουν να θέσουν τα πρωτεία της λογικής πάνω από την ορμική ζωή. Παράλληλα οι αλλαγές στην επιστήμη θα σημαίνουν, συνεχείς ανακαλύψεις, αναθεωρήσεις, θα οδηγήσουν στην πρόοδο και στην εξέλιξη.»

We came on, we can’t stay.

Always forget who I am,
Can’t say I tried understand
And when I try I will …
Now I’m ok, you are too

We came on, we can’t stay …
When you … to turn your faith, away

And when they ask of the ..
Say to them just fine
Close your eyes and tell me how you feel
Can you feel the … real

We came on, we can’t stay …
When you … to turn your faith, away.

pink freud.

τα ταμπού σου άρχισαν να με κουράζουν καθώς επέμενα ότι το τοτέμ έπρεπε να φαγωθεί για το καλό όλων του πριν και του μετά του αύριο και του τώρα χωρίς να μπορώ να εξηγήσω τη δίνη των πράξεών σου ή την υστερία της φυσικής σου ροπής για τέλος δίχως να ξεχωρίζω τις επενδύσεις σου ούτε να καθορίζω την πηγή δυστυχίας του πολιτισμού τους που με τόσες αναστολές οικοδόμησαν μια αυταπάτη στο βωμό της ψεύτικης ευτυχίας που ποτέ δεν χαρίζεται αλλά δανείζει στιγμές ευτυχίας φευγαλέες σαν δροσοσταλίδες που χαϊδεύουν το μάγουλο παιδιών μια ανοιξιάτικη βροχή είδαν τα κλειστά μάτια του ψυχισμού μας φωνάζοντας βοήθεια τρέχοντας μακριά πέφτοντας στο χώμα και ενώνοντας με τον καταρράκτη των αισθήσεων της παρανοϊκής λογικής του εγώ του αυτού και του άπειρου.

Dreaming of a lighthouse in the woods.

Leave a lighthouse in the wild,
Cause I’m coming in
A little blind
Dreamer of a lighthouse in the woods
Shining a little light to bring us back home
OR To help us get back into the world

When to find you in the backyard,
Hiding on the ceilings of our lives
OR Hiding behind all, all busy lives
Dreaming of a light house in the woods
To help us get back into the world

Cause I know
I’ve seen you before
Won’t you shine
A little light
On us now

Won’t you shine a little light
In your own backyard
Won’t you shine a little light
In your own backyard

Dreaming of a lighthouse in the woods
Dreaming of a lighthouse in the woods

Burning in the sky, I can never forget the sun.

This is the vortex and whirlpool, the centre of human life today on the earth. Now the tide rises and now it sinks, but the flow of these rivers always continues.
Here it seethes and whirls, not for an hour only, but for all present time, hour by hour, day by day, year by year.
Here it rushes and pushes, the atoms triturate and grind, and, eagerly thrusting by, pursue their separate ends. Here it appears in its unconcealed personality, indifferent to all else but itself, absorbed and rapt in eager self, devoid and stripped of conventional gloss and politeness, yielding only to get its own way; driving, pushing, carried on in a stress of feverish force like a bullet, dynamic force apart from reason or will, like the force that lifts the tides and sends the clouds onwards. The friction of a thousand interests evolves a condition of electricity in which men are moved to and fro without considering their steps. Yet the agitated pool of life is stonily indifferent, the thought is absent or preoccupied, for it is evident that the mass are unconscious of the scene in which they act.
But it is more sternly real than the very stones, for all these men and women that pass through are driven on by the push of accumulated circumstances; they cannot stay, they must go, their necks are in the slave’s ring, they are beaten like seaweed against the solid walls of fact. In ancient times, Xerxes, the king of kings, looking down upon his myriads, wept to think that in a hundred years not one of them would be left. Where will be these millions of to-day in a hundred years? But, further than that, let us ask, Where then will be the sum and outcome of their labour? If they wither away like summer grass, will not at least a result be left which those of a hundred years hence may be the better for? No, not one jot! There will not be any sum or outcome or result of this ceaseless labour and movement; it vanishes in the moment that it is done, and in a hundred years nothing will be there, for nothing is there now. There will be no more sum or result than accumulates from the motion of a revolving cowl on a housetop. Nor do they receive any more sunshine during their lives, for they are unconscious of the sun.
I used to come and stand near the apex of the promontory of pavement which juts out towards the pool of life; I still go there to ponder. Burning in the sky, the sun shone on me as when I rested in the narrow valley carved in prehistoric time. Burning in the sky, I can never forget the sun. The heat of summer is dry there as if the light carried an impalpable dust; dry, breathless heat that will not let the skin respire, but swathes up the dry fire in the blood. But beyond the heat and light, I felt the presence of the sun as I felt it in the solitary valley, the presence of the resistless forces of the universe; the sun burned in the sky as I stood and pondered. Is there any theory, philosophy, or creed, is there any system or culture, any formulated method able to meet and satisfy each separate item of this agitated pool of human life? By which they may be guided, by which hope, by which look forward? Not a mere illusion of the craven heart, something real, as real as the solid walls of fact against which, like drifted sea-weed, they are dashed; something to give each separate personality sunshine and a flower in its own existence now; something to shape this million-handed labour to an end and outcome that will leave more sunshine and more flowers to those who must succeed? Something real now, and not in the spirit-land; in this hour now, as I stand and the sun burns. Can any creed, philosophy, system, or culture endure the test and remain unmolten in this fierce focus of human life?

Source: THE STORY OF MY HEART / AN AUTOBIOGRAPHY by RICHARD JEFFERIES (Chapter XI)

Just sing little darling, sing with me.

Oh the bitter winds are coming in
And I’m already missing the summer
Stockholm’s cold but I’ve been told
I was born to endure this kind of weather
When it’s you I find like a ghost in my mind
I am defeated and I gladly wear the crown

I’ll be your Emmylou and I’ll be your June
If you’ll be my Gram and my Johnny too
No, I’m not asking much of you
Just sing little darling, sing with me

Now so much I know that things just don’t grow
If you don’t blessed them with your patience
And I’ve been there before I held up the door
For every stranger with a promise

But I’m holding back, that’s the strength that I lack
Every morning keeps returning at my window
And it brings me to you and I won’t just pass through
But I’m not asking for a storm

I’ll be your Emmylou and I’ll be your June
If you’ll be my Gram and my Johnny too
No, I’m not asking much of you
Just sing little darling, sing with me

And yes I might have lied to you
You wouldn’t benefit from knowing of the truth
I was frightened but I held fast
I need you now at long last

I’ll be your Emmylou and I’ll be your June
If you’ll be my Gram and my Johnny too
No, I’m not asking much of you
Just sing little darling, sing with me

I’ll be your Emmylou and I’ll be your June
If you’ll be my Gram and my Johnny too
No, I’m not asking much of you
Just sing little darling, sing with me
Just sing little darling, sing with me

Γεια μας! Οι μπάτσοι κι οι πουτάνες μακριά μας!

Του φίλτατου Ευθύμη Κούρτη!

Είναι μια πόλη μεγάλη, όμοια δεν υπάρχει άλλη, που με φροντίζει τα βράδια κι ας είναι η τσέπη μου άδεια. Κι ας έρθουν δύσκολες ώρες, θα την χαζεύω για ώρες. Κι ας έρθουν δύσκολες μέρες, θα πάρω όπλα και σφαίρες. Κι ας έρθουν δύσκολα χρόνια, τα περιμένω εδώ και χρόνια. Ας έρθει πείνα. Εγώ, μαλάκα, είμαι απ’ την Αθήνα!

Περπατάω στον δρόμο και βλέπω έναν γνωστό, που είχα καιρό να τον δω, σου λέω τον είχα για νεκρό. Μου λέει «Τι λέει;», του λέω «Σκατά.», μου λέει «Έλα πιο κοντά…», μου λέει «Τσιγάρο θες;», του λέω «Γουστάρω, yes!». Πάμε πιο ‘κεί, στην Αθηνάς, βγάζει μια φούντα ο τυπάς, του κάνω «Γεια μας! Οι μπάτσοι κι οι πουτάνες μακριά μας!»…

Περπατάω πιο κάτω, ψάχνω το Galaxy -να ‘το!- και μπαίνω μέσα να πιω, μα δεν έχω φράγκο, τι να πω; Του λέω «Σε παρακαλώ, αφού έρχομαι συχνά εδώ…», μου λέει «Δίχως λεφτά, δεν έχει άλλα ποτά!». Και τότε σκάει ο Ηρακλής και λέει «Κερνάω εγώ, θα πιεις;». Του κάνω «Γεια μας! Οι μπάτσοι κι οι πουτάνες μακριά μας!»…

Μία άλλη φορά, αν ενθυμούμαι σωστά, γύρναγα από μια δουλειά, που δεν με πλήρωνε καλά. Πανεπιστήμιο βγαίνω, την Κοραή κατεβαίνω και τότε βλέπω εκείνον που του ‘χα πεί «Εγώ δίνω». Έρχεται αμέσως πιο κοντά και μου λέει τραγουδιστά «Είχες εσύ άλλη φορά έχω εγώ τ’ αποψινά…», του κάνω «Γεια μας! Οι μπάτσοι κι οι πουτάνες μακριά μας!»

I never seem to know .

First you look so strong
Then you fade away
The sun will blind my eyes
I love you anyway

First you fight your smile
I loved you for a while
You are a vapour trail
In a deep blue sky

Tremble with a sigh
Glitter in your eye
You seem to come and go
I never seem to know

And all my time
Is yours as much as mine
We never have enough
Time to show our love

κάθε μέρα βλασθημούν την κρίση που περνούνε.

πιο επίκαιρο από ποτέ.

Οι φόροι και τα κόματα φέραν αυτή την κρίση
που κάνανε τον άνθρωπο να μη μπορεί να ζήσει

Κι όλο τη φτώχια πολεμά για να την αδικήσει
να βγάλει το ψωμάκι του το σπίτι του να ζήσει

Αλλά κι αυτό αδύνατο για να το κονομήσει
και κάθε μέρα βλασθημά την έρημη την κρίση

Όλος ο κόσμος τα ‘χασε κι όλοι παραμιλούνε
και κάθε μέρα βλασθημούν την κρίση που περνούνε

Κώστας Ρούκουνας: «Άντε να ζήσεις φτώχια και να πεθάνεις παλιο-κρίση. Γειά σου Ογδοντάκη μου παιδί μου, γειά σου»

Δε σε θέλω, δε σε θέλω, πια δε σ’ αγαπώ.

δεν μπορεί να υπάρχει αυτή η φωνή.

Ήθελα να σ’ αντάμωνα
να σου ’λεγα καμπόσα,
κι αν δε σου γύριζα το νου
αχ… να μου ’κοβαν τη γλώσσα.

Δε σε θέλω, δε σε θέλω,
πια δε σ’ αγαπώ.
Δε σε θέλω και πάρε και δρόμο
και τράβα στο καλό.

Μου το ’πανε οι μάγισσες
κι όλες οι καφετζούδες,
μου το ’πε μια απ’ την Αίγυπτο
αχ… με τις φαρδιές πλεξούδες.

Δε σε θέλω, δε σε θέλω,
πια δε σ’ αγαπώ.
Δε σε θέλω και πάρε και δρόμο
και τράβα στο καλό.

Και τι δεν έκανα για σε
για να σε διορθώσω,
μα εσύ ’σαι τόσο άταχτη
αχ… φύγε για να γλιτώσω.

Δε σε θέλω, δε σε θέλω,
πια δε σ’ αγαπώ.
Δε σε θέλω και πάρε και δρόμο
και τράβα στο καλό.

Was it the blue night?

Twice I turn my back on you
I fell flat on my face but didn’t lose
Tell me where would I go
Tell me what led you on I’d love to know

Was it the blue night
Gone fragile
Was it about the men
In wonder steady gone under
Was it the light ways
So frightening
Was it a two wills
One mirror holding us dearer now

Thought I had an answer once
But your random ways swept me along
Colossal signs so I got lost
With so many lovers singing soft

Was it the blue night
Gone fragile
Was it about the men
In wonder steady gone under
Was it the light ways
So frightening
Was it a two wills
One mirror holding us dearer now

κάνω κέφι και πετάω σαν το πουλί.

Το κρασί δεν με μεθάει όσο και να πιω
κράσο πίνω κι είμαι εντάξει όπου κι αν βρεθώ
το πρωί σαν κολατσίσω πίνω μιαν οκά
κι άλλη μια το μεσημέρι θέλω τακτικά
Τέσσερις μισές το βράδυ πρέπει για να πιω
να ‘ρθω να σου πω γκρινιάρα πόσο σ’ αγαπώ

Δεν ειν΄ πολύ, όχι! δεν ειν’ πολύ
κάνω κέφι και πετάω σαν το πουλί

Τα κορόιδα που δεν ξέρουν να γλεντήσουνε
θέλνε με τις λουκουμάδες να μεθύσουνε
και στο δρόμο σαν με δούνε, με πειράζουνε
κράσο ο ένας, κράσο ο άλλος μου φωνάζουνε
Μα εγώ θα πίνω κράσο κούκλα μου χρυσή
δεν φοβούμαι για να σκάσω από το κρασί

Δεν ειν΄ πολύ, όχι! δεν ειν’ πολύ
κάνω κέφι και πετάω σαν το πουλί

bonus.

It’s a very, very mad world … mad world

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow

And I find it kinda funny
I find it kinda sad
The dreams in which I’m dying
Are the best I’ve ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles
It’s a very, very mad world mad world

Children waiting for the day they feel good
Happy Birthday, Happy Birthday
And I feel the way that every child should
Sit and listen, sit and listen
Went to school and I was very nervous
No one knew me, no one knew me
Hello teacher tell me what’s my lesson
Look right through me, look right through me

And I find it kinda funny
I find it kinda sad
The dreams in which I’m dying
Are the best I’ve ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles
It’s a very, very mad world … mad world
Enlarging your world
Mad world

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν.

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. (του Μάνου Χατζιδάκι)

Πηγή

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις».

Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητου σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων.

Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε.

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Catastroika.

Δείτε όλη την ταινία εδώ –> CATASTROIKA

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

«Το NEWS 247 φιλοξένησε τον συνδημιουργό του Catastroika, Άρη Χατζηστεφάνου. Δείτε τι μας είπε για το σχέδιο εκποίησης του δημόσιου πλούτου, τις εκλογές και τον ρόλο των ΜΜΕ την εποχή του μνημονίου»

Ο Άρης Χατζηστεφάνου στο NEWS 247

Νόμιζα πως ήμουν ελεύθερο πουλί.

Δυστυχώς δεν βρήκα στο youtube την κανονική εκτέλεση του 1972 αλλά ας ακούσουμε έστω το λάιβ του Πυρήνα.

Κάτι μ αρρωσταίνει σ’ αυτή την πολιτεία
και παίρνω σβάρνα τα φαρμακεία
νιώθω για σένα κάτι τρομερό
και ήρθε η ώρα να στο πω
και ήρθε η ώρα.

Έλσα, σε φοβάμαι, Έλσα σ’ αγαπώ
μια στιγμή μαζί σου είναι μακελειό
κι όταν χορεύεις στην πίστα μοναχή
ντουβάρια πέφτουν και σπάζει η οροφή
ντουβάρια πέφτουν.

Έλσα σε φοβάμαι σαν φωνή Κυρίου
σ ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου
ξάπλωσα κι ακούω σειρήνες, βογκητά
τι να σημαίνουν όλα αυτά
τι να σημαίνουνε.

Νόμιζα πως ήμουν ελεύθερο πουλί
κι όμως ελεύθερη είσαι μονάχα εσύ
και όλα τ άλλα φήμες και ψευτιές
και ανοησίες και στατιστικές
και ανοησίες.

Έλσα σε φοβάμαι
για όσα μ’ αναγκάζεις
γι’ αυτές τις λέξεις
γι αυτές εδώ τις φράσεις
είναι μια παγίδα και μια υποταγή
είν’ η αγάπη μου η τρελή
είν’ η αγάπη μου.

You say I only hear what I want to.

You say I only hear what I want to
You say I talk so all the time so.

And I thought what I felt was simple,
And I thought that I don’t belong,
And now that I am leaving,
Now I know that I did something wrong ’cause I missed you.
Yeah, I missed you.

And you say I only hear what I want to:
I don’t listen hard,
I don’t pay attention to the distance that you’re running
Or to anyone, anywhere,
I don’t understand if you really care,
I’m only hearing negative: no, no, no (bad)

And so I, I turned the radio on, I turned the radio up
And this woman was singin’ my song:
The lover’s in love and the other’s run away,
The lover is cryin’ ’cause the other won’t stay.

Some of us hover when we weep for the other who was
Dying since the day they were born.
Well, this is not that:
I think that I’m throwing, but I’m thrown.

And I thought I’d live forever, but now I’m not so sure.

You try to tell me that I’m clever,
But that won’t take my anyhow, or anywhere with you.

You said that I was naive,
And I thought that I was strong.
I thought, «hey, I can leave, I can leave.»
Oh but now I know that I was wrong, ’cause I missed you.

You said, «I caught you ’cause I want you and one day I’ll let you go.»
You try to give away a keeper, or keep me ’cause you know you’re just so scared to lose.
And you say, «Stay.»

You say I only hear what I want to.

lost in time, lost in space and meaning.

Brad:
I’ve done a lot; God knows I’ve tried
To find the truth. I’ve even lied.
But all I know is down inside

All:
I’m bleeding…

Janet:
And super heroes come to feast
To taste the flesh not yet deceased.
And all I know … is still the beast is

All:
feeding…

Oooh, oooh, oooh, oooh,
Oooh, oooh, oooh, oooh
Oooh, oooh, aaah, aaah.

Narrator:
And crawling on the planet’s face
Some insects called the human race…
Lost in time
And lost in space
And meaning.

All:
Meaning..