ΣΣΣΤ.

Πάσχα και η το κανάλι της Βουλής κάνει το θαύμα του και προβάλλει το «ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ«, ένα ντοκυμαντέρ για τα Φιλιατρά και τη ζωή του σκηνοθέτη Θοδωρή Μαραγκού. Όπως λέει και ο ίδιος : «Κι ενώ όλα άλλαζαν,άλλαζε η μικρη επαρχιακή πόλη,μεγάλωναν οι άνθρωποι κάποια παιδικά βιώματα ζωγραφισμένα, παρέμεναν ίδια, φυλαγμένα απο τον χρόνο σ’ ενα μακρινό και σκοτεινό συρτάρι. Η ταινία αυτή αναφέρεται στην μικρή επαρχιακή πόλη της πρώτης μου ταινίας το ΛΑΒΕΤΕ ΘΕΣΕΙΣ. Απο τη ερήμωση και εγκατάληψη της δεκαετίας του 1970 φτάσαμε σήμερα ,την πρώτη δεκαετία του 21 αιώνα, στην μόλυνση και την καταστροφή του περιβάλλοντος απο την εξάπλωση των φυτοφαρμάκων.»

Αλήθεια και νοσταλγία. Σαν την Αγέλαστο Πέτρα του Φίλιππου Κουτσαφτή. Μου άφησαν το ίδιο συναίσθημα, και θέλω να τις ξαναδώ. Ίσως, ο άθλος τους, να γυρίζουν ένα ντοκυμαντέρ για χρόνια, να βλέπεις ολόκληρη την πορεία ανθρώπων, πόλεις να αλλάζουν, κτίρια να γκρεμίζονται, τραγούδια να λησμονιούνται, και ο κόπος του σκηνοθέτη, η αγάπη του για τον τόπο του, η αναζήτηση της χαμένης παιδικότητας, είναι λίγα από τα συστατικά που κράτησαν καρφωμένο στην τηλεόραση μετά από πολύ καιρό.

Και η ομορφιά του να ψάχνεις μετά στο διαδίκτυο για πληροφορίες και να βρίσκεις διαμάντια του ίδιου καλλιτέχνη, όπως η παρακάτω μικρού μήκους ταινία που προβλήθηκε το 1971 επί Χούντας.

Τα μέλη μιας οικογένειας προσπαθούν να επιβιώσούν μέσα σε συνθήκες φτώχειας, εμπαιγμού και φασισμού. Καταγράφεται η υπαρξή τους μέσα σε δυο ταυτότητες
Πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1971.

«Γύρω απο αυτό το έργο έγινε ολόκληρη μάχη στην επιτροπή προκρίσεως του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1971. Ο χουντικός εκπρόσωπος απαίτησε να κοπεί και να μην προβληθεί αλλά σύσσωμη η επιτροπή παραιτήθηκε αμέσως με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι χουντικοί να ανακαλέσουν για να μην τιναχθεί το φεστιβάλ στον αέρα.

Θόδωρος Μαραγκός.»

Δεν ξέρω πόσοι τον ξέρουν ήδη και πόσοι όχι, αλλά δεν μου βγάζετε αυτό το σφίξιμο μέσα μου, που σαν ένστικτο μου υπενθυμίζει ότι ξέρω ήδη την απάντηση στην ερώτηση. Και με κάνει να αναρωτιέμαι πώς η Βουλή ήταν η αιτία να μάθω ταινιές σαν το «Αρκεί να φαίνονται ωραία» και την «Αγέλαστο Πέτρα».
Λειτουργεί τελικά κάτι σε αυτό τον τόπο ή όχι?
Μήπως το ξεχασμένο κανάλι της Βουλής το παρακολουθούν μόνο κάτι πειραγμένοι, που κανένα δε μπορούν να βλάψουν?
Αλλά για καλό και για κακό, είναι άραγε καλύτερα να αφήσουμε το κανάλι υποδιαφημισμένο, παρουσιάζοντας έργα-διαμάντια σαν τα παραπάνω, βάζοντας τους το πέπλο της αδιαφορίας και του «διανοούμενου» για να σιγουρέψουμε τη σοβαροφάνειά μας κρατικό κανάλι, αλλά ταυτόγχρονα να αποφύγουμε να επηρεάσουμε τις μάζες με τις προβολές αυτές?
Δεν ξέρω.
«Εδώ ο ποιητής σηκώνει τα χέρια», όπως λέει και ο Νιόνιος, και απλά απολαμβάνει το ακούσιο δώρο που του χαρίστηκε.

Περισσότερες ταινίες του Θοδωρή Μαραγκού εδώ.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s