Θα τη ζητώ, δεν θα τη βρίσκω πουθενά.

Την αντάμωσα ένα βράδυ στην Αθήνα
Και μεθύσαμε απ’ τα πρώτα τα φιλιά
Ήταν γλυκειά, ήταν ωραία, ήταν τσαχπίνα
Και είχε μια τρελή, τσιγγάνικη ομορφιά
Που μου κρατάει σκλάβα χρόνια την καρδιά

Ήταν η τρέλα μου, ήταν η ζήλεια μου η μεγάλη
Που κομματιάσαν την καλή της την καρδιά
Και μια βραδιά, μες στο μεθύσι της, στην παραζάλη
Πήρε τα μάτια της και χάθηκε μακριά
Και από τότε δεν την ξαναείδε πια.

Είμαι ένοχος, παραδέχομαι, εγώ φταίω
Που σαν τύραννος της εφέρθηκα σκληρά
Και μια ζωή θα τυραννιέμαι και θα την κλαίω
Χωρίς να βρω ποτέ καμιά παρηγοριά
Θα τη ζητώ, δεν θα τη βρίσκω πουθενά.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s