είναι.

είναι το ψιλόβροχο?
είναι τα φύλλα που έπεσαν?
είναι το κρύο που μας πάγωσε?

οι σκιές πληθαίνουν καθώς το τρένο περνά και φυσά και σκίζει το ποτάμι των θερμοσιφώνων από την κρυμμένη πόλη που χαμογελά για πρώτη φορά με ειλικρίνεια μπροστά στο φακό που μας αποθανατίζει χωρίς φλας χωρίς εικόνα χωρίς λόγια σε αυτόν τον καταιγισμό συναισθημάτων και ονείρων ανείπωτων ανεκπλήρωτων ανήθικων γύρω από τη σαύρα που έρπει κοντά στη βασίλισσα καθώς η τίγρη γίνεται κουκουβάγια και νεράιδα και ύπνος και αρχή και μέση και τέλος παράλληλα με τις σπίθες της φωτιάς που γλύφουν την άμμο τρώνε τα σωθικά μου και ανεβαίνουν τον τοίχο που οδηγεί στο μπαλκόνι σου και σαν άλλος ρωμαίος τρέμω και κλαίω και σου υπόσχομαι αιώνια αγάπη χωρίς θάνατο χωρίς αυτοκτονία λέγοντας το μεγαλύτερο ΝΑΙ στη ζωή στο τώρα στο πριν και το μετά των στιγμών που σε χάραξαν και σε έφεραν εδώ κοντά μου δίνοντας μου το άσβηστο χαμόγελο που μόνο εσύ ξέρεις.

είναι το γέλιο σου που ήρθε πάλι?
είναι η αγάπη σου?
είναι τα μάτια μας?

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s