οι σιωπές μας.

..είναι η απόσταση, το ξέρω.
τα φύλλα που πέφτουν πιο νωχελικά αυτό το φθινόπωρο.
οι αλλαγές που έρχονται σιγά, αλλά έρχονται.

κάθε χρονιά μοιάζει ξεχωριστή από εδώ και πέρα.
με τα χαμόγελα μας, με τα νέα πρόσωπα, και τα τραγούδια που χαράζουν τις στιγμές μας.
η φωτιά που ανάβουμε στον λόφο για να ζεσταθούμε, και ο άνεμος που τη χαιδεύει.

η σαύρα μέσα μου έρπει και γελάει.
ξέρει πιο πολλά από μένα.
η παπαρούνα με μεθάει και μοιάζει διπλή, τριπλή, πολλαπλή.
δε με βοηθά να συγκεντρωθώ.
πολύς θόρυβος. πολύ χάος. πολύ απ’ το πολύ.
και αρχίζω να ξεφυσάω πάλι.

δεν ξέρω αν είναι αργά. αν είναι νωρίς. αν πρέπει ή να μην πρέπει. πια.
αλλα δε με νοιάζει. θέλω να μη με νοιάζει.
θέλω την κάθαρση που μου δίνεις.
θέλω τη λάμψη.
θέλω το απόλυτο.
και θέλω να υπάρχω σε πολλές στιγμές.
και να τραγουδάω, να σου τραγουδάω και να να να να να.

έλα να μοιραστούμε τη σιωπή.

One thought on “οι σιωπές μας.

  1. magikifoni Οκτωβρίου 31, 2011 / 15:07

    Και είναι τόσο λίγοι αυτοί που μπορούν να μοιραστούν τη σιωπή. Είναι λίγοι αυτοί που τη θεωρούν έναν συνηθισμένο ήχο και είναι έτoιμοι να την ακούσουν, να την αφουγκραστούν και να την κατανοήσουν…
    Παρόλο που η ίδια είναι πιο γεμάτη, πιο αληθινή, πιο ουσιαστική από κάθε άλλο τραγούδι ή φωνή…
    Πολλοί νομίζουν ότι είναι άδεια και την φοβούνται….
    Το να μοιράζεται κάποιος τη σιωπή είναι μαγεία και αρετή.
    Καλησπέρα🙂

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s