στο διάστημα.

επιπλέουμε σαν σύννεφα στο ουρανό.
στον ορίζοντα μας.
στο κενό τραγουδάς και σε ακούω.
μόνο εγώ.

πετάμε?
πώς με έκανες να βγάλω φτερά?
πότε ήρθες?

σε είδα καθώς κατέβαινα από το μπλε λεωφορείο. και με αγκάλιασες.

οι πλανήτες έγιναν χρώματα.
οι αστεροειδές γίνανε τα οχήματα μας.
το σύμπαν δεν μας χωράει πια.
το χάος μπαίνει σε τάξη και η αταξία μπορεί πια να ξεκουραστεί.

μη φοβάσαι.
μην σκέφτεσαι.
μην.
απλά…

αναπνοές.
βγαίνουμε από τη ροή της λάβας και χορεύουμε.
καιγόμαστε σαν ηφαίστειο που είχε χρόνια να εκραγεί και ουρλιάζουμε δυνατά.
είσαι εκεί [ήσουν και πριν, παραδέξου το], είσαι και με κοιτάς.
χαμογελάς.

ωωω, κι αυτές οι νότες..
δεν παύουν να μου δίνουν ευτυχία.

στα μάτια σου.
στο φως.
στο σήμερα.
στο αύριο.
στο όλο.

Advertisements

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s