δεν ονειρεύομαι, ζω.

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν’ αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ’ τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ’ ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

forever ago.

Narrator:
(So apropos:
Saw death on a sunny snow)

Him:
«For every life…»
Her:
«Forgoe the parable.»
Him:
«Seek the light.»
Her:
«…My knees are cold.»

(Running home, running home, running home, running home…)

Her:
«Go find another lover.
To bring a… to string along!»

«With all your lies,
You’re still very lovable.»

«I toured the light, so many foreign roads for Emma, forever ago.»

How soon are you swallowed up by the depths?

Who would here descend?
How soon is he swallowed up by the depths?
Thou, Zarathustra, still lovesth the abysses
Lovesth them as dosth the fur tree

The fur flings its roots
And the rock itself gazes
Shuddering at the depths
The fur pauses before the abysses where all around
Would feign descent amid the impatience of wild, rolling, leaping torrents
It waits so patient, stern, and silent
Lonely…

Lonely, who would venture here?
To be guest, to be thy guest
A bird of prey, per chance
Joyous at other’s misfortune
Will cling persistent to the heir of the steadfast watcher
With frenzied laughter, a vulture’s laughter

Wherefor so steadfast?
Mocks he so cruel
He must have wings who loves the abyss
He must not stay on the cliff
As thou, who hangesth there

Oh Zarathustra
Cruelest nimrod!
Of late still a hunter of God
A spider’s web, to capture virtue
An arrow of evil
Now hunted by thyself
Thine own prey
Caught in the grip of thine own soul

Now lonely to me and thee
Twofold in thine own knowledge
‘Mid a hundred mirrors
False to thyself
‘Mid a hundred memories
Uncertain and weary from every wound
shivering at every frost
Throttled in thine own noose
Self-knower
Self-hangman

Why didsth bind thyself
with the noose of thy wisdom?
Why luresth thyself
To the old serpent’s paradise?
Why stowesth into thyself
Thyself?

A sick man now
Sick of serpent’s poison
A captive now
Who has drawn the hardest lot
In thine own shaft
Now doesth thou workesth
In thine own cavern?
Digging in thyself
Helpless quite
stiff, a cold corpse
Overwhelmed with a hundred burdens
Overburdened by thyself
A knower, a self-knower
The wise Zarathustra

Thou soughtesth the heaviest burden
So foundesth thou thyself
And cansth not shake thyself off

Watching
Crouching
One that stands up right no more
Thou with grow deformed
Even in thy grave
Deformed spirit

And of late, still so proud
On all the stilts of thy pride
Of late, still the godless hermit,
The hermit with one comrade, the devil
The scarlet prince of every devilmen’s
Now between two nothings
Huddled up a question mark
A weary riddle
A riddle for vultures

They will solve thee
they hunger already for thy solution
They flutter already about their riddle
About thee
The doomed one
Oh Zarathustra
Self-knower
Self-hangman

το χαμόγελο της.

κόκκινα κανόνια πυροβολούν γαρύφαλα πάνω σε φτερωτά άλογα που βγαίνουν από το στόμα σου χαμογελώντας ενώ υποδέχτηκες τον βασιλιά της λίθινης εποχής σου τρέποντας τους στρατιώτες σου σε άτακτο πνιγμό μέσα στην τάφρο του έρωτα μας που τα λευκά σου χέρια μετατρέπουν τον πάγο σε αψέντι αυτό το χειμωνιάτικο απόγευμα καθώς γύρω μας η νύχτα έγινε γιορτή η μέρα έγινε νύχτα και το ηλιοβασίλεμα ηφαίστειο που σκάει σε υπερκαινοφανείς αστέρες που κάνουν το σύμπαν να βουλιάζει στα μάτια σου χορεύοντας.

The heat was on as you could see.

blast from the past!

Cleopatra’s favorite cat
Got his hands on Caesar’s spats
The heat was on as you could see
So he front ’em to Mark Antony.
Said, «My girlfriend’s cat is smarter than me.»

Caesar had an eye for clothes
He saw them spats and said, «I like those.»
Caesar had no thing to say, except,
«Jesu Christi Domine,
Et tu, Brute,
Jesu Christi Domine,
Et tu, Brute.»

The senate tried to sympathize
It was the cat they should despise
Informant told his whereabouts
Centurions to seek him out

Centurions! There go the centurions.

Brutus had to turn his head
When THIS cat done went and said,
«If he’s got this thing for shoes,
He just might be ambitious, too.
They got holidays all in his name,
And all a tyrant needs is fame.
Those fascists don’t play pretty games
Egypt is the place to be…
But Rome is a democracy.
Rome!»

Caesar never got them back
‘Cause they killed his ass in the second act.
Brutus spoke, then Antony:
Said, «My girlfriend’s cat is smarter than me.
Friends, Romans, can’t you see
My girlfriend’s cat is smarter than me
Egypt’s biggest rivalry:
Cleopatra’s cat and me.»