..να κυλήσει.

όταν η νύχτα θα σκεπάζει και τους δυο μας από μακριά θα βλέπουμε τα σύννεφα να απομακρύνονται τραγουδώντας για μαχαίρια και χάρτες που σώθηκαν φέρνοντας κόντα χειμώνες – τον πρώτο και τώρα τον δεύτερο – γύρω από οάσεις καθώς η σιωπή μας γίνεται κραυγή και κοχύλια στο μπαλκόνι με τον καρχαρία να απλώνεται στη γυάλα κουρδίζοντας τον λύκο να χτυπά κάθε σαραντατρία δευτερόλεπτα θυμίζοντάς μας τον καιρό που πέρασε και τον καιρό που θα ‘ρθει κάνοντας το παρόν όλο και πιο γαλάζιο σαν τον ζοφερό βάλτο που πνίγηκαν μέσα του τα νέα μου τραγούδια οι καινούριες μου σκέψεις οι κενές μου τραγωδίες τράγων και φωνών που κανείς δεν τόλμησε ν’ αφουγκραστεί αφού οι βράχοι ενώθηκαν σε ένα και φίλησαν την μαύρη τρύπα ενόσω το χάος έμπαινε σε τάξη με τη σιωπή να είναι εκκωφαντική και μόνη σαν εμάς που ακόμα και μετά το αμάγαλμα αναρωτιόμαστε τι θα μείνει ζωντανό και τι θα το αγκαλιάσει η λήθη του λήθαργου της αγάπης ψιθυρίζοντας πια στον άνεμο που μου φέρνει τα νέα σου να μη σου στέλνει τα δάκρυα μου για να μη σε πνίξουν σαν την παλίρροια που έρχεται και φεύγει και έρχεται και με βουλιάζει στον πάτο του βυθού μόνος μόνος μόνος μόνος μόνος απλά να περιμένω τον χρόνο να κάνει αυτό που από τη στιγμή της σύλληψης έμαθε να κάνει.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s