ο κύκλος δεν έχει αρχή, μέση, τέλος.

κάποτε.
τα δάκρυα κυλούσαν και κυλούν.
όλα αλλάζουν.
όλα επιστρέφουν στην αρχή.
και πάλι πάλι το ίδιο.
ξανά.
δε βαρέθηκε κανείς?
η ομορφιά είναι εκεί.
όλοι το έχουν σκεφτεί κατά καιρούς.
ανάμεσα σε σοκάκια και υγρά πεζοδρόμια.
σε μεθυσμένες κουβέντες πάνω από πονηρά τραπέζια.
με το χαμόγελο που η κάθεμιά σας ξέρει.

οι κραυγές ντράπηκαν και χαμήλωσαν το βλέμμα.

ναι,είναι αυτό το κόκκινο πράγμα που πάλλεται και σε κάνει και νιώθεις.
είναι τα μάτια σου που δεν ξεκολλάνε από τα δικά μου.
είναι η όαση που έψαχνες χρόνια και ποτέ δε θα μάθεις αν ήταν αυτή που περίμενες.
θα ψάξεις κι άλλο?
ο διάδρομος είναι πάντα εκεί.
η φίλη σου θα είναι εκεί?
το αμάξι τράκαρε.

ήσουν μέσα?
δεν περίμενες?
έφυγες?

δεν άκουσα ποτέ την πόρτα να κλείνει.

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s