νομίζω ότι επιτέλους βρήκα τον πονοκέφαλο μου.

η μπαλαρίνα αφήνει τις πουέντ στο συρτάρι.

πόσες χορεύτριες? πόσες πια?

μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, για όλους και όλες.
όλοι νομίζουν ότι μιλάς για εκείνους, όχι τους άλλους, και σίγουρα όχι για σένα.
πώς θα τους πείσεις ότι μιλάς για όλους?

αυτά τα ασπρόμαυρα πλήκτρα πάλι πυρακτώνονται.
και εκείνη ήρθε να τα ακούσει.
να τα νιώσει.
να ξαπλώσει πάνω τους.
για να παίξεις επιτέλους αληθινή μουσική.
να την κάνεις να χορέψει μόνο για σένα.
και να κοιτάς αυτά τα μάτια -που τώρα τώρα τώρα- κοιτάζουν μόνο εσένα.

γαμώτο, ποιος χρειάζεται παραπάνω?
ποιος …ανόητος?

η ηρεμία πριν την καταιγίδα και η καταιγίδα πριν την ηρεμία.

χα, νομίζω ότι επιτέλους βρήκα τον πονοκέφαλο μου.
με μια βασίλισσα από τη λίθινη εποχή.

χα.

Advertisements

Ατάκα κι επιτόπου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s