les yeux sont aveugles. il faut chercher avec le cœur.

    αυτό το πανέμορφο βιβλίο για μικρούς και μεγάλους, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

    Advertisements

στην άκρη του τόξου.

ένα βέλος διασχίζει τον νορβηγικό αέρα και πέφτει στις καρδιές μας σαν νιφάδα χιονιού.
ένα βράδυ εφηβείας, δυο κεριά και τα φύλλα του φθινοπώρου.
γραμμένο στα ύδατα…..

’94. Carl-Michael Eide drums και φωνητικά, Vicotnik κιθάρες και φωνές απόκοσμες, Skoll μπάσο.
’97. το τέλος μετά από ένα ep και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.

αβαν γκαρντ. ένα μίγμα τζαζ και μαύρου μετάλλου. πρωτόγνωρο.
κάτι σαν τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Ουέλς που έκανε την υπέρβαση στα νιάτα του και δεν την ξεπέρασε ποτέ.
(με μια μικρή προσωπική ένσταση ότι η Δίκη είναι η καλύτερη ταινία του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)
Πολύ γρήγορο τέλος.
Όχι άδοξο αν σκεφτεί κανείς τη συνέχεια των δημιουργών του (DHG,Virus) και τα αριστουργήματα που προέκυψαν από το κάθε συγκρότημα, αλλά πάντα θέλαμε κι άλλο.
Όταν μάθαμε για επανένωση που τελικά δεν ευόδωσε, απογοήτευση.
Βέβαια ίσως και να χάλαγε η μαγεία μετά, ποιος ξέρει.

Τρεις λέξεις και πέντε τελείες.

ved
buens
ende
…..

ο χειμώνας έρχεται χαμογελώντας.

and his ghost may be heard as you pass by the billabong.

νέο άλμπουμ κωνσταντίνου βήτα αναμένεται τέλη νοεμβρίου!
δείτε και εδώ για περισσότερες πληροφορίες και δωράκι ένα remix από το «δως μου αυτή τη γεύση».

UPDATE:

24 νοεμβρίου.

κουρδιστό όργιο.

ένα άμυαλο αντικείμενο που το κουρδίζεις να κάνει ό,τι το προστάξεις. σαν ρομπότ.
ταινία? για την ακρίβεια γεγονός.
μέχρι το θάνατο της ιδιοφυΐας είχε απαγορευτεί η προβολή της στη χώρα με το μεγάλο ρολόι.
παράνοια. και εδώ.
στην αρχή, η συμμορία που ακούει Ludwig van, πίνει γάλα αλλά παράλληλα δέρνει άστεγους, βιάζει και δείχνει σε όλους τι θα πει με πράξεις «a little bit of the old ultraviolence».
μετά η αναμόρφωση. θεραπείες ανούσιες που κάνουν τον άνθρωπο κατώτερο του ζώου. μια μηχανή που εκτελεί εντολές και ακολουθεί πιστά έναν απρόσωπο κώδικα.
και στο τέλος, η λύτρωση. μετά από προσπάθειες επανένταξης, στο μυαλό υπάρχει πάντα το γρανάζι που του θυμίζει τι ήταν και τι μπορεί να γίνει.
και όπως λέει και ο Alex στην τελευταία του φράση πριν γίνει ιστορία : » yes. i was cured alright.»

στο σπίτι του θανάτου.

παράνοια. ψυχεδελικά ναρκωτικά και ένα προσωρινό άσυλο μέχρι το τωρινό καταφύγιο στα περίχωρα.
10 χρόνια πριν.

..i am despair, my goal reached..

βροχή από ιόντα, ηχοβολιστική ευτυχία και νάνοι έρπουν και γλύφουν τη χιονάτη.
περίεργες εικόνες από ένα θέατρο παράλογα λογικό σε σχήματα ασχημάτιστα.

υπερρεαλιστικά?
ω ναι ναι ναι.
nihil nihil nihil.

..for today is forever..

ήρθαν όλοι μαζί, άλλαξαν το σύμπαν και έφυγαν. ο καθένας σε δικό του γαλαξία.
μπορείς να το αντιληφθείς?
μάλλον ίσως μπορεί.
σίγουρα ποτέ σε όλο του το μεγαλείο.

..admiring the triumphant move of the elephant..

χα.
νιώθεις τι λέω?
κι εγώ έχω χαθεί.

..Reality – larger than mans illusions
or is it me?..

αλλά δεν έχει σημασία να καταλάβεις τι λένε. τι κραυγάζουν.
ποτέ δε χρειάστηκε.
απλά σε καλούν ως άλλες σειρήνες και θέλουν να σε αλλάξουν. όπως καθετί αγνό,χρήσιμο και υγιές.

..i don’t think I’ll ever reach that day..

ναι.θα είναι πάντα στη δισκοθήκη μου σε περίοπτη θέση. κάποιος το έχει τρεις φορές. ο αριθμός της τρέλας για όσουν ξέρουν.
εξακόσια εξήντα έξι σκαλοπάτια προς την ψύχωση.
το μπιγκ μπανγκ πάνω σε μαύρα μέταλλα. γράφεται ιστορία. ποιος όμως τυχερός θα την αντιληφθεί?
λίγοι ίσως έχουν τα αυτιά για να ακούσουν πραγματικά.
είναι καθαρά θέμα μυών.

..For only suffering can create such beauty
And only suffering can wipe out your tears..

πολλά έχουν αλλάξει από τότε. όλοι και όλα.
αλλά αυτό θα μείνει για πάντα μέσα μου.

..Am I not your super hero
Am I not your golden chain
War fixation, I won the game
Transmit this remedy
Transmit this gain..

η άμμος της ήταν απίστευτη.

B263E8A90E51869BDFD24E5BD0B6ED7A

λόγια ενός έμπειρου χρόνια πριν γεμάτος έρωτα και ενθουσιασμό ξεκίνησε και έφτασε μέσα από υπερατλαντικά ταξίδια και είδε την μεγάλη ανατολή στα μάτια της σαν τη στάχτη που γεννήθηκε από δέντρα και τη φλόγα που δεν καίει αλλά τρώει τρώει τρώει ξανά ξανά ξανά και τα σημάδια του έσβησαν μετά από εβδομηνταπέντε σαλιγκάρια της βροχής όταν τραγουδάνε οι νεράιδες για τα κρίνα των κοριτσιών και λιώνουν λιώνουν ιδρώνουν φορώντας θαλάσσια φουστάνια σε μέρες που δε θα ξαναρθούν – και το ξέρεις – χωρίς το έρεβος να ζητά άλλο φως από άσπιλα ποτάμια και οάσεις ερήμου που σε περιμένουν να τραγουδήσεις στα κέρινα ομοιώματα των κάκτων γεμάτα νερό και νέκταρ όπιου – κοίτα το -πέφτει σα δροσοσταλίδες πανω στη γη πάνω στην έρημο πάνω στην άμμο πάνω στην άμμο πάνω στην άμμο.

μικρό αφιέρωμα.