I am old but still a child.

Memories, my memories
How long can you stay
To haunt my days
She came without a farthing
A babe without a name
So much ado about nothing
Is what she’d try to say
So much ado my lover
So many games we played
Through every fleeted summer
Through every precious day

All Dead All Dead
All the dreams we had
And I wonder why I still live on
All Dead All Dead
And alone I’m spared
My sweeter half instead
All Dead
And Gone
All Dead…

All Dead All Dead
At the rainbow’s end
And still I hear her own sweet song
All Dead All Dead
Take me back again
You know my little friend’s
All Dead
And gone
All Dead and gone

Her ways are always with me
I wander all the while
But please you must forgive me

I am old but still a child

All Dead All Dead
But I should not grieve
In time it comes to everyone
All Dead All Dead
But in hope I breathe
Of course I don’t believe
You’re dead
And gone
All Dead
And gone

and i’ve been thinking way too hard about how this might all start.

hey, i wanna tell you about someone i used to know
could never contemplate just how far down low i’d go,
down to my knees
i want to be the one to see your colours bleed

yeah, I’ve been thinking about the girl i want to be
don’t want to spend my life trying to be free
helplessly, can’t you see
i gotta unlock the door to my destiny

and i ve been thinking way too hard about how this might all start

i see silver lined skies
sun bleached coloured eyes
a dusk full of life
and pale blue birthed from your golden eye

and i ve been thinking way too hard
about how this might all start
and i ve been thinking way too hard
about how this might all start

Εσείς έχετε κάνει ψυχανάλυση; Είδαμε τους «Επιβάτες» στο Studio Μαυρομιχάλη.

Duduka Theater

Ένα ασανσέρ στη μέση της σκηνής. Είναι ήδη μέσα ένας επιβάτης. Ο δεύτερος μόλις που το προλαβαίνει και μπαίνει μέσα. Είναι ο ασθενής μαζί τον ψυχαναλυτή του. Ξαφνικά, το ασανσέρ σταματά. Τα κινητά τους είναι εκτός δικτύου και οι δυο τους, εγκλωβίζονται στο στενό χώρο του ασανσέρ που θα γίνει ο τόπος μιας πρωτόγνωρης αλλά πολύ ουσιαστικής «συνεδρίας»!

Η παράσταση είναι εξαιρετική και τόσο σύγχρονη! Το βραζιλιάνικο έργο του Flavio Goldman παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Studio Μαυρομιχάλη σε σκηνοθεσία του επίσης βραζιλιάνου Φίλιππου Μέντες Λάζαρη. Η πρώτη παρουσίαση του έργου στην Ελλάδα φιλοδοξεί να αποτελέσει μία γέφυρα πολιτισμού ανάμεσα στις δύο χώρες. Το κλειστοφοβικό συναίσθημα που προκαλείται από την σκηνοθεσία είναι πολύ έντονο, αλλά με στοιχεία έντασης και αρκετού χιούμορ, δίνοντας μια πολύπλευρη εμπειρία στο κοινό. Οι δύο πρωταγωνιστές (Αλέξανδρος Σωτηρίου, Στέλιος Ξανθουδάκης) παίζουν εξαιρετικά σε ένα τόσο σύγχρονο κείμενο, και μας κρατούν σε εγρήγορση σε όλη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 638 επιπλέον λέξεις

Μερσώ, ήρωας ή παρίας; Είδαμε τον Ξένο του Καμύ στο Θέατρο 104.

Duduka Theater

Μια άδεια αίθουσα. Λίγη άμμος στο κέντρο και τρεις βράχοι. Οι τρεις ηθοποιοί μας εξηγούν εξαρχής όλη την ιστορία επιγραμματικά, σαν να επρόκειτο για διδαχή και όχι απλά μια παράσταση. Οι ρόλοι εναλλάσονται, ο καθένας ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά σαν άλλος Σίσυφος, σε ένα έργο που η ένταση κορυφώνεται μέχρι το «λυτρωτικό» φινάλε.

Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Τσιάμης) μαζί με την απόδοση του κειμένου είναι εμπνευσμένη μιας και μπλέκει διάφορα μέρη της ιστορίας και δεν τα παρουσιάζει χρονολογικά, δίνοντας έτσι άλλα νοήματα στην παράσταση. Φωτίζονται κρυφές πτυχές του Μερσώ και φαίνεται περίτρανα η επιθυμία να συνδεθεί εννοιολογικά με τον Σίσυφο, όπως άλλωστε ήθελε και ο Καμύ. Οι τρεις ηθοποιοί (Γεράσιμος Μιχελής, Μιχάλης Οικονόμου, Κλεοπάτρα Μάρκου) ξεπερνούν τις ήδη μεγάλες προσδοκίες μας και είναι εξαιρετικοί σε τόσο πολυσύνθετο έργο, δίνοντας μοναδικές ερμηνείες. Το κοινό τούς κοιτά κατάματα σε αυτό το εσωτερικό δράμα και καθηλώνεται από την έντασή τους.. Οι φωτισμοί (Σάκης…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 402 επιπλέον λέξεις

So, I disconnect..

For 27 years I’ve been trying to believe and confide in
Different people I’ve found.
Some of them got closer than others
Some wouldn’t even bother and then you came around
I didn’t really know what to call you, you didn’t know me at all
But I was happy to explain.
I never really knew how to move you
So I tried to intrude through the little holes in your veins

And I saw you
But that’s not an invitation
That’s all I get
If this is communication
I disconnect
I’ve seen you, I know you
But I don’t know
How to connect, so I disconnect

You always seem to know where to find me and I’m still here behind you
In the corner of your eye.
I’ll never really learn how to love you
But I know that I love you through the hole in the sky.

Where I see you
And that’s not an invitation
That’s all I get
If this is communication
I disconnect
I’ve seen you, I know you
But I don’t know
How to connect, so I disconnect

Well this is an invitation
It’s not a threat
If you want communication
That’s what you get
I’m talking and talking
But I don’t know
How to connect
And I hold a record for being patient
With your kind of hesitation

Oh, I need you, you want me
But I don’t know
How to connect, so I disconnect
I disconnect

Εσύ πας θέατρο με τέτοια ζέστη;

Duduka Theater

 [Άννα Κάντα] 

Ένας φίλος έγραψε πριν μέρες στο facebook ότι εδώ στην Ελλάδα η απόσταση από το καλοριφέρ στο aircondition είναι ένα τσιγάρο δρόμος. Αλήθεια είναι! Αυτές οι μέρες μοιάζουν να μπήκαν τόσο βαθιά στο καλοκαίρι που φαίνονται όλοι οι Αθηναίοι καταπιεσμένοι ξεχειλίζοντας τις ταράτσες και τις απομιμήσεις παραλίας στην Αττική. Δεν προλάβαμε να καταλάβουμε πως έπιασαν ξαφνικά τόσες ζέστες και τρέχουμε να προλάβουμε ότι έχει απομείνει από τον χειμώνα, πριν μας εγκαταλείψει οριστικά.

Περί θεάτρου ο λόγος φυσικά. Η άνοιξη συνήθως εξαφανίζει κάθε παράσταση στην πόλη. Τελευταία όμως δείχνει να προσπαθεί για λίγες μικρές εκπλήξεις που δυστυχώς τις χαντακώνει ο καιρός και η εξωστρεφής διάθεση του καλοκαιριού. Να το θέσω αλλιώς; Ποιος θα πάει να κλειστεί σε μία αίθουσα θεατρική, υπογείου ή παταριού χωρίς aircondition και με το μυαλό στο διήμερο διακοπών που ανυπομονεί να κανονίσει με την πρώτη ευκαιρία;

Φυσικά υπάρχει και το φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Υπάρχουν και οι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 575 επιπλέον λέξεις

Όλοι μπροστά μας ξεκαρδιστικοί. Είδαμε τους ήρωες του Αρκά στο Θέατρο Vault.

Duduka Theater

Τα φώτα πέφτουν. Ζώα με ανθρώπινη μορφή και άνθρωποι με ζωώδη ένστικτα ζωντανεύουν στην σκηνή. Οι ήρωες του Αρκά παρελαύνουν στο θέατρο Vault! Ο Ισοβίτης με τον Μοντεχρήστο, τα Σπουργίτια μπαμπάς και γιος, ο Καστράτο με την Λουκρητία και την γιαγιά, η Κομμώτρια με τις πελάτισσες, και ο αποθανών μαζί με τον άγγελο και τον διάβολο! Ο Αρκάς στα καλύτερά του!

Το εγχείρημα της παράστασης θα έλεγε κανείς, φιλόδοξο και δύσκολο. Οι θεατές ξέρουν τους ήρωες του Αρκά απ’έξω κι ανακατωτά. Κι όμως καταφέρουν να κάνουν το κοινό να γελάσει με την καρδιά του όσο τα στριπ παίρνουν υλική τρισδιάστατη μορφή. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Αγοράς) μαζί με τους ηθοποιούς (Δημήτρης Αγοράς, Έλενα Αρβανίτη, Αλέξης Βιδαλάκης, Δημήτρης Κανέλλος. Στέφανος Κοσμίδης, Μαρία Μπαλούτσου, Χαρά Τσιτομενέα) κάνουν εικόνα τους ήρωες του Αρκά χωρίς απλά να επαναλαμβάνουν το χιούμορ του. Οι ηθοποιοί βγάζουν μια θετική ενέργεια σε όλη την παράσταση, και το κοινό παρασύρεται…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 325 επιπλέον λέξεις