Έχω παίξει σε παράσταση με 4 άτομα κοινό και τη θεωρώ παράσημο στην καριέρα μου.

Η 1η μου συνέντευξη (ως host) στον Dimitris Dimopoulos για την νέα του παράσταση! Για την Duduka ρε γαμώτο!
Τρέξτε να προλάβετε, γιατί έχει λίγες και καλές παραστάσεις.

Duduka Theater

Ο Δημήτρης Δημόπουλος μας μιλά για την Καφρόκρεμά του και την επερχόμενη περιοδεία του! Είναι από τους πρώτους έλληνες standup κωμικούς -από την δεκαετία ’90-, και συνεχίζει ακάθεκτος στον 3ο standup μονόλογό του!  Έχει ένα μοναδικά έξυπνο χιούμορ, που δεν είναι εύκολο να το κατηγοριοποιήσεις. Ακόμα και οι βωμολοχίες στο νέο του έργο, δεν ακολουθούν τα κλασσικά μοτίβα άλλων κωμικών. Το χιούμορ προκύπτει από τον δικό του χαρακτήρα στην σκηνή, από τις καταστάσεις, ενώ ταυτόγχρονα δεν λείπουν και οι «ατάκες» που μένουν χαρακτηριστικές στο κοινό. Τώρα είναι έτοιμος για την νέα του περιοδεία σε επαρχία και Αθήνα, οπότε ήταν η καλύτερη αφορμή να μας απαντήσει σε κάποια καυτά ερωτήματα για την δουλειά του, το youtube και την ελληνική standup σκηνή.

Μετά το «Αντί Διδακτορικού» και την «Υπερπαραγωγή», ήρθε η ώρα για τον τρίτο σου standup μονόλογο, την «Καφρόκρεμα». Από πού αντλείς υλικό για τις παραστάσεις σου και πώς καταλήγεις σ’ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.021 επιπλέον λέξεις

Advertisements

I get the fever every time you cross my mind.

Forget the fever down in your heart
I’m sure that fever is gonna be hitting you hard
You say it makes you feel you’re alive
You call your father the moment that fever arrives

It comes easy to, comes easy to you
Just like I do, too

You say your money means nothing to you
But to be honest, your money was all that I knew
Great! Another rich kid topping the charts
But then I heard it and it hit a soft spot in my heart

‘Cause it comes easy to, comes easy to you
Just like I do, too, yeah

(No more rushing)
I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind

I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind

I get the fever every time you cross my mind
I get the fever every time you cross my mind

Χλιαρό χειροκρότημα για τα Τέσσερα Κοριτσάκια του Πικάσο.

Duduka Theater

«Τα Τέσσερα Κοριτσάκια» στο Tempus Verum είναι μια δραματοποιημένη ποιητική απόπειρα του Χρήστου Καρασαββίδη. Πρόκειται για το θέατρο του Πικάσο, αλλά πώς μπορεί να κάνει θέατρο ένας ζωγράφος; Το κείμενο πρόκειται για μια καταιγίδα λέξεων όπως τα χρώματα που γεμίζουν έναν καμβά και όταν τον κοιτάς από κοντά δεν βγάζει νοήμα, αλλά όταν απομακρύνεσαι κάτι μοιάζει να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Πικάσσο χρησιμοποιεί την μέθοδο που χρησιμοποιούν ο Τζόυς, ο Προυστ και ονομάζεται Stream of consciousness. Με λίγα λόγια, αυτή η μέθοδος συνίσταται στο να αφήνει ελεύθερο το ρεύμα του εσωτερικού μονολόγου όπου «η συνείδηση, η σκέψη, δεν εμφανίζεται σε κομμάτια… Δεν είναι κάτι συναρμοσμένο. Ρέει. Είναι ένα “ποτάμι” ή «ρεύμα” της σκέψης, η της υποκειμενικής εσωτερικής ζωής.» (κατά τον ψυχολόγο Γουίλλιαμ Τζέημς). Το πρόβλημα ήδη ξεκινά με το ότι ο Πικάσο δεν ήθελε να ανέβει ως παράσταση αυτό το έργο, αλλά μόνο να διαβαστεί.

Τα τέσσερα κοριτσάκια (Τζωρτζίνα Λιώση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 356 επιπλέον λέξεις

Σενάριο; το κοινό – Σκηνοθεσία; Το κοινό – Ιδέες; το κοινό.

Το tailor made comedy είναι κάτι παραπάνω από μια κλασσική κωμική παράσταση που σε κάνει απλά να γελάς και μετά να επιστρέφεις σπίτι και να την βάζεις στο συρτάρι των αναμνήσεων. Στηρίζεται απόλυτα στην φαντασία, και μας κινητοποιεί να ανοιχτούμε ξανά, να επικοινωνήσουμε με το διπλανό μας και να δημιουργήσουμε από το μηδέν. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική. Θα μπορούσες να πηγαίνεις ξανά και ξανά και να γελάς όπως ακριβώς την πρώτη φορά. Ο θεατής παύει να είναι απλά θεατής αποκομμένος από το σύνολο κοιτώντας την παράσταση από τον τέταρτο τοίχο του σανιδιού. Είναι κοινωνός της κωμωδίας. Μια απολαυστική εμπειρία και ένας δημιουργικός αυτοσχεδιασμός όπως ήταν τα παιδικά μας αυτοσχέδια παιχνίδια. Γιατί όχι μια «επιστροφή» σε εκείνη την ηλικία και στιγμές που δεν θα τις βρίσκαμε τόσο απλά και αθώα σε κάθε κωμωδία. Αυτή η ομάδα ηθοποιών έχει δημιουργήσει το δικό της στυλ, το δικό της κοινό που ολοένα αυξάνεται και συνέχεια εφευρίσκει νέους τρόπους έκφρασης ανεβάζοντας ταυτόχρονα τον πήχη στην κωμωδία.

Duduka Theater

Φωνές ακούγονται πίσω από την αυλαία.  Κάποιος μας παρακολουθεί! Κάποιος ακούει τι λέμε! Είναι τρεις. Λάμπρος Φισφής, Ζήσης Ρούμπος, Δημήτρης Μακαλιάς! Τρείς πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Η παράσταση ξεκινά, μα για ποια «παράσταση» μιλάμε; Πού είναι το σενάριο;

Ο πάγος «σπάει» αμέσως. Ο Φισφής κάνει ερωτήσεις στο κοινό και παίρνει υλικό για τα σκετς. Μην αγχώνεστε, δεν υπάρχει αμήχανη στιγμή, οι πρόθυμοι θεατές σηκώνουν τα χέρια τους να πάρουν τον λόγο και τα ηνία της παράστασης. Μπορεί να δούμε μια δραματική σκηνή να διακωμωδείται, μια σκηνή που εκτυλίσσεται από το διάστημα μέχρι και σε τουαλέτα μπαρ. Το μόνο απαραίτητο είναι να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Χριστίνα Κωστέα) βγάζουν μια ζεστασιά, σαν να παίζουμε ένα παιχνίδι, και η μουσική (Χάρης Μπότσης, Αλέξανδρος Δημοκράτης ) με τον Μπότση να παίζει live αρμόνιο επάνω στην σκηνή συνοδεύει σημαντικά τα σκετς με ισχυρή δόση χιούμορ.

Οι τρεις ηθοποιοί έχουν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 507 επιπλέον λέξεις

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Duduka Theater

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.

Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 633 επιπλέον λέξεις

Πόσο απέχω από τον άλλο και από το Εγώ μου;

Processed with VSCO with p5 preset

Το λεξικό μας αναφέρει για την λέξη απόσταση:

1. το μήκος του ευθύγραμμου τμήματος που συνδέει δύο σημεία
2. αυτό που πρέπει να διανύσει κανείς για να πάει από ένα σημείο σε άλλο με δεδομένο το υπάρχον οδικό δίκτυο (εκφρασμένο σε μονάδες μήκους)
3. το διάστημα χρόνου που χωρίζει δύο χρονικά σημεία
4. η διαφορά ανάμεσα σε δύο πράγματα
5. (μεταφορικά) η ψυχική ή / και κοινωνική απομάκρυνση ενός ατόμου από άλλου

Είναι όμως το λεξικό ή η ετυμολογία ο δρόμος προς την «σημασία»; Η γλωσσολογία έδειξε ότι δεν είναι παρά ένας τρόπος (ίσως και εσφαλμένος ή ημιτελής) για να δούμε το νόημα πίσω από μια λέξη. Όσον αφορά τις λέξεις ο Μπαμπινιώτης ακολουθώντας τον δομιστή γλωσσολόγο Saussure αναφέρει: Το γλωσσικό σημείο (η λέξη) είναι αυθαίρετο (arbirtaite), είναι ο συνδυασμός μιας ορισμένης σημασίας και με μια ορισμένη μορφή (διαδοχή φθόγγων). Η σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινόμενου είναι συμβατή. Δεν υπάρχει κανείς εσωτερικός αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ σημασίας και ακουστικής εικόνας«. Οι δομιστές αντιμετωπίζουν την γλώσσα σαν ένα σύνολο από στοιχεία που αποκτούν σημασία όταν έρχονται σε αντίθεση με τα υπόλοιπα. Η γλώσσα δεν είναι το λεξικό, αλλά οι σχέσεις μεταξύ των συστατικών της. Και μόνο αν σκεφτείτε ότι μια λέξη αποκτά διαφορετική σημασία ανάλογα με τα συμφραζόμενα, ήδη αρχίζετε να ψηλαφείτε την έννοια της δομής στην γλωσσολογία.

Και τι μας νοιάζουν όλα αυτά;

Η ερώτηση είναι δεκτή, αλλά μιας και μιλάμε για την έννοια της απόστασης, πρέπει εξαρχής να ξέρουμε για τι μιλάμε και σε τι «παγίδες» μπορούμε να πέσουμε. Από την στιγμή που μιλάμε για κάτι σημαίνει ότι το ερμηνεύουμε, γεγονός που σημαίνει ότι και ο άλλος το ερμηνεύει, και ίσως όχι όμοια με εμάς. Άρα η έννοια της απόστασης εξαρτάται και από τους δύο συνομιλητές και δεν στέκεται από μόνη της. Εδώ θα μιλήσουμε για την απόσταση του άλλου με το Εγώ μου, και του εαυτού σε σχέση με το Εγώ. Άρα θα μιλήσουμε για το πώς εκλαμβάνω στην φαντασία μου εγώ και ο άλλος αυτή την απόσταση και στις δύο περιπτώσεις. Είναι στατική; Είμαστε και οι δύο ακίνητοι; Δύσκολο, πάντα κάποιος κινείται με διαφορετική «ταχύτητα». Άρα ερχόμαστε πιο κοντά; Απομακρύνόμαστε; Απομακρύνεται ο άλλος από εμένα ή εγώ από αυτόν;

Ο «άλλος» είναι άπιαστος. Θεωρούμε ότι μοιάζει με εμάς, μόνο που είναι διαφορετικός. Δεν πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε σαν να βλέπαμε ένα είδωλο του εαυτού μας που απλά συμπεριφέρεται λίγο διαφορετικά. Κάθε φορά που ερμηνεύουμε συμπεριφορές, κάνουμε μια υπέρβαση. Θεωρούμε ότι τα κίνητρα του άλλου, μοιάζουν με τα δικά μας, έτσι κάποια γεγονότα μοιάζουν λογικά ή παράλογα αντίστοιχα. Όμως, πέφτοντας σε αυτή την παγίδα, μπορεί να νιώσουμε ότι ο άλλος απομακρύνεται, ή ότι εμείς αλλάζουμε και απομακρυνόμαστε από εκείνον. Τότε πρέπει να συνομιλήσουμε ανοιχτά μαζί του, γιατί μόνο έτσι μπορεί να καταλάβουμε τι συμβαίνει πραγματικά και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις. Όμως για να καταφέρουμε να δούμε καθαρά αυτή την απόσταση, αρκεί αυτό;

Εκεί που έχω καταλήξει είναι ότι οι γύρω μας έρχονται πιο κοντά ή εν τέλει απομακρύνονται, όταν εμείς ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας. Όταν αρχίσουμε και συνειδητοποιούμε ποιοι είμαστε ανεξάρτητα από τους άλλους, τότε μόνο μπορούμε να τους δούμε πιο «καθαρά». Αρχικά, ως παιδιά ή στην εφηβεία βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια -και την υποτιθέμενη επιθυμία- του άλλου, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να δούμε καταστάσεις και ανθρώπους πιο αντικειμενικά. Δεν ξεχωρίζουμε εύκολα τοξικές περιπτώσεις ανθρώπων, και προβαίνουμε σε πράξεις που μας κάνουν δυστυχείς. Όταν ενηλικιωθούμε -και δεν εννοώ στα 18 μας, αλλά όταν επέλθει η συμβολική ενηλικίωση- και αποδεχτούμε ότι έχουμε την ευθύνη του εαυτού μας και ότι έχουμε μερίδιο σε ό,τι μας συμβαίνει, τότε μόνο ερχόμαστε λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα και στον άλλο.

Παρ’ όλ’ αυτά, και μόνο που μιλάμε όμως για τον εαυτό μας, τον κοιτάμε από απόσταση. Οι λέξεις αυτό καταφέρνουν, να «σκοτώσουν» το πράγμα, το απονεκρώνουν. Τα συναισθήματα πριν περάσουν στον λόγο, είναι άμεσα με αυτή την έννοια, ενώ οι λέξεις μας κρατούν σε μια απόσταση. Γι’ αυτό πάντα κάτι διαφεύγει, και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Μοιάζει απογοητευτικό, μόνο που δεν είναι! Όπως και το θεώρημα μη πληρότητας του Godel, μπορεί να σαστίστει πολλούς, αλλά το μόνο που δηλώνει είναι πως δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τα πάντα μέσα σε ένα σύστημα. Έτσι και στο γλωσσικό σύστημα, πάντα κάτι θα διαφεύγει, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μάθουμε πιο πολλά για τον εαυτό μας.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ότι μέσω των λέξεων μπορεί να λυθούν παρεξηγήσεις, να αντιληφθούμε πιο καλά τον εαυτό μας και τον άλλο, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι πιο «αυθόρμητα» από τις λέξεις που περνάνε από λογοκρισία και εκλογίκευση. Είναι δύσκολο να τα αντιληφθούμε γιατί όταν μιλάμε για αυτά, ήδη προσπαθούμε να τα βάλουμε στο καλούπι του λόγου, γεγονός ήδη ιδιαίτερα δύσκολο! Δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει χρυσή ισορροπία μεταξύ λόγου και συναισθήματος, αλλά η προσπάθεια για αυτή την ισορροπία είναι που μας κάνει ανθρώπους με πάθη, φίλους, έρωτες, αγάπη και χαμόγελο. Η φαντασία μας, οι ερμηνείες μας, οι απόψεις μας είναι μοναδικές, αλλά πρέπει πάντα να συνδιαλεγόμαστε με τον άλλο, για να υπάρχουν λιγότερες παρεξηγήσεις και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της κατάστασης. Η απόσταση είναι κάτι που δεν πρέπει αφήνουμε να αιωρείται, πρέπει να την βάζουμε στην κουβέντα, να προσπαθούμε να καταλάβουμε την διαφορά του άλλου και να την αγκαλιάζουμε, με στόχο να ζούμε πιο αρμονικά και πιο συνειδητοποιημένα με τους αγαπημένους μας.