Στο Τόκυο ξημερώνει.

τι μένει μετά από μια εμπειρία;

οι στιγμές;
τα όνειρα;
οι λέξεις;
η φαντασία;

εσύ έμεινες μέσα μου, κι αυτό δεν αλλάζει όσα φουρνισμένα ηλιοβασιλέματα κι αν περάσουν.

νύχτα στο Λονδίνο, νύχτα στην Αθήνα, νύχτα στην Αμοργό και την Ανάφη.
Νύχτα στην μισή Γη.
Κι όμως.
Ξημερώνει στο Τόκυο. Κάτι δεν είναι κι αυτό;

Advertisements

κάτι θα γκρεμιστεί.

μπορεί να μην έχω νερό
να μην έχω άλλη ανάσα
ή μια μπουκιά φαί

αλλά αν αυτά τα κτίρια πέσουν

τότε

νομίζω ότι κάτι θα γκρεμιστεί μέσα μου
κάτι θα καταρρεύσει
δεν θα είμαι πια ο ίδιος

δεν θα στερέωνομαι στο τσιμέντο
δεν θα γελάω πάνω από τις κεραίες
δεν θα ζω

ΔΕΝ

είναι όμως πρόβλημα αυτό;

μόνο τα σπουργίτια ξέρουν κι εσύ!

I caused the iron bells hanging from the necks of our admirable horses to sprout like dangerous plants at the edge of an abyss.

«Magritte was usually coy when asked about the meaning of his works. He typically said they are meaningless because they are paintings, not concepts able to be known. By which he was implying that the intended symbolism is less significant than the feeling someone has when looking at the painting. In this case, he wants to invoke that feeling of the frustration when the pleasurable feelings of acquiring knowledge are denied.»

2001.

ό,τι μιλά, οδηγεί στον φόνο.
έίτε είναι άνθρωπος, είτε εργαλείο.
αυτό μου έμαθες με το ταξίδι σου.

τα χρώματά σου
με τραβούν όλο και πιο κοντά
στους μαρκαδόρους μου

γιατί δεν σταματώ να σκέφτομαι;

η οδύσσεια του διαστήματος ανάμεσα σ’ένα ΝΑΙ και στο ΌΧΙ.

το παιδί των άστρων.
οι γονείς του ονείρου.
το χάος του τίποτά μου.

Το ελληνικό κοινό δεν είναι έτοιμο για αυτή τη Δίκη. Είδαμε Κάφκα στο θέατρο Πόρτα.

Duduka Theater

Ο Γιόζεφ Κ. είναι ήδη στην σκηνή. Τα γρανάζια της παράστασης μπαίνουν σε λειτουργία. Όλο και πιο πολλοί ηθοποιοί εμφανίζονται. Το «δράμα» ξεκινά με μια σύλληψη. Ο Γιόζεφ Κάπα έχει συλληφθεί. Δεν ξέρει την αιτία. Κανείς δεν του την αναφέρει. Ίσως και κανείς δεν την ξέρει. Μπορεί βέβαια να πάει στην δουλειά του αλλά αυτή την στιγμή είναι υπό κράτηση. Και κάπως έτσι το παράλογο ξεκινά..

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος από το πρώτο κιόλας σημείωμα στο δελτίο τύπου φαίνεται να επιλέγει το χιούμορ ανάμεσα στις λέξεις και την τραγωδία του ήρωα.  Δεν βλέπουμε πια τον Γιόζεφ Κάπα σαν ένα νευρωτικό, με καταπιεσμένη λίμπιντο, καθώς-πρέπει, πολύ τυπικό και σκεφτικό. Εδώ ο πρωταγωνιστής μας φλερτάρει, και παίζει με τις κατακτήσεις του, ενώ στο έργο και σχεδόν σε όλες τις αποδόσεις του τον νιώθουμε πιο αποστειρωμένο και απλό δέκτη των κατακτήσεων του. Ο Κάπα σχεδόν γελά σε ό,τι του συμβαίνει παρά τα βιώνει όλα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 545 επιπλέον λέξεις