Ετικέτες
βροχή και μιζέρια.
πόσο κουραστήκατε ε?
δεν ξέρω αν παλέψατε, αν είδατε στον καθρέφτη αυτό που ονειρευτήκατε, αλλά σίγουρα το τζάμι ζητά να γίνει θραύσματα για να λυτρωθεί.
η σκιά μου κουράστηκε να με ακολουθεί.
και δεν ακούω ούτε τη φωνή μου με το μποτιλιάρισμα εκεί έξω.
και τα λόγια αυτή τη φορά μοιάζουν μη αναγκαία και κακά.
ας μιλήσει το πιάνο και ας σωπάσουν όλοι όσοι τρέχουν.
γιατί δε θα φτάσετε ποτέ και το ξέρετε, το τρέμετε, και κλείνετε τα μάτια στον γκρεμό που σκάψατε.
προχωρήσατε σαν περαστικοί και όχι σαν ταξιδιώτες.
και φύγατε χωρίς να κοιτάξετε πίσω ή μπροστά, παρά μόνο κάτω.
το κεφάλι στο πάτωμα, το μυαλό στο χώμα.
εξαφανίζομαι.
