citizen Kane.
η πρώτη απόπειρα ενός νέου που δεν την ξεπέρασε ποτέ.
-προσωπικά πιστεύω ότι δεν ξεπεράστηκε κυρίως του χαμηλού μπάτζετ και της μικρής ελευθερίας που είχε σε όλες τις επόμενές του ταινίες.-
ένας αμερικανός σκηνοθέτης με αέρα ευρωπαικό, μάγος, ραδιοφωνικός μπελάς (μην ξεχνάτε τη ραδιοφωνική εκπομπή του war of the worlds, που παρερμηνεύτηκε απ’όλους ως επίθεση εξωγήινων).
και στα 25 κάνει τον πολίτη Κέιν. αριστούργημα.
για την εποχή του – αλλά και τώρα – μια κινηματογραφική όαση.
μοντάζ, πλάνα, κινήσεις της κάμερας, σκηνοθεσία, διάλογοι, φωτογραφία, όλα εκεί. Συνεχίστε την ανάγνωση »
ραδιοκέφαλοι.
το πρώτο video of the day.
χωρίς πολλά λόγια αφου πάντα μιλάνε οι στίχοι.
i will
lay me down
in a bunker
underground
i won’t let this happen to my children
meet the real world coming out of your shell
with white elephants
sitting ducks
i will
rise up
little babies eyes eyes eyes eyes
little babies eyes eyes eyes eyes
little babies eyes eyes eyes eyes
little babies eyes eyes eyes
electronica.
ηλεκτρονικά. νέο άλμπουμ από μέλος (joe goddard) των βρετανών hot chip!
ηλεκτρονικοί ήχοι που ήταν ξεχασμένοι στο συρτάρι, βρήκαν το φως και ξύπνησαν.
μπορείτε να ακούσετε τραγούδια από το νέο άλμπουμ εδώ και τους hot chip εδώ.
φθινοπωρινό πρωινό. συννεφιά. εθνική επέτειος.
από τις λίγες φορές που δε θυμάμαι να έχει ήλιο έξω.
τέλος πάντων.
με μουσική υπόκρουση ambient ήχους ταξιδεύεις.
πρωινά ντοκυμαντέρ.
φωνές που άλλαξαν την ιστορία.
πάλι είδα τους άντρες να κλαίνε όταν παραδίδουν τα όπλα τους.
με λυγμούς.
σαν να χάνουν το παιδί τους.
και το τραγούδι.
Όποιος ποτέ του δεν αγάπησε, θα αγαπήσει, στο φως.
οι μάστερ του ακουστικού λάιβ. εδώ για όλους. με απλά τραγούδια, που σε χτυπάνε κατευθείαν.
μια ακουστική, μια ηλεκτρική, ένα πιάνο και κρουστά.
η “μυστική συνταγή”.
δ ι ά λ υ σ η.
πονάει αλλά υπάρχει ελπίδα για να κάνει κάτι ο Noel μόνος του. Εξ άλλου, απ’ ότι φαίνεται πάντα μόνος του πορευόταν.
ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις, ξέρω ότι είναι alright..
ένα βέλος διασχίζει τον νορβηγικό αέρα και πέφτει στις καρδιές μας σαν νιφάδα χιονιού.
ένα βράδυ εφηβείας, δυο κεριά και τα φύλλα του φθινοπώρου.
γραμμένο στα ύδατα…..
’94. Carl-Michael Eide drums και φωνητικά, Vicotnik κιθάρες και φωνές απόκοσμες, Skoll μπάσο.
’97. το τέλος μετά από ένα ep και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.
αβαν γκαρντ. ένα μίγμα τζαζ και μαύρου μετάλλου. πρωτόγνωρο.
κάτι σαν τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Ουέλς που έκανε την υπέρβαση στα νιάτα του και δεν την ξεπέρασε ποτέ.
(με μια μικρή προσωπική ένσταση ότι η Δίκη είναι η καλύτερη ταινία του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)
Πολύ γρήγορο τέλος.
Όχι άδοξο αν σκεφτεί κανείς τη συνέχεια των δημιουργών του (DHG,Virus) και τα αριστουργήματα που προέκυψαν από το κάθε συγκρότημα, αλλά πάντα θέλαμε κι άλλο.
Όταν μάθαμε για επανένωση που τελικά δεν ευόδωσε, απογοήτευση.
Βέβαια ίσως και να χάλαγε η μαγεία μετά, ποιος ξέρει.
νέο άλμπουμ κωνσταντίνου βήτα αναμένεται τέλη νοεμβρίου!
δείτε και εδώ για περισσότερες πληροφορίες και δωράκι ένα remix από το “δως μου αυτή τη γεύση”.
ένα άμυαλο αντικείμενο που το κουρδίζεις να κάνει ό,τι το προστάξεις. σαν ρομπότ.
ταινία? για την ακρίβεια γεγονός.
μέχρι το θάνατο της ιδιοφυΐας είχε απαγορευτεί η προβολή της στη χώρα με το μεγάλο ρολόι.
παράνοια. και εδώ.
στην αρχή, η συμμορία που ακούει Ludwig van, πίνει γάλα αλλά παράλληλα δέρνει άστεγους, βιάζει και δείχνει σε όλους τι θα πει με πράξεις “a little bit of the old ultraviolence”.
μετά η αναμόρφωση. θεραπείες ανούσιες που κάνουν τον άνθρωπο κατώτερο του ζώου. μια μηχανή που εκτελεί εντολές και ακολουθεί πιστά έναν απρόσωπο κώδικα.
και στο τέλος, η λύτρωση. μετά από προσπάθειες επανένταξης, στο μυαλό υπάρχει πάντα το γρανάζι που του θυμίζει τι ήταν και τι μπορεί να γίνει.
και όπως λέει και ο Alex στην τελευταία του φράση πριν γίνει ιστορία : ” yes. i was cured alright.”
παράνοια. ψυχεδελικά ναρκωτικά και ένα προσωρινό άσυλο μέχρι το τωρινό καταφύγιο στα περίχωρα.
10 χρόνια πριν.
..i am despair, my goal reached..
βροχή από ιόντα, ηχοβολιστική ευτυχία και νάνοι έρπουν και γλύφουν τη χιονάτη.
περίεργες εικόνες από ένα θέατρο παράλογα λογικό σε σχήματα ασχημάτιστα.
υπερρεαλιστικά?
ω ναι ναι ναι.
nihil nihil nihil.
..for today is forever..
ήρθαν όλοι μαζί, άλλαξαν το σύμπαν και έφυγαν. ο καθένας σε δικό του γαλαξία.
μπορείς να το αντιληφθείς?
μάλλον ίσως μπορεί.
σίγουρα ποτέ σε όλο του το μεγαλείο.
..admiring the triumphant move of the elephant..
χα.
νιώθεις τι λέω?
κι εγώ έχω χαθεί.
..Reality – larger than mans illusions
or is it me?..
αλλά δεν έχει σημασία να καταλάβεις τι λένε. τι κραυγάζουν.
ποτέ δε χρειάστηκε.
απλά σε καλούν ως άλλες σειρήνες και θέλουν να σε αλλάξουν. όπως καθετί αγνό,χρήσιμο και υγιές.
..i don’t think I’ll ever reach that day..
ναι.θα είναι πάντα στη δισκοθήκη μου σε περίοπτη θέση. κάποιος το έχει τρεις φορές. ο αριθμός της τρέλας για όσουν ξέρουν.
εξακόσια εξήντα έξι σκαλοπάτια προς την ψύχωση.
το μπιγκ μπανγκ πάνω σε μαύρα μέταλλα. γράφεται ιστορία. ποιος όμως τυχερός θα την αντιληφθεί?
λίγοι ίσως έχουν τα αυτιά για να ακούσουν πραγματικά.
είναι καθαρά θέμα μυών.
..For only suffering can create such beauty
And only suffering can wipe out your tears..
πολλά έχουν αλλάξει από τότε. όλοι και όλα.
αλλά αυτό θα μείνει για πάντα μέσα μου.
..Am I not your super hero
Am I not your golden chain
War fixation, I won the game
Transmit this remedy
Transmit this gain..
λόγια ενός έμπειρου χρόνια πριν γεμάτος έρωτα και ενθουσιασμό ξεκίνησε και έφτασε μέσα από υπερατλαντικά ταξίδια και είδε την μεγάλη ανατολή στα μάτια της σαν τη στάχτη που γεννήθηκε από δέντρα και τη φλόγα που δεν καίει αλλά τρώει τρώει τρώει ξανά ξανά ξανά και τα σημάδια του έσβησαν μετά από εβδομηνταπέντε σαλιγκάρια της βροχής όταν τραγουδάνε οι νεράιδες για τα κρίνα των κοριτσιών και λιώνουν λιώνουν ιδρώνουν φορώντας θαλάσσια φουστάνια σε μέρες που δε θα ξαναρθούν – και το ξέρεις – χωρίς το έρεβος να ζητά άλλο φως από άσπιλα ποτάμια και οάσεις ερήμου που σε περιμένουν να τραγουδήσεις στα κέρινα ομοιώματα των κάκτων γεμάτα νερό και νέκταρ όπιου – κοίτα το -πέφτει σα δροσοσταλίδες πανω στη γη πάνω στην έρημο πάνω στην άμμο πάνω στην άμμο πάνω στην άμμο.
1.2.3.
πρώτο στα UK charts, δεύτερη συνεχόμενη πρωτιά στην Αγγλία, τρίτο άλμπουμ.
In This Light and On This Evening λοιπόν, και μια ακουστική γεύση από το πρώτο single των editors.
9 μήνες μετά. Απολογισμός.
Νέα μέλη, νέες ιδέες, νέα τραγούδια.
Και συνεχίζουμε.
Ηχογραφήσεις. Μένουν στο συρτάρι και ακούγοντάς τες, θυμάσαι..
Και τώρα?
Ζωντανοί σε ξύλινα θέατρα με κοινό γνωστούς αγνώστους. Μέχρι το επόμενο. Into the fire..
Άνθρωποι που τρέχουν, σε μια τενεκεδένια τσιμεντούπολη, με νότες και εικόνες να χορεύουν πλάι τους.
Βιασύνη.
Άγχος.
Μασκαρεμένη δυστυχία και αποπροσανατολισμός συναισθημάτων.
Λόγια που ψιθυρίζουν οτι η αγάπη θα’ρθει, θα’ρθει..
Ένα πιάνο, μαύρα και άσπρα πλήκτρα, η ντο ματζόρε να σου γνέφει από μακριά.
Και ένας λόφος να σε περιμένει να αγναντέψεις..
Τέλος.
Ένα λινκ για όσους θέλουν να σταματήσουν για λίγο το τρέξιμο.
Αυτό το blog ξεκινά μουσικά και ποιος ξέρει που θα καταλήξει.. Και σας καλοσωρίζω με ένα πολυαγαπημένο κομμάτι των oasis, εδώ σε ακουστική μορφή με τον εκπληκτικό Noel Gallagher στα φωνητικά..
